به گزارش خبرنگار اندیشه برنا، محمدرضا دهشیری معاون پژوهشی و آموزشی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی در سومین کنفرانس دینی مرکز گفتوگوی ادیان که به بررسی کرامت انسان اختصاص داشت، گفت: تمام اسناد حقوق بشری بر این نکته تاکید دارد که افراد بشر آزاد به دنیا میآیند و در نتیجه از نظر کرامت و حقوق با هم برابرند.
وی با اشاره به اینکه شناسایی کرامت ذاتی و حقوق برابر و غیر قابل سلب تمامی اعضای خانواده بشری اساس آزادی، عدالت و صلح را در جهان تشکیل می دهد، افزود: در قرآن کریم نیز انسان اشرف مخلوقات و برخوردار از کرامت ذاتی است بنابراین خلیفه خداوند بر روی زمین دانسته شده است.
معاون پژوهشی و آموزشی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی ادامه داد: بنابراین بر اساس اعتقاد به بعد الهی، کرامت ذاتی بشر مفهوم می یابد و بر این اساس است که میتوان نظامی جهانشمول و پایدار را ایجاد کرد.
وی با بیان اینکه اگر چه انسان مقدس نیست اما باید به انسانیتی که در اوست به دیده تقدس نگریست، تاکید کرد: انسانیت و کرامت مقام و موقعیت فکری و ذاتی انسان است که با دمیدن روح الهی در او به منصه ظهور رسیده است.
دهشیری تصریح کرد: در تمامی ادیان الهی آدمی دارای منشاء الهی است و مقصد و هدفی والا و نامتناهی را می جوید و این ویژگی موجب تقدس خلقت انسان شده است.
معاون پژوهشی و آموزشی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی با بیان اینکه آدمیان به اعتبار انسان بودن کرامت دارند و خصوصیات عرضی در این کرامت دخالت ندارد افزود: کرامت ذاتی انسان قابل انتقال، زوال و سلب نیست. در آموزههای انسان دو نوع کرامت ذاتی و اکتسابی وجود دارد که کرامت ذاتی مربوط به نوع بشر است. بهگونهای که از نظر حقوق بشر تمامی انسانها با یکدیگر برابرند. اما نوع دیگر کرامت اکتسابی است که با ایمان و عمل صالح بهدست میآید.
دهشیری با بیان اینکه کرامت اکتسابی موجب برتری انسان پرهیزگار در نزد خدا می شود، گفت: این مفهوم اخلاقی کرامت است بنابراین در قلمرو حقوق بشر از کرامت ذاتی بحث می شود. به گونه ای که این کرامت اساس و بنیان حقوق بشر را تشکیل می دهد.
معاون پژوهشی و آموزشی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی گفت: با توجه به اینکه اخلاق موجب مراتب تقرب انسانها به پیشگاه خداوند میشود بنابراین کرامت اکتسابی به معنای برتری مومنان و پارسایان در نزد پروردگار است.
وی افزود: در مباحث حقوق بشری به ویژه حقوق اقلیت ها این باور وجود دارد که انسان خارج از ملاحظات دینی، نژادی، زبانی و جنسیتی کرامت ذاتی دارد و در گفتمان بشر تنها از کرامت ذاتی سخن گفته می شود. بنابراین میتوان اذعان کرد که حق سعادت و جستوجوی خوشبختی، مهمترین غایت انسان است. تمامی حقوق بشر بدون این غایت و هدف نمیتواند آدمی را به حیات شایسته او برساند.