متن نامه ای که امیر کبیر در زمان صدارت خود به ناصر الدین شاه نوشته است در ادامه می آید:
" قربانت شوم: الساعه که در ایوان منزل با همشیرهی همایونی به شکستن لبه نان مشغولیم، خبر رسید که شاهزاده موثقالدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کردهبودم به توصیه عمه خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان راندهاید. فرستادم او را تحتالحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که ادارهی امور مملکت به توصیهی عمه و خاله نمیشود."
این نامه نشان از درایت و کاردانی امیر کبیر دارد. او حتی بین اقوام شاه و مردم عامی تفاوتی نمی دید و اجازه نمی داد هر کسی در اداره امور مملکت دخالت کند.