پنجرهای، قاب تصویر تو خواهد شد
عزیز دل!
...تو در پشت پرچین آسمانی کدام معنویت پنهان شدهای که چشم مادی هیچ کبوتر اشتیاقی نمیتواند پیدایت کند؟!
تو بر سجاده کدام ابر نماز میخوانی که هر بار ساعقهای آرزوی دیدارت را به آتش میکشد؟!
تو آیینهدار تجلی کدام صفت خداوندی که همواره در مرز میان ظهور و اختفا گام میزنی؟
تو چگونه آشکاری که دست دیدار هیچ چشمی به قامت بلند تو نمیرسد و چگونه پنهانی که همه وجود خبر از حضور تو میدهد؟
تو چگونه پنهانی که هر سحرگاه چراغ آویخته بر افق را تو روشن میکنی و به میانه آسمان میکشانی و هر غروب، سوی آن را تو کم میکنی و در پشت کوهها مینشانی؟
تو چگونه پنهانی که حیات ما مرهون تنفس توست و آسمان بر دستهای تو ایستاده است و زمین با گامهای تو استوار مانده است.
تو چگونه پنهانی که ما تنهاییمان را به تو اقتدا میکنیم و در سبحه جماعتمان رشته مودت تو را می یابیم؟
ما از آن به تمامی پنجرهها عشق میورزیم و بر آستانه همه درها روبه افق سجده میبریم که روزی پنجرهای تصویر روشن تو را قاب خواهد کرد و دری پایبوس ظهور تو خواهد شد.
ما تنهایان و بیکسان عالم، بی قرار آن لحظه ایم که تو پشت به کعبه بسپاری و با بشارت آمدنت جهان را طراوت ببخشی.