باشگاه جوانی برنا/ "حسن مهدی اصل" 28 ساله و مدیر پروژه بازی "سیاوش" است. یک بازی به سبک اکشن آرپیجی که بر اساس داستان سیاوش که در شاهنامه آمده ساخته شده با این تفاوت که برخی خلاقیتها به آن اضافه شده است.
اعضای تیم "سورنا" که کار تولید بازی سیاوش را انجام میدهند همه جوانند و بین 19 تا 28 سال سن دارند و بیشترشان فیزیک و مهندسی نرم افزار خوانده اند اما به قول مهدی اصل بیشتر از تحصیلات دانشگاهی تجربه در ساخت بازی موثر است. با این حال از حال و هوای کار که میپرسی میگوید: گاهی بعد از کار بازی وارکرافت را انجام میدهیم که خیلی به بازی خودمان شبیه است.
گروه سورنا قرار است بعد از بازی سیاوش نسخه دوم آن را کار کند و در مرحله بعدی هم قرار است برای اینکه بازی به صورت شبکه بازی شود، تلاش کنند. کار تولید بازی دو سال طول کشیده و این روزها مراحل پایانی را طی می کند و به گفته مهدی اصل قرار است تا پاییز به دست مخاطب برسد.
از داستان بازی که میپرسی می گوید: داستان بازی همان داستان معروف سیاوش و کشته شدنش به دست افراسیاب است که از شاهنامه الهام گرفته شده است. البته برای پرداخت برخی شخصیتها از منابع دیگری مثل "اوستا" استفاده کردیم. به ویژه برای شخصیت افراسیاب چون مستندات کمی در شاهنامه وجود دارد ما سندهای زیادی را مطالعه کردیم تا به داستان منسجمی برسیم. کمی خلاقیت اضافه کردیم تا جذابیت بیشتری برای بازیکن داشته باشد.
سیاوش کشته میشود و پسرش کیخسرو برای گرفتن انتقام وارد سرزمین توران میشود. سبک بازی، اکشن آرپی جی است و دوربین از بالا نگاه میکند و تعدادی از کاراکترها را که به صورت هیرو درنظر گرفته شدند، بازیکن میتواند انتخاب کند و به آنها فرمان بدهد.
طبق انتخاب بازیکن، در هر مرحله از 2 تا 4 هیرو دست بازیکن قرار دارد. بازیکن در هر لحظه تنها 1 هیرو را میتواند کنترل کند. اما دستورات و چگونگی حملات هیروها به عهده بازیکن قرار دارد و هوش مصنوعی با توجه به دستورات از قبل تبیین شده بازیکن رفتار میکند.
تمرکز بازی در فایتها، آیتم بستنها برای هیروها، استفاده از جادوهای مختلف و تمرکز در روند ساده یا معمایی مراحل است. مثلا قهرمان میتواند وسایلی را از زمین بردارد و یا خرید کند که همه اینها باعث میشود قدرت قهرمان بیشتر شود.
وی درباره انتخاب جبهه دشمن برای بازی هم میگوید: در قسمت اول بازی این قابلیت وجود ندارد که بازیکن تیم دشمن را انتخاب کند. اما در نسخه دوم حتماً این قابلیت وجود خواهد داشت که بازیکن به جای گروه دشمن هم بازی کند.
شکل گیری پروژه سیاوش هم داستان جالبی دارد و مهدی اصل در این باره میگوید: دوست داشتیم نقش کوچکی در این فرهنگ داشته باشیم. مخصوصاً این که اخیراً به فرهنگ ایران باستان اهمیت داده نمیشود و این جای خالی وجود دارد بنابراین فکر کردیم این وظیفه ماست که تا حدودی که دانش و تواناییمان اجازه میدهد محصولی در خور تمدن و فرهنگ ایران باستان ارائه کنیم که هم جوانان با این شخصیت ها آشنا شوند و هم خودمان چیزی یاد بگیریم. به جرأت میتوانم بگویم که شخصیت سیاوش را نمیشناختم و حتی پیش از این نام شخصیت کیخسرو را هم نشنیده بودم.
کار تولید بازی سیاوش دو سال طول کشید و بنا به برآورد مدیر پروژه تا پاییز هم ادامه خواهد داشت. دو سال کار تولیدی که در کنار کارهای تحقیقاتی هم انجام میشد. با این حال مهدی اصل معتقد است که این روزها سختترین کار زندگیاش را انجام می دهد و در این باره میگوید: این بازی تمام اعضای تیم تجربه اول بود. در تمام مدت هم کار میکردیم و هم یاد میگرفتیم و همه چیز برای ما جدید بود. معدود مواردی به مشکل برمیخوردیم که با تلاش رفع میشد و آن به این دلیل بود که تیم تمام تکنولوژی ساخت بازی را برای خودش بومی کرده است.
انتخاب اعضای تیم از سختیهای کار بود این را مدیر پروژه بازی سیاوش میگوید و تاکید میکند: هسته اصلی تیم فنی همگی از دوستانی بودند که قبلا می شناختم و کارشان را دیده بودم اما دوستان جدیدی را هم از طریق آگهی استخدام کردیم و در نهایت توانستیم یک تیم فنی فوقالعاده قوی را کنار هم جمع کنیم.
مهدی اصل از ارتباط خوبش با دیگر بازیسازان ایرانی میگوید و ادامه میدهد: هنوز رقیب هم نیستیم و به هم کمک میکنیم چون قرار است این صنعت را ما شکل بدهیم بنابراین از تجربیات هم استفاده میکنیم.
از درآمد بازیسازی که میپرسی می گوید: هدف بیشتر فروش بازی در خارج از کشور است اما فکر میکنم درآمد بازیسازی برای کسانی که تنها به بازار داخلی توجه میکنند خوب نیست و آن هم به این دلیل است که وقتی بازی وارد بازار شود به فاصله کمی کپی میشود. مشکل بعدی قیمت است. وقتی یک بازی در بازار جهانی 20 دلار فروخته میشود سازنده ایرانی باید 4 یا 5 هزار تومان در ایران آن را بفروشد.
ضمن این که هنوز پخش کننده خوب و درجه نیک داریم که کار را باکیفیت پخش کنند و چون تبلیغات نیست مخاطبین سبکهای مختلف بازی را نمیشناسد و در بهترین حالت 200 هزار نسخه در داخل فروخته میشود در حالی که در بازار جهانی چندین برابر سود خواهد داشت.
وی بااشاره به اینکه در طراحی بازی مخاطب خارجی را هم مد نظر داشته است میگوید: سعی کردیم سلیقه ایرانی را از نظر فرهنگی رعایت کنیم و از نظر جذابیت هم سعی شده تا به بازیهای خارجی نزدیک باشد که مخاطب خارجی بتوانند با آن ارتباط برقرار کند و در عین حال، از حال و هوای متفاوت بازی لذت ببرد.
از هزینهها که میپرسی مهدی اصل توضیح میدهد که هزینه مراحل توسطه اعضا تهیه شد اما در مراحل بعدی بنیاد ملی بازیهای رایانهای تا حدود زیادی از هزینهها را بر عهده گرفت و درباره تعامل بنیاد با بازیسازان هم میگوید: این روزها تیم ها باید خروجی خاصی داشته باشند تا بنیاد آنها را به عنوان تیم بشناسد و این شاید برای گروههای جوان سخت باشد چون هنوز کار تیمی در ایران جا نیفتاد و یکی از حلقههای گمشده همین است. اما به طور کلی وجود این ارگان برای این صنعت مفید است چون ما ارگانی را نیاز داریم که تا حدود زیادی ریسکها را قبول و بچهها را دور هم جمع کند و به نظرم این خیلی بهتر از این است که بازیساز با ارگانهایی تعامل کند که هیچ تخصصی در زمینه بازی ندارند.
صنعت بازیسازی در ایران جای پیشرفت زیادی خواهد داشت به شرطی که چرخه تولید تشکیل شود.
مهدی اصل درباره بازخورد بازی بین مخاطبین هم میگوید: در چند نمایشگاهی که شرکت کردیم برخورد مخاطبین خیلی خوب بود اما نظراتی هم داشتند که همه را مکتوب کردیم و سعی میکنیم آنها را لحاظ کنیم.
مدیر پروژه بازی سیاوش در آخر میگوید: جوانانی که به ساخت بازی علاقه دارند اول تیمهای کوچک را تشکیل بدهند و تجربه کسب کنند. ازبازی های کوچک شروع کنند چون علاوه بر کسی تجربه که مهمترین بخش کار است کم هزینه اند و دردسر کمتری هم دارد...
گفتوگو:مریم طالقانی