فرحبخش: دهه ۶۰ دوران ننگ سینمای ایران است

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برنا، نشست نقد و بررسی سینمای کمدی دهه 80 با حضور حسین فرحبخش(تهیه کننده)، کامران قدکچیان( کارگردان)، نیوشا ضیغمی(بازیگر)، مستانه مهاجر(تدوینگر)، امیر قادری و خسرو نقیبی(منتقد) در فرهنگسرای رسانه برگزار شد.

در این مراسم امیر قادری منتقد این برنامه، بخش مهمی از گردش های مالی در دهه 80 را ویژه میهمانان این نشست دانست و در ادامه حسین فرحبخش، تهیه کننده عرصه سینما گفت: اولین فیلم من سال 65 ساخته شد و به نوعی برای اولین بار بود که فیلم طنز در سینمای ایران وارد شد و بعد از آن فیلم «کما» را ساختم.

وی افزود: یکی از مشکلاتی که مسوولان و منتقدین دارند این است که زمانی‌که فیلم اکشن می ساختیم، می گفتند خوب نیست و این باعث شد کارگردان ها کمتر به این ژانر ورود پیدا کنند. این باعث شد کسانی در این حوزه فیلم بسازند که سینمای اکشن را به سطح می کشانند.

فرحبخش علت ساخته نشدن فیلم های خوب در ژانر اکشن را انتقاد روشنفکرنماها دانست و تصریح کرد: سینمای کمدی هم به علت فضای افسردگی در جامعه وارد سینما شد و دوباره همان اتفاق سینمای اکشن تکرار شد و کارگردان های خوب به سمت آن نرفتند.

تهیه کننده فیلم «قصه شاه پریون» ادامه داد: منتقدین فیلم های خوب و بد را تفکیک نکرده و مسوولان نیز حمایتی از فیلمسازان خوب در عرصه کمدی و طنز نکردند. باید از افرادی که خالصانه برای سینما زحمت می کشند تقدیر کرد.

فرحبخش اضافه کرد: ما به معنای واقعی در ایران سینما نداریم. روشنفکرنماها دهه 60 را دوره طلایی سینما می دانند و من برعکس آن را دوران ننگ سینمای ایران می دانم. چون در آن زمان اجازه نمی دادند فیلم زیادی تولید شود و فروش خوب آن دوره هم به علت نبودن امکانات تفریحی بود.

وی تاکید کرد: سینمای ملی آیینه تمام نمای جامعه است و مسوولان با ایجاد امنیت فرهنگی و حمایت از فیلمسازان می توانند روند فیلمسازی را در جهت منتقدین واقعی هدایت کنند. یک فیلمساز نباید دغدغه ذهنی داشته باشد و این امنیت فرهنگی است که منجر به آن می شود.

کامران قدکچیان کارگردان سینما که به تازگی فیلم «قصه شاه پریون» به کارگردانی او اکران شده گفت: ما در سینما همیشه دچار آب و هوای متنوع می شویم. وقتی رییس صدا و سیما می گوید؛ برنامه های طنز و فکاهی را زیاد کنید، یعنی جامعه از یک سری شرایط رنج می برد و قرار است رسانه ها آن را نرم کنند.

وی تاکید کرد: رسانه ها در این زمان باید سرگرمی و تفریح افراد را بالا ببرند تا مردم از مشکلات و دغدغه های اقتصادی و سیاسی خود دور شوند. در این شرایط سینما قطعا باید یک قدم فراتر بردارد تا بتواند مخاطب را جذب کند.

قدکچیان با اشاره به اینکه مردم برای سینما رفتن باید هزینه کنند و کار طنز در سینما سخت تر از تلویزیون است اضافه کرد: پس فیلمسازان طنز، مبتذل تر از تلویزیون فیلم می سازند تا فیلمشان به فروش برسد.

وی تصریح کرد: اینجا ایران است و سینمای ما هم شکل خومان است.ما عادت کردیم که به آدم های ضعیف تر خرده بگیریم و شهامت ارزیابی صادقانه را نداریم. اگر قرار است فرهنگسازی شود باید شهامت انتقاد از همه فیلم ها را داشته باشیم.

قدکچیان اتفاق سینمای ایران را یک اتفاق متاثر از اقتصاد دانست و عنوان کرد: افراد برای سینما رفتن مجبورند دست به انتخاب بزنند و یک فیلم را ببینند و این تنها دلیلش مشکلات اقتصادی مردم است.

نیوشا ضیغمی بازیگر جوان عرصه سینما، در این نشست از انتقاد¬های مخرب مطبوعات اظهار ناراحتی کرد و افزود: مدتی است که هر اتفاقی در سینما می افتد اولین نکته را به بازیگران نسبت می دهند اما اتفاقی که در سینمای ایران رخ می دهد فراتر از این حرف هاست.
وی ادامه داد: دغدغه ما ژانر کمدی است که بسیار ارزشمند است و به غلط تعبیر شده که فیلم های ژانر کمدی بی ارزش است. در صورتی که نحوه ساخت فیلم مهم است.

بازیگر فیلم سینمایی «پرتقال خونی» خاطرنشان کرد: بازیگران نمی توانند مسیر کاری را انتخاب کنند. چون اصلا قاعده ای در سینما وجود ندارد. فیلم هایی که من بازی کرده بودم تا 7 سال مداوم توقیف می شد و من بعد از یک سال و نیم کار نکردن در فیلم «قصه شاه پریون» بازی کردم.

وی با بیان اینکه به کمک همسرش به سمت فیلمسازی و سرمایه گزاری در عرصه سینما رفته است اضافه کرد: من برای سینما احترام قائلم و برای آن سرمایه گزاری کردم. چون عاشق سینما هستم و رسالت فرهنگی را می فهمم.

ضیغمی عنوان کرد: ما باید فیلم موثر بسازیم برای جوانانی که بی انگیزه هستند. فیلم «قصه شاه پریون» در شرایطی که مشکلات جامعه را می بینیم، یک فیلم سرگرم کننده و مفرح است.

وی تاکید کرد: من می توانستم بازیگر بهتری باشم اما مسیر حرفه ای سینمای ایران طور دیگری است و برای من که دو بار کاندید شدم هیچ اتفاقی نیفتاد.

خسرو نقیبی منتقد میهمان این برنامه گفت: ما تا سال 86 یک اشتباه استراتژیک کردیم و به عنوان اصحاب رسانه به علت ایده آل گرا بودن این بلا را برسر سینما آوردیم. با همه به یک شکل برخورد کردیم و فرق خوب و بد را تشخیص ندادیم.

وی افزود: سینمای ایران در دهه 60 مسیری را طی کرد که شبیه یک گلخانه بزرگ بود و سینمای کمدی که الان در آخر دهه 80 به آن رسیدیم، سینمای بیماری است. چون هیچ ارتباطی با اجتماعش ندارد.