به گزارش خبرگزاری برنا، بیشتر انحرافات در محیط خانواده و تحت تاثیر والدین و دیگر اعضای خانواده شکل می گیرد. آنچه که امروزه به عنوان شکاف بین دو نسل مطرح است، نتیجه فاصله سنی والدین از فرزندان، فاصله آنها از تغییرات فرهنگی، استفاده از روش های فرزند پروری سنتی و ناآگاهی از اصول های تربیتی است.
خانواده زیربنا و پایه اجتماع است. محیطی است که کودک در آنجا چشم به جهان گشوده و رشد خود را آغاز می کند، شخصیت او در آنجا شکل مثبت یا منفی می کیرد.
سن پدر و مادر، شیوه های فرزند پروری و حضور پویا آنها در کانون خانواده از جنبه تربیتی از اهمیت زیادی برخوردار است. پدر و مادر مسن آنگونه که لازم است نمی توانند اعمال انعکاسی ضروری نسبت به فرزند خود را انجام دهند، . رابطه دمکراتیک، پویا، و فعال والدین و نوجوانان موجب می شود که او بدون ترس و واهمه مسائل خود را با آنان در میان گذاشته و راهنمایی بخواهند.
از سویی دیگر شیوه های فرزند پروری مانند خانواده های ایستا و مستبد در هر سطحی از اجتماع که باشند سبب رشد بدبینی، سوء ظن، عقده های گوناگون و بسیاری نابهنجاری های روانی و اجتماعی در فرزندان خود می شوند.
به علاوه رفتار والدین نسبت به هم در رفتار نوجوانان موثر است. در خانواده هایی که در آنها جرو بحث، دعوا و کتک کاری می شود، میزان بزهکاری بسیار بالااست. . تنبیهات بدنی عامل ایجاد حس ناامیدی، خشم، عصیان و رنج نوجوانان است و عواقب ناگواری برای اجتماع دارد.
پرفسور کلارک کر استاد علوم تربیتی می گوید: وظیفه والدین فقط به تامین وضعیت مالی فرزندان محدود نمی شود بلکه وظیفه اصلی آنان صحبت با آنها و گوش دادن به مشکلاتشان است.