به گزارش سرویس ورزشی برنا، "حمید دهقان" کوهنورد ایرانی فاتح بلندترین قله جهان اورست بعد از صعود و بازگشت به ایران، ساعت 6 بعدازظهر دیروز سه شنبه در سالن آمفی تئاتر مهندس "فرهاد خبیری" در محک حاضر شد. در این مراسم که تعدادی از کوهنوردان سرشناس کشورمان، کارکنان مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان "محک" و همچنین علاقمندان رشته کوهنوردی حضور داشتند، این کوهنورد با سابقه گزارشی از صعود خود به قله اورست ارائه داد.
در ابتدای این مراسم "شیرین صدیق نژاد" مدیر بخش خدمات حمایتی محک از نحوه فعالیت های تنها مرکز تخصصی سرطان کودک در خاورمیانه و همچنین 20 سال فعالیت مداوم مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان "محک" گزارشی ارائه داد و در مورد صعود حمید دهقان به بلندترین قله جهان اورست گفت: کاری که دهقان در فتح قله اورست انجام داد فقط عشق بود و در جلسه ای که بعد از بازگشتش به ایران داشت، وقتی که مراحل صعودش به این قله را برای ما بازگو کرد و این راه سخت را طی نمود، فکر کردم این کار چیزی غیر از عشق نمی تواند باشد. مگر یک آدم بغیر از عاشق شدن می تواند یک کار چنین سختی را انجام بدهد.
وی همچنین گفت: ما هم در مؤسسه محک عاشق کارمان هستیم. بعد از کاری که دهقان انجام داد به نظرم ما هم در محک به نوعی به قله های رفیع عشق، انسانیت و حس کرامت انسان ها صعود کردیم. در مدت این بیست سال، 16200 کودک در این بیمارستان تحت حمایت همه جانبه قرار گرفته اند.
در بخش دیگری از این مراسم حمید دهقان کوهنورد ایرانی گزارشی از صعود خود به بلندترین قله جهان ارائه داد و در بخشی از سخنانش گفت: برای صعود به این قله، تمرینات زیادی را انجام دادم و در گزارش هایی که در سایت های مختلف خواندم در همه آنها به یک انگیزه مثبت اشاره شده بود و آن انگیزه عامل اصلی صعود به اورست است. این برای من خیلی مهم بود که در کنار قدرت بدنی، یک انرژی روحی خاص می تواند خیلی نقش مثبتی برای کوهنورد داشته باشد و برای این انگیزه، بالابردن پرچم مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان «محک» به قله اورست را انتخاب کردم.
وی افزود: محک انرژی مثبتی به من داد؛ زیرا این بچه هایی که به سرطان مبتلا شده اند، بایستی به یک عشق و تلاشی زنده بمانند و این تلاش را من بایستی برایش شبیه سازی بکنم. بعد از اینکه تصمیم گرفتم این صعودم را به بچه های محک تقدیم کنم، آن وقت احساس کردم که اورست را به طور کامل فتح کرده ام. شعارهایی که در هنگام صعود در ذهنم بود از جمله: شعار "شفای بچه های مبتلا به سرطان" و شعار "به یاد تمام عاشقان، پاینده باد کشورم ایران" در رسیدن به قله خیلی به من کمک کردند.
دهقان درباره بردن عکس کوهنورد فقید «محمد اوراز» به بالای قله اورست گفت: «زنده یاد اوراز اولین کوهنورد ایرانی است که پا بر روی قله اورست گذاشته و احساس کردم میراثی از این کوهنورد بااخلاق را به آن بالا ببرم و وقتی که تصمیم گرفتم عکس ایشان را به آن بالا ببرم، این انرژی در من دو چندان شد و احساس کردم در کوله ام دو سفارش دارم که باید به بالای قله برسانم و خوشبختانه هر دو سفارش را به بالای قله رساندم.
این کوهنورد فاتح قله اورست در ادامه تأکید کرد: این صعود کاملاً مستقل و انفرادی بود و به تنهایی آن را انجام دادم. هم اکنون صعودهای مستقل در دنیا متداول است، شرایطی پیش آمد که من، یک شرپا (راهنمای منطقه اورست) و یک آشپز بودیم و مجموع هزینه هایم جمعاً 44 میلیون تومان بود. برای تأمین این مبلغ به دنبال اسپانسر می گشتم که نتوانستم پیدا کنم؛ زیرا حمایت اسپانسر از ورزشکار به خوبی فرهنگسازی نشده است. در نهایت یکی از دوستان خوبم در این مورد به من کمک کرد که واقعاً بدهکار ایشان هستم و از خدا می خواهم که هر چه زورتر این مبلغ را به ایشان برگردانم. چونکه مقروض این آدم هستم و از من قولی گرفت که نباید در هیچ جایی از او برده شود.
دهقان در ادامه اظهار داشت: در کشور ما از اورست غول بزرگی ساخته اند که برای ما دست نیافتنی است، در واقع چنین نیست و به نظر من اکثر کوهنوردان حرفه ای ما می توانند به بالای اورست صعود کنند.
دهقان در بخش دیگری از این مراسم در مورد نتایجش از صعود به اورست گفت: در بالای قله به این نتیجه رسیدم که بالای قله جای زندگی کردن نیست، بلکه جای زندگی کردن در پایین قله است، رسیدن به قله شیوه ای از زندگی است برای تمرین کردن در پایین قله. به نظرم هیچ چیزی در زندگی بی نتیجه نیست و این صعود برای من خیلی نتایج مثبتی داشت. خدا چیزهای زیادی در این سفر به من داد. به نتایج خیلی خوبی رسیدم؛ زیرا هدف تنها فتح قله 8 هزار متری نیست، بلکه هدف فتح قله های دیگر زندگی است که امیدوارم لیاقت این را داشته باشم که تمرینهایی که در بالای قله انجام دادم بتوانم در پایین قله انجام دهم.»
این کوهنورد در پایان صحبت هایش گفت: امیدوارم که همه صحیح و سالم با آرامش و صلح و صفا در کنار یکدیگر زندگی کنند و کدورت ها را کنار بگذارند. در سن 52 سالگی به دنبال قهرمانی نبودم، بلکه این صعود را به مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان «محک» تقدیم می کنم و امیدوارم هیچ خانواده ای کودک مریض نداشته باشد و خداوند تمام کودکان مریض را شفا دهد.