به گزارش خبرگزاری برنا، ما انسانها همیشه با نقابی که به چهره میزنیم در مقابل دیگران ظاهر می شویم. همه وانمود می کنیم که همه چیز در امن و امان است. هوا آفتابی و صاف است، دریا آرام است، ما بی خیالیم و به کسی احتیاج نداریم. اما این حرفها را باور نکنید!
ظاهر ما شاید آرام به نظر برسد، اما در درونمان همیشه رضایت و آرامش وجود ندارد. گاهی در درونمان احساس پریشانی، تنهایی، هراس می کنیم و همه ی اینها را از دیگران پنهان می کنیم. نمی خواهیم کسی اینها را بداند، از اینکه ضعف هایمان آشکار شود، می ترسیم. گاهی از عصبانیت برای خودمان نقابی می سازیم و چنان ظاهر بی روح و سردی داریم که کمک می کند تا تظاهر کنیم.
همه ی ما در چنین شرایطی دوست داریم با کسی حرف بزنیم و احساسات و افکار مختلفمان را با او بیان کنیم، اما باز می ترسیم که نگاهش با عشق و پذیرش همراه نباشد، می ترسیم به ما بخندد، می ترسیم در اعماق خود هیچ نباشیم، خوب نباشیم و دیگری ما را ببیند و رد کند!
همه ی آدم ها بسیار بسیار ضعیف و حساس هستند. بعضی می دانند چگونه خود را از این سطح آسیب پذیری با مخفی شدن، ژست گرفتن، به ظاهر در امان بدارند. اما تنها راه نجات عشق بی قید و شرط انسانها به یکدیگر است. عشق، مهربانی، اعتماد و ادب در این ظاهر سازی رخنه می کند.
خوب است به دور از قضاوت، پیشداوری و با زبانی همدلانه بکوشیم تا محیطی فراهم کنیم که در آن هیچ کس مجبور نباشد افکار، عقاید و خود حقیقیش را پنهان کند و بین خودش و دیگران دیواری بچیند تا در پشت آن از خودش حفاظت کند.
به همین دلیل است که ساختن محیطی محبت آمیز و پرورشی در خانه این قدر مهم است. باید در خانه محیطی ایجاد کنیم که در آن آسیب پذیر بودن و پذیرا بودن خطری نداشته باشد. در حقیقت بنا بر توافق عمومی تقریباً همه ی متخصصان در زمینه ی ازدواج، روابط خانوادگی و پرورش کودک بر این است که ساختن محیطی گرم، صمیمی، حمایت کننده و تشویق کننده احتمالاً مهم ترین کاری است که می توانید برای خانواده ی خود انجام دهید و این تنها برای بچه های کوچک نیست. برای همسرتان، نوه ها، عمه ها، عموها، برادرزاده ها و همه است.
بنا نهادن چنین فرهنگی از هر چیز دیگر مهم تر است.