جعفر بای، محقق و پژوهشگر اجتماعی، در خصوص تعامل والدین با اولیای مدرسه به خبرنگار اجتماعی برنا گفت: در مدل تربیتی، همه دست اندرکاران تعلیم و تربیت بر این نظر معتقدند که تمامی عناصر انسانی مرتبط با کودک می تواند در بهسازی و یا تخریب رفتار تربیتی موثر باشند.خانواده به عنوان یک نهاد تربیتی باید هم سو با مدرسه به عنوان یک نهاد بزرگتر آموزشی، هماهنگ و همدل به تربیت نوباوگان کشور بپردازد.
وی ادامه داد: صاحبنظران در حوزه تعلیم و تربیت اعتقاد دارند، برای تربیت باید برنامه داشت و تربیت هدفمند از پیش تعیین شده ای را می طلبد تا مربیان براساس نقشه راه بتوانند فرد را براساس آن از وضع موجودش به وضع مطلوب و مورد نظر برسانند.
این محقق همچنین افزود: هر قدر این هماهنگی و همدلی بین 2 نهاد تربیتی خانه و مدرسه بیشتر باشد، شاهد تربیت موفق تری خواهیم بود و هر گونه ناهماهنگی منجر به اختلال در انجام تربیت خواهد شد. به عنوان مثال در بعضی از کشورها مثل ژاپن پیش از شروع کار آموزش و تربیت در مدرسه، همه برنامه های آموزشی و تربیتی تحت عنوان مدرسه اولیا، به والدین آموزش داده می شود و خانواده ها پیش از آموزش فرزندان از برنامه های تربیتی مدرسه مطلع می شوند تا هماهنگ با مدرسه به تربیت فرزندان بپردازند.
جعفر بای در ادامه گفت: مشارکت و همکاری والدین در برنامه های مدرسه باید شرایطی را فراهم کند که خلأ و ناکارآمدی های خانواده در مدرسه پوشش داده شود و مشکلات پیش آمده در مدرسه توسط خانواده ترمیم و درمان شود.
وی تصریح کرد: خانواده ها موظف هستند از برنامه های مدرسه حمایت کنند تا آموزه های تربیتی مدرسه در ضمیر کودکان نهادینه شود. مدارس نیز موظف هستند همه فعالیت ها و برنامه های خود را به طور واضح و دقیق در اختیار والدین قرار دهند تا با پشتیبانی یکدیگر برنامه تربیتی کودکان به نحواحسن اجرا شود.
وی اضافه کرد: انتقال و مبادله اطلاعات به هنگام اجرای برنامه های تربیتی، فرصت مناسبی را فراهم می سازد تا کاستی ها و خلأ برنامه ای در حین اجرای برنامه حل شود، به همین دلیل ارتباط مستمر یا مداوم بین خانه و مدرسه ضرورت دارد.
جعفر بای در خاتمه از مدرسه به عنوان منزل دوم یاد کرد و افزود: مدرسه به عنوان منزل دوم اولین نهادی است که کودک بعد از خانواده با آن آشنا می شود و انتظار دارد آموزه های خانواده در آنجا تکرار و تحکیم شود. چنانچه دوگانگی و تضاد بین این دو نهاد وجود داشته باشد، منجربه ناهماهنگی و تعارض تربیتی می شود. به همین دلیل کوشش می شود اولا، چنین تضادی بین این دو نهاد مقدس نباشد و ثانیا، این تضاد به گونه ای حل و فصل شود که دانش آموزان متوجه آن نشوند. اگر این اختلاف تربیتی تداوم یابد، موجب تقویت نفاق و دورویی در کودکان می شود.