به گزارش خبرنگار برنا صاحبان اصلی این هفته، مردان مردی هستند که ایثار معنایش را از حیات مظلومانهشان، وام دار است.ایثارگرانی که این روزها شاید گوشهای به حیات آرام شان ادامه می دهند، گلایه میکنند از فراموشی آدمهای این روزگار،خون دل میخورند و دم برنمی آورند. ایثارگرانی که هنوز هم سینه چاک این سرزمین و خط شکن هستند اگر رهبر فرمان دهد. در ادامه حاصل گفتوگو با 3 نفر از جانبازان قطع نخاعی- از کمر و گردن -مرکز توانبخشی جانبازان ثارالله را میخوانید.
روایت اول: جانبازان و شهدا کمرنگ شده اند
جانباز محمدی روی ویلچر تقریبا به حالت دراز کش است و میگوید: در عملیات بیت المقدس جانباز شدم و فکر میکنم وقتی افراد بنا را بر قدرت طلبی، چپاول و اختلاس میگذارند و می خواهند به هر قیمتی به جایی و مقامی برسند ارزشها، خوبیها زیر سوال میروند و کمرنگ میشوند.بنابراین شهدا و جانبازان دیده نمیشوند. این مساله معادله 2 مجهولی است، یک مجهولی نیست.
جنگیدن در جبهه به خودی خود خوب نیست و کسی نباید طالب جنگ و ستیز باشد، اگر شریط طوری شود که لازم باشد از کشور دفاع کنیم نمی دانم می روم یا نه. باید در آن شرایط قرار بگیرم بعد تصمیم بگیرم.
دوم:چیزی به جانبازان نمی رسد
اردشیر شیرکول جانباز 70 درصد و متاهل است و میگوید: بیشتر وقتها خانه هستم و برای درمان یا تجدید دیدار با دوستانم به مرکز میآیم.4 دختر دارم و هر 4 نفرشان بزرگ هستند و ازدواج کردهاند. دبیر آموزش و پروروش،مهندس راه و ساختمان و پرستار هستند.
شیرکول ادامه میدهد:رابطه خاصی با بنیاد نداریم. در این حد که میدانیم سازمانی با این نام وجود دارد و حقوقی از بنیاد. ماهیانه 400 هزارتومان بابت حق نگهداریمان در این مرکز ار حقوق کسر میکنند.
هر کسی در هر کشوری وقتی میجنگد هدفی دارد، هدف رزمندههای ایرانی اسلامی بود و شخصی بزرگ به نام امام خمینی(ره) پیشوای ما بود و پشت خط او بودیم. جنگی با کسی نداشتیم این جنگ را به ما تحمیل کردند و مجبور شدیم از خاک و ناموس و میهن خود دفاع کنیم.
روزهایمان در این مرکز به این منوال میگذرد که همیشه در کنار هم و دور هم هستیم. جایی نمیرویم. تفریحاتی نداریم. بچهها یا اینجا هستند یا در گوشه خانه نشستهاند. همه چیز از جانبازان گرفته شده است، نه زیارتی داریم نه تفریحی؛البته آنچنان اهل تفریح ،پارک و رفت و آمد نیستیم. ولی به هر حال باید کسی فکر بچهها باشد. با حرف امام (ره) راهی جبههها شدیم و حالا هم اگر رهبری امر کند باز هم خط شکن هستیم.
گروهی از مردم فکر میکنند به خانواده جانبازان و شهدا می رسند،اما خدا میداند که چیزی به ما نمی رسد و تنها دریافتیمان همین حقوقی است که بیشترش بابت خرج نگهداری کسر می شود.
سوم:خانه را بیشتر از آسایشگاه دوست دارم
محمد قاسم پور،46 ساله است، حدود 3 سال در جبههها حضور داشته و از جانبازان 70 درصد است. او در کردستان 20 روز قبل از والفجر 8 جانباز شده است.
می گویند کار بزرگی کردهایم، اما از دید خودمان اینطور نیست. وظیفه هر ایرانی است که برای کشور مردم و دینش حتی از جانش هم بگذرد. این کار را اگر برای رضای خداوند انجام داده باشی فکر نمی کنی کار بزرگی انجام دادهای. روز اولی که به جنگ رفتم برای رضای خداوند رفتم و بنابراین هرگز پشیمان نمی شوم از کرده ام. اگر مقام معظم رهبری بگوید با سر به جبهه می روم.
2 دختر22 ساله و 18 ساله و نوه دارم، معمولا خانه هستم و در مناسبتها به مرکز میآیم. نه میگویم به من چیزی نمی رسد و نه می گویم همه چیز می رسد. در مقابل تک تک کلماتی که می گویم مسوول هستم و بنابراین باید حقیقت را بگوییم. دوربین خداوند همه چیز را ضبط می کند.خانه را بیشتر از اینجا دوست دارم.چون به هر حال در کنار خانواده هستم.