به گزارش سرویس قاب نقره برنا، وجود حضرت معصومه(س) برای ما ایرانیان و شیعیان برکت و نعمت بوده است. تکریم و تعظیم این حضرت در حقیقت پاسداشت و سپاسگزاری از این نعمت بزرگ الهی است، علاوه بر آنکه در زیارت معصومین(ع) و اولیاء خدا برای زیارت کننده هم آثار و برکات معنوی دارد و هم مادی و دنیوی. مردم ما بسیاری از مشکلات خودشان را در توسل به این بزرگان و رفتن به زیارت آنان حل می کنند. این همه بزرگانی که در شهر مقدس قم تربیت شده اند و به کمالات عالیه رسیده اند و برای اسلام و شیعه باعث افتخار شدهاند در پرتو عنایت حضرت معصومه(س) و از برکت توفیق زیارت آن بزرگوار به دست آورده اند. در این مورد چیزهای بسیار هم دیده ایم و هم شنیده ایم. آنچه در ادامه میخوانید جریان توسل شخصى به کریمه اهل بیت(ع) است:
حجت الاسلام والمسلمین نورى به نقل از یکى از طلاب بیان مى کند که چند روزى بود زندگى بر من سخت شده بود و واقعاً در تنگنا بودم و از نظر مادى احتیاج عجیبى داشتم و هر چه تلاش مى کردم، فایده نداشت و حقیقتاً زندگى بر ما سخت مى گذشت. یک روز درب خانه ما زده شد، درب را باز کردم و دیدم فقیه مقدس، مرحوم میرزا جواد تبریزى (ره)است و یک کیسه سیاه به دست من دادند و ضمن لبخندى خداحافظى کرده و رفتند.
من در این لحظه در فکر بودم و همین که به خود آمدم، دیدم مرحوم میرزا (ره)رفته اند. به داخل منزل رفتم و از اهل خانه سؤال کردم که آیا تو به خانه میرزا (ره)خبر داده بودى که ما محتاجیم؟ همسرم گفت: خیر! ولیکن دیشب به حرم بى بى، حضرت معصومه (س) رفتم و گفتم: «خانم! ما سگتیم! یک استخوانى هم براى ما بینداز» این طلبه مىگوید: فکر کردم که میرزا (ره)اشتباهاً به خانه ما آمده، از این رو تصمیم گرفتم که صبح به محضر ایشان بروم و حقیقت مسئله را جویا شوم. صبح بعد از درس فقه به سوى مرحوم میرزا (ره)رفتم. هنوز به میرزا نزدیک نشده بودم که ایشان دست خود را بالا آورد و با اشاره از من خواستند که نزدیک نشوم و فرمودند: «این متعلق به تو است، تردید نکنید» و مبلغى که مرحوم میرزا(ره) به من دادند به همان مقدارى بود که مورد احتیاج من بود و مشکل زندگى مرا حل کرد.