به گزارش خبرنگار «نیمرخ» برنا، از نظر روانشناسی والدین برای فرزندان پایگاه امن محسوب میشوند؛ برای همین هم هست که به هنگام مشاجرات و مشکلات به آنها پناه می برند.
اما یکی از اشتباهاتی که والدین گهگاه به دام آن میافتند خطای «جانبداری از دشمن» است در واقع وقتی کودک از جهان ناامن بیرونی به پایگاه امن پناه می برد انتظار امنیت دارد اما والدین با جانبداری از دشمن ذهنی کودک انتظار پذیرش را در کودک خفه میکنند.
برای مثال وقتی کودکی نمره خوب نمیگیرد و معتقد است معلمش بی عدالتی کرده است، با مادر یا پدرش موضوع را در میان میگذارد و اگر والدین معتقد به نمره پایین باشند و به فرزندشان اعتماد نداشته باشند ممکن است بگویند
در صورتی که با این حرکت اولین و آخرین، بزرگترین و عمیقترین پایگاه امنیتی کودک به دست شما تخریب میشود و کودک احساس می کند بایستی به جنگ تن به تن برود.
در نظر داشته باشید اگر حتی فرزندتان به واقع نمره بدی گرفته است یا اشتباهی انجام داده است، بایستی از نظر عاطفی حمایت و از نظر عقلانی توجیه شود.
برای مثال بسیار اتفاق می افتد که کودکی با کودک دیگر دعوا میکند. یا کتک می خورد و به شما پناه می آورد یا کتک می زند و در برابر بازخواست به شما پناه می آورد.
در هر دو صورت احتیاج به حمایت عاطفی است. حمایت عاطفی در مواقعی که کودک مرتکب اشتباه شده است به این معنا نیست که رفتارش را تایید کنید بلکه احساس امنیت را با پذیرش جسمانی، عاطفی و کلامی در وی ایجاد کنید و وی را برای اصلاح رفتار از نظر عقلانی توجیه کنید.
برای مثال وقتی فرزندتان کودک همسایه را زده است و همسایه با کودک گریان و عصبانیت به سراغ شما می آید. از این حادثه تعجب میکنید و بلافاصله خشمگین می شوید.
در ابتدا خشمتان را کنترل کنید به سراغ کودکتان بروید، بنشینید تا صورت به صورت شوید. یعنی کودک احساس باز خواست نکند و در عوض احساس برابری کند. دستانش را نه مچ، نه ساعد، در دستانتان بگیرید. مواظب باشید دستانش را فشار ندهید. چهره آرام و منطقی داشته باشید و در آخر دلیل رفتارش را بپرسید. ممکن است وی مقصر نبوده و در یک دعوا کودکانه بوده باشد. از وی حمایت کنید اما اگر متوجه شدید که اشتباه کرده است به بگویید «رفتارش» اشتباه بوده است و اکنون لازم است برود و از خود کودک و مادرش معذرت بخواهد.
چرا می گوییم رفتارش؟ به
وی را تا نزدیکی کودک مقابل ببرید و بگذارید خودش به تنهایی چند قدم بردارد و سپس از خود وی و مادر یا پدرش معذرت خواهی کند. موقعیت استرس زایی است اما با این آموزش می توانید به کودکانتان مسوولیت، جرات و اتکا به نفس را آموزش بدهید.
بعد از پایان یافتن قضیه یعنی درست زمانی که در را بستید، کودکتان را به خاطر معذرت خواهی تشویق کنید.
به این صورت شما یک پایگاه امن و منطقی محسوب میشوید که فرزندتان در هر شرایطی به شما مراجعه می کند. برای مثال مشکل بسیاری از خانوادهها عدم آگاهی از جریان زندگی نوجوان خود است. اگرچه قدری از ناآگاهی به دلیل استقلال طلبی نوجوان و منطقه امن دوستان است اما یکی از دلایل آن ناامنی و هیجانی برخورد کردن والدین است.
مطمئناً در این شرایط اگر مشکلی هم برای فرزندتان پیش بیاید با شما مطرح نمی کند.
آنچه که از نظر تربیتی بسیار مهم است درگیری کلامی است، بدین معنی که قبل از هرگونه رفتار با فرزندان خود در هر سنی به مکالمه بپردازید. در این حالت به فرزند خود نزدیک می شوید و امکان انتقال دادهها افزایش مییابد.