جعفر بای، کارشناس آسیبهای اجتماعی مرکز پیشگیری از وقوع جرایم اجتماعی، در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی برنا به مساله خیابان گردی جوانان اشاره کرد و بیان داشت: سیاست گذاران و مدیران ارشد جامعه هستند که چگونگی حرکت جامعه جوان را مشخص و معین می کنند. اگربرنامه هدفمند، سازماندهی درست و دقیقی اتفاق بیفتد و توانایی ها و استعدادهای جوانان در مسیر صحیح شکوفا شود، یقیناً جمعیت جوان برای هر جامعه نعمت بزرگی است و میتوان بهره برداری های فوق العاده ای از ظرفیت های جوانان در جامعه انجام داد. درحالیکه اگر غفلت در برنامه ریزی و سازماندهی از توانمندی های جوانان اتفاق افتاد و این ظرفیت عظیم نیروی انسانی در مسیری که باید باشند و حرکت کنند، قرار نگیرند، مطمئنا به تهدید خطرناکی مبدل خواهند شد.
وی ادامه داد: جمعیت جوان کشور ما که بالغ بر 30 میلیون نفر آنها، بین 15 تا 30 ساله هستند، درصد بسیار ارزشمندی را برای رشد تعالی و پیشرفت کشور می توانند فراهم کنند. استعدادهای جوان ایرانی در دنیا زبانزد است. با عنایت به اینکه کشور ما در قلمرو جغرافیای نخبگی قرار دارد و بهره هوشی مردم¬مان فوق العاده است، قاعدتاً مدیران می توانند با برنامه ریزی های اساسی زمینه تحقق آرمان ها و آرزوهای بزرگی را فراهم کنند.
وی همچنین افزود: زیبنده جوان ایرانی نیست که از تحصیل بازماند و فرصت ادامه تحصیل از او گرفته شود. طبیعتا اگر چنین اتفاقی رخ دهد، استعدادهای بالقوه این گروه دورمانده از بازه علم و دانش، به فعل تبدیل نخواهد شد. همچنین، زیبنده جوان ایرانی نیست که پس از طی طریق و تحصیلات دانشگاهی و کسب مهارت ها بیکار باشد.
بای در ادامه اضافه کرد: بی شک هر یک از این پدیده ها می تواند زمینه های بیکاری را در پی داشته باشد و به تبع آن خیابان گردی، پیاده¬رو نوردی و ویترین گشتی را دنبال کند و ساعت ها عمر عزیز خویش را بی هدف و بی برنامه در بیرون از خانه سپری کند.
وی همچنین اظهار داشت: اگر جوانی برای زندگی خویش آرمان، هدف و برنامه ای نداشته باشد، طبیعتا ناچار است برای گذران زندگی خویش متوسل به دریافت و درخواست از خانواده و اطرافیان شود که این نیز با روحیه جوانی در تعارض است.
بای گفت: بعضی جوانان علاقمند به فعالیت های گروهی با تشکیل NGO و سازمان های مردم نهاد، سعی کرده اند با کمک های دریافتی از دستگاه های دولتی مشغولیت های مقطعی برای خویش فراهم کنند، ولی با این توصیفات موسسه آنها به درآمدزایی نرسید و آنها پیوسته با دریافت کمک های دولتی خود را سرگرم کردند و نوعی تکدی گری مدرن را برای خویش فراهم ساختند.
وی خاطرنشان کرد: نیازهای متنوع و نبود درآمد گاهی جوان را به سرقت و انجام کار ناشایست وا می دارد. دست فروشی و انجام کاری دور از جایگاه اجتماعی یا خارج از حوزه تخصصی راه رسیدن به منابع درآمدی برای گروه دیگری از جوانان است. اخیرا گروهی از جوانان به سبک غربیان با نواختن موسیقی در خیابان ها و معابر عمومی به تکدی گری می پردازند. این نیز شکل جدیدی از حل مشکل کسب درآمد برای برخی از جوانان است.
این کارشناس درخصوص راهکارهای این مشکل در جامعه، خاطرنشان کرد: هیچ یک از طرق مطرح شده، نمی تواند راه مناسبی برای اخذ درآمد جوانان تلقی شود. اگر از لحظه تولد و فرآیند رشد برای نیروی انسانی کشورمان شکل اساسی انجام شود و برنامه ریزی اصولی اتفاق بیفتد، جوانان در حوزه های مورد علاقه خویش مهارت آموزی شوند و اصول و مدیریت سازمان و موسسه ای را بتوانند کسب کنند، یقیناً آینده از آن جوانانی است که می توانند موسسه یا سازمانی را مدیریت کنند.
وی تاکید کرد: امروزه همانند جوامع سنتی البته از منظری دیگر، اشتغال دولتی برای جوانان جای مباهات و افتخار نیست. اگر در گذشته های دور اشتغال دولتی رونقی نداشت و جوانان نیز گرایشی به دولتی شدن ابراز نمی کردند، امروزه نیز تدابیری در دستور کار دولتمردان قرار گرفته که خروجی مراکز علمی و دانشگاهی می بایست جوانان ماهر، کاربلد و متخصصی باشند که بتوانند پس از فارغ التحصیلی به دور از هرگونه دغدغه ای با به ثبت رساندن موسسه و سازمان در یکی از عرصه ها به کارآفرینی مشغول شده و علاوه بر اشتغال خویش برای گروهی دیگر مشاغلی را تدارک ببینند. این گروه از طریق دریافت کار از سوی نهادها و سازمان هایی که اشتغال خویش را برون سپاری می کنند، زمینه خوبی برای کسب درآمد و داشتن زندگی مطلوب و مناسبی خواهد شد.
وی در پایان تصریح کرد: شایسته است پیش از آنکه جوان برای رفع مشکل خویش در انتظار دیگران باشد، خودش به فکر خودش بوده و پیش از شکل گیری مشکل، چاره مشکل نماید.