به گزارش خبرنگار سرویس قاب نقره برنا، شهر دمشق پایتخت كشور سوریه میباشد، این شهر یكی از شهرهای باستانی جهان است كه پیشینهای بسیار كهن دارد. شهر دمشق آثار باستانی، مساجد، زیارتگاهها و مراقد بسیاری را در خود جای داده است.
بسیاری از تاریخنویسان معتقدند كه تاریخ بنای شهر دمشق به هزاره سوم قبل از میلاد باز میگردد و قدیمیترین اسناد برجای مانده در این خصوص متعلق به تمدن باستانی ایبلا (تپه مریدخ) است كه در سال 1975 م. كشف شد و در الواح گلی برجای مانده از این دوران نام شهر دمشق به صورت «دمشقی» آمده است.
در دهم ژوئن 1916 م. انقلاب ملی گرایانه سوریه برعلیه عثمانی شعله ور گردید و در اول اكتبر 1918 م. شبه نظامیان سوریه وارد دمشق شدند و عثمانیها را از آن جا بیرون كردند و اولین مجلس ملی سوریه در دمشق تشكیل شده و در طی جلسات خود در روزهای هفتم و هشتم مارس 1920 م. فیصلبن حسین را به عنوان پادشاه سوریه انتخاب نمود. اما چندی نگذشت كه سرزمین شام به تصرف نیروهای فرانسوی درآمد و استعمار فرانسه سعی كرد تا با سركوب قیامهای مردمی بر این كشور چیره شود، اما اهالی دمشق یوغ بردگی را نپذیرفته و در طی قیامهای متعدد در طی سال 1925-1927 م. مخالفت شدید خود را با استعمار فرانسه اعلام نمودند و در سال 1936 م. اعتصاب دسته جمعی اهالی شام در مبارزه با استعمار فرانسه زبانزد خاص و عام گردید و با آغاز جنگ جهانی دوم و شكست فرانسه در این جنگ، قیام اهالی دمشق فزونی یافت و در روز 29 ماه می 1945 م. به اوج خود رسید و این شورشها باعث شد كه عاقبت استعمار فرانسه در مقابل پایداری مردم سوریه تسلیم شده و در روز 17 آوریل 1946 از سوریه خارج شود.
شهر دمشق پس از استقلال به عنوان پایتخت جمهوری عربی سوریه شاهد رشد و شكوفایی فوقالعادهای بود و چهرهای كاملاً دگرگون به خود گرفته است و امروزه این شهر بیش از شش میلیون نفر را در خود جای میدهد و یكی از پایتختهای مهم جهان عرب به شمار میرود.
معبد ژوپیتر از معابد واقع شده در شهر دمشق است که به خدای رومیها تعلق داشته و در انتهای بازار حمیدیه و در محل مسجد اموی واقع شده است و در حال حاضر ویرانه های بعضی از دیوارها و ستون های سنگی آن دیده میشود.
مقبره متعلق به حضرت یحیی(ع)حضرت یحیی فرزند زكریا(ع) یكی از پیامبران الهی است. وی بنا به قدرت الهی از پدر و مادری كهنسال به دنیا آمد و در كودكی به پیامبری برگزیده شد. در مورد شهادت وی نقل است كه حكمران رومی سرزمین شام، سعی میكرد تا نادختری خود را كه سالومه نام داشت به همسری خود در آورد و حضرت یحیی(ع) در برابر این كار غیر اخلاقی ایستادگی و مخالفت نمود و این امر باعث شد تا حكمران رومی در حالت مستی دستور قتل وی را صادر كرد و دژخیمان وی سر مطهر آن حضرت را از تن جدا كرده و به دربار حكمران بردند.
بعدها كه امپراتوری روم به آیین مسیحیت درآمد، سر مطهر آن حضرت را با تكریم فراوان در كلیسای قدیس یوحنا كه بعدها به نام مسجد اموی شناخته شد، دفن نمودند. در مورد محل دفن جسد آن حضرت اطلاعی در دست نیست و برخی معتقدند كه جسد آن حضرت در فلسطین اشغالی دفن است. اخیرا یكی از پژوهشگران لبنانی اعلام نمود كه قبر حضرت یحیی در تپهای باستانی به نام «مار یحیی» (یحیای مقدس) در شمال شرق شهرك تولین و كنار شهرك «قبریخا» در جنوب لبنان واقع شده است. امروزه آرامگاه حضرت یحیا در داخل مسجد اموی محل زیارت مسیحیان و مسلمانان میباشد.
آثار و مقام انبیا و اولیا در مسجد امویمسجد اموی، قدیمیترین مسجد سوریه و یكی از قدیمیترین مساجد مسلمانان است، تاریخ بنای این مسجد سال 86 قمری است. این مسجد شاهكار هنر اسلامی به شمار میرود و در قلب شهر دمشق و در انتهای بازار حمیدیه قرار دارد. این مسجد تاریخی بسیار كهن دارد كه به چند هزار سال قبل باز میگردد، و بررسیهای باستانشناسی نشان میدهد كه این محل در گذشته معبد خدای «حدد» ربالنوع آرامی است. این ربالنوع در هزاره اول قبل از میلاد پرستیده میشد و این معبد یكی از معابد آن روزگار بود و مؤمنان از مناطق مختلف آرامی برای زیارت آن میآمدند و این معبد بر روی تپهای قرار داشت و برای ورود به درون آن از پله استفاده میشد و در اطراف معبد دو بارو داخلی و خارجی وجود داشت و باروی دخلی آن دو دروازه در سمت شرق و غرب وجود داشت كه برخی از ستونهای آن تا كنون برجای مانده است.
احسان مقدس در کتاب خود با عنوان "راهنمای اماکن زیارتی و سیاحتی در سوریه" درباره این مسجد نوشته است: در دوران سلطه هخامنشیان بر سرزمین شام، این معبد به محلی برای پرستش اهورامزدا تبدیل شد و در سال 16 قمری وقتی كه لشكریان مسلمان شهر دمشق را محاصره كردند، از یكسو خالد بن ولید با جنگ و خونریزی از سمت باب الجابیه وارد شهر شد و از سوی دیگر ابو عبیده جراح با امضای قرار داد صلح از دروازه باب الشرقی وارد شهر شد و این دو در مسجد به یكدیگر رسیدند، و به همین علت نیمی از محل مذكور كه توسط خالد فتح شده بود به صورت مسجد درآمد و نیمی دیگر كه توسط ابو عبیده با صلح گرفته شده بود به صورت كلیسا باقی ماند و مسلمانان و مسیحیان به صورت مشترك در این محل، مراسم مذهبی خود را ادا میكردند، مسیحیان كه نسبت به دین جدید با بیاعتنایی نگریستند با ایجاد سرود و صدای عمدی در مراسم خود از جمله صدای مهیب ناقوس به هنگام اقامه نماز جماعت، خواندن سرودها به صدای بلند نسبت به عبادت مسلمانان مزاحمت فراهم میكردند. وقتی معاویه در شام به حكمرانی رسید، تصمیم به الحاق نیمه باقیمانده از كلیسا به مسجد نمود ولی مسیحیان نپذیرفتند، پس از وی عبدالملك بن مروان مال فراوانی به آنان داد تا اجازه دهند این قسمت نیز به مسجد ملحق شود ولی ایشان نپذیرفتند، تا این كه ولیدبن عبدالملك به حكومت رسید، مال فراوانی به مسیحیان داد و آنان را تهدید كرد كه كلیسای باب توما را كه با زور گرفته و در صورت عدم پذیرش آنان تخریب خواهد كرد و چون كلیسای باب توما بزرگتر بود، مسیحیان به ناچار راضی شدند و نیمه باقیمانده محل را واگذار كردند.
ولید بن عبدالملك مالیات هفت سال كشور اسلامی را خرج بنای مسجد كرد و گویند وقتی اسناد مخارج آن را بر هجده شتر بار كردند و برای تصویب نزد خلیفه بردند، وی بدون بررسی همه آنها را تصویب كرد و گفت: این چیزی است كه به راه خدا دادیم و در مقابل آن چیزی نمیخواهیم. ولید قبل از بنای مسجد طرح آن را به روم فرستاد و دوازده هزار نفر از مهندسان رومی را برای ساختن آن به دمشق دعوت كرد. عملیات بنای آن در سال 86 هجری آغاز و بهترین زینتها و سنگهای مرمر برای تزیین آن به كار رفته و به گفته ابن معلی پولی كه در این راه خرج شد داخل یكصد صندوق بود كه هر صندوق 228 هزار دینار در آن بود و مجموع آن بالغ بر 22800000 دینار میشد.
برای دیدن گزارش تصویری این خبر کلیک کنید.