به گزارش خبرنگار «نیمرخ» برنا، شاید با افرادی مواجه شدهاید که عزیزی را از دست داده اند و شما نمیدانید با آنها چطور رفتار کنید تا این افراد بتوانند با مصیبت وارده کنار بیایند. «حسن میرزا حسینی» دکترای روانشناسی و مشاوره در اینباره به برنا میگوید: افرادی که در این شرایط قرار میگیرند و دچار مصیب میشوند در 4مرحله قرار میگیرند که هرکدام راهکارهای خاص خود را دارند.
مرحله اول« انکار» است؛ یعنی فرد مصیب دیده هیچگاه در ابتدا نمیپذیرد که این مصیبت و یا غم بر او وارد شده است در نتیجه حالت بهت زده به آنها دست میدهد. در این مرحله باید سعی کنیم فردی که به او مصیبتی وارد شده، خود را از طریق سوگواری و گریهکردن و داد زدن تخلیه کند. اطرافیان میتوانند حداقل کاری که برای فرد مصیبت دیده، انجام دهند، اینکه حمایتهای عاطفی داشته و شانههایشان را در اختیارش قرار داده تا فرد مصیبت دیده بتواند سرش را به روی شانههای آنها بگذارند و گریه کنند و از درون خود را تخلیه کرده و تسلی خاطر او شوند.
مرحله دوم «اعتراض» است: فرد در این مرحله شروع به اعتراض کردن میکند و میگوید: «چرا این بلا و یا مصیبت برمن وارد شده و من باید عزیزم را از دست بدهم؟»
در این شرایط اطرافیان باید سعی کنند که فرد مصیبت دیده، این مرحله را سریعتر رد کرده و به او بگویند که این مصیبتها ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد و منحصراً فقط برای تو نیست.
مرحله سوم «پذیرش» واقعیت است، یعنی در این مرحله فرد می پذیرد که بر او مصیبتی وارد شده است.
در این مرحله فرد مصیبت دیده باید بداند واقعیتهای زندگی این است که« یک روز فردی به دنیا میآید و یک روز میمیرد؛ یک روز شادی و یک روز غم». فرد مصیبت دیده باید بپذیرد که زندگی سرشار از چالش و بلایا و مصیبت است.
مرحله چهارم «بازسازی» است: در این مرحله فرد مصیبت دیده سعی میکند خودش را با این با مسئله وفق داده و روحیهاش را ترمیم کند.
در این شرایط اطرافیان باید فرد مصیبت دیده را طوری حمایت کنند که روحیه مبارزه طلب داشته باشد و خود را آزار ندهد؛ زیرا باعث میشود که به افسردگی و یا پرخاشگری روی آورد. اطرافیان باید سعی کنند که روحیه و دیدگاه و نگرش فرد مصیبت دیده را تغییر داده و او را آینده امیدوارکنند.
4 توصیه روانشناسی به اطرافیان و فرد مصیبت دیده
1- فرد مصیبت دیده باید جنبه مثبت این مصیبت در نظربگیرد؛ مثلا اگر همسر او سکته قلبی کرده و جان خود را از دست داده است، به او بگویید:« خداوند به تو رحم کرده که همسرت زمین گیر نشده و دوره طولانی را در پیش نداشت».
2- اطرافیان نسبت به فرد مصیبت دیده، حمایت عاطفی داشته باشند. فرد داغدیده بایدکسی را داشته باشد که با او همدردی کرده و مواظب او باشد؛ زیرا تنهایی برای آنها سم است. این افراد باید در اجتماع قرار گیرند و خود را خانه نشین نکنند.
3- افراد مصیبت دیده اگر در زندگی خود هدفی داشته باشند، مشکلی برایشان پیش نمیآید، در واقع افرادیکه در زندگی خود هدف و یا معنا دارند، هیچ چیزی نمیتواند آنها از پا در بیاورد.
4- فرد مصیبت دیده فقط به خود و شرایط خود فکر نکند؛ زیرا باید به بازمانده و اطرافیان آن فرد از دست رفته، توجه داشته و به جای اینکه خود را غرق در افکار منفی کند، اطرافیان خود را مورد توجه و حمایت قرار دهد.
این توصیه ها در حالی است که «علیرضا بابایی» دکترای روانشناسی در مورد اینکه با فرد مصیبت دیده چطور رفتارکنیم؟ به برنا میگوید: زمانیکه به فردی مصیبتی وارد میشود، باید او را به مدت یک یا دو هفته به حال خود رها کرده و آنطورکه مایل است، زندگیاش را ادامه دهد.
8راهکار برای اطرافیان فرد مصیبت دیده:
1- فرد مصیبت دیده را به حال خود رها کنید
برخی افراد مصیبت دیده« درونگرا» هستند. این افراد تمایل دارند، در خلوت خود قرار بگیرند و از طریق گریهکردن، دادزدن، مرور خاطرات آن عزیزی که از دست دادهاند، به آرامش برسد و برخی از افراد هم تمایل دارند در جمع ابراز احساسات کرده و خود را تخلیه کنند.
2- آنها را مسافرت ببرید
فرد مصیبت دیده بعد از یکی دو هفته که این دوره را گذرانده است میتواند به مسافرتهای مختلف رفته و خود را از آن موقعیت دورکند.
3- تمام خاطرات را از بین نبرید
یک باور غلط که در جامعه امروزی رواج یافته است، این است که فرد مصیبت دیده باید تمام خاطرات آن فرد از دست رفته را فراموش کند و اطرافیان درصدد آن هستند که عکس و یا تمام خاطرات آن فرد از دست رفته از بین ببرند.
اما این روش از نظر روانشناسان اشتباه است و اطرافیان بایستی خاطرات آن فرد از دست رفته برای فرد عزادار بگذارند بماند؛ زیرا اگر اطرافیان سعی کنند همه چیز را بگیرند نتیجه معکوس میشود.
4- فرد مصیبت دیده را به مشاوره و روانشناسان ببرند
افراد مصیبت دیده سعی کنند به روانشناسان و مشاوره های با تجربه مراجعه کنند؛ زیرا این افراد به آنها کمک موثری میکنند.
5- دارو در برخی موارد موثر است
شخصیت برخی افراد مصیبت دیده متفاوت است و با صحبتکردن و رفتاردرمانی آرام نمی شوند. در این شرایط، استفاده از دارو با تجویز پزشک مشکلی ندارد. اما متاسفانه برخی داروهای آرامبخش استفاده نمیکنند؛ در نتیجه آنها بیتاب و آشفتهتر میشوند.
6- سعی کنند خاطرات فرد از دست رفته را کمرنگ کنند
فراموش کردن، کار بسیار دشواری است و شاید برای برخی افراد محال باشد. اطرافیان نباید انتظار داشته باشند که فرد مصیبت دیده، عزیز از دست رفته اش را فراموش کند. فراموش کردن راه درستی نیست؛ اما اطرافیان میتوانند با کمرنگکردن خاطرات، فرد مصیبت دیده را به یک آرامشی برسانند که با این مصیبت کنار بیاید.
7- عجله نکنید و به فرد مصیبت دیده زمان دهید
قطعا برای درمان این افراد زمان لازم است. هر فردی بنا به شخصیتاش، زمان فراموشکردن او متفاوت است. برخی افراد با یک ماه و برخیها شاید سالیان سال طول بکشد که فردی را از دست میدهند، فراموش کنند. برخی ها هم اصلا فراموش نمیکنند.
8- درونیات خود را با فرد مصیبت دیده نسنجیم
فرد مصیبت دیده را با معیارهای درونی خود نسنجیم؛ زیرا شخصیت و واکنش افراد متفاوت است و با ایجاد محیطی آرام به او کمک کنیم تا با این مصیبت و اتفاق کنار بیاید.