باشگاه جوانی برنا/دیروز سه هزار و 700 نفر زائر ایرانی در قالب 22 کاوان در میقات مسجد شجره كه در نزدیكی چاههای حفر شده توسط امیر المومنین (ع) برای مردم مدینه قرار دارد؛ سپید پوشان و لبیک گویان راه مكه در پیش می گیرند. ...
پایگاه اطلاع رسانی حج وابسته به بعثه مقام معظم رهبری - نشسته است روی زمینی كه پیامبر بر آن قدم گذاشت. غسل كرد و دو تكه پارچه سفید یمنی برخود پوشاند. لبیک گفت و این آغاز احرام او بود. به نمازی ایستاده كه امین خداوند و همراهانش، قبل از حركت به سوی مكه، همینجا خواندهاند و سوار بر شترها و یا با پای پیاده، نیت حج كردند. صدای پایش را می شنوی، وقتی كه به شجره رسید و گفت كه به امر خداوند، از اینجا مُحرم میشوم برای آخرین حج؛ حجةالوداع.
تصور اینكه روزهایی در مدینه باشی و در هوایی كه پیامبر در آن نفس كشیده است، نفسی تازه كنی، برای او و همراهانش یک خواب و یک خیال بود. اما حالا، خودش را در مسجد شجره میبیند كه زیر لب لبیک میگوید.
همه آنها كه سفید پوش شدهاند، لبیک میگویند. یعنی صدایم كردیی و دعوت تو را پاسخ گفتم.
یک به یک از راه رسیدند. كاروان زائران ایرانی را میگویم. سفیدپوش و گاه مضطرب. به خاطر داشتند كه قبل از حركت و تشرف، روحانیون كارونها همواره توصیه میكردند كه حالت خوف و رجاء خودتان را حفظ كنید، شاید هنوز اجازه تشرف نیافته باشید، یا كه حتی پس از خروج از مدینه، اراده خداوند بر حضور شما در بیتالله الحرام قرار نگرفته باشد. اما مگر میشود دل را به دلدار سپرد و او غفور و پوشاننده گناهان و خطاها نباشد. و به یاد میآوری غفلتهایت را در روزهای اقامت در مدینه كه از همه فرصتهای بی شمارت در حرم حضرت رسول(ص)، بهره نبردی و آنطور كه دلت قول داده بود، عمل نكردی و حالا شجره فرصت جدیدی است برای دوباره دل دادن، دوباره دعوت شدن و پاسخ دادن؛ كه لبیک، مفهومی بیش از این دارد.
احرام، یعنی لباس سنگین گناهان را از تن جدا كردن و سفید پوش، راهی شدن. و همه 2970 زائر ایرانی كه شنبه شب، به مسجد شجره رسیدند، با نیّت احرام، غسل كردند و نمازی خواندند تا راهی دیار دوست شوند با ذكر مداوم لبیک كه تا رسیدن به آستانه مكه باید ادامه پیدا كند.
بنا بر گزارش پایگاه اطلاع رسانی حج وابسته به بعثه مقام معظم رهبری مسجد شجره، یكپارچه سفید است، همچون زائران مُحرم. شاید چنین است كه مكان خروج از لباسهای سنگین گناه و خطا، خود باید پاكیزهترین مكانها باشد. كاروانها از راه رسیده و در هر گوشهای از شجره، بیتوته كردهاند تا كه دقایقی بعد لبیک گویان راه مكه در پیش گیرند.
پیر و جوان، بزرگ و كوچک، دارا و ندار اینجا یک رنگ و یک شكلاند. نه فخری، نه امتیازی و نه حرفی كه از جنس منیّت آدمها باشد. یكی میگوید: چه سخت است مُحرم ماندن. دیگری میگوید: باید زبانت را مثل دلت، خاموش نگه داری. مبادا حرفی بزنی كه از جنس غرور باشد. مبادا هنوز خودت مانده باشی. سومی می گوید: سفید پوشیدهایم كه یعنی خدایا امروز را روز تولدمان حساب كن. حاجی! باید مراقب باشیم ذكر خدا را فراموش نكنیم. اگر خدا صدایمان كرده...
و یكباره، از گوشه دیگر مسجد شجره صدای لبیک میشنوی. لبیک، اللهم لبیک. به یاد میآوری در كتابی خواندهای كه همراهان پیامبر(ص) در حجةالوداع، چنان لبیک را بلند آواز میدادند كه صدای بسیاریشان، گرفته بود و حالا قرنها پس از آخرین حج پیامبر(ص)، در اولین شب حركت به سوی مكه 2970 زائر ایرانی و هزاران زائر مسلمان دیگر، همان لبیک را بلند بلند فریاد میزنند.
«هر چه تكرارش كنیم و بلند بلند جوابش را بدهیم، به او نزدیکتریم.»