منصور بهرامی، روانشناس و عضو ارشد انجمن بین الملل تحلیل رفتار در این خصوص به خبرنگار اجتماعی برنا گفت: اوقات فراغت یک وقت اضافه نیست بلکه فرصتی است که به اندازه خودش می تواند جای بهره وری داشته باشد. متاسفانه در جامعه امروزی اوقات فراغت زنگ تفریح تلقی شده است و به همین خاطر اکثر نهادها که وظیفه دارند برای جوانان مهارت ایجاد کنند به دنبال فراهم آوردن فرصت تفریح برای جوانان هستند.
وی ادامه داد: ورزش و تفریح بخشی از زندگی انسان هاست و اوقات فراغت بخشی دیگر از آن. اوقات فراغت عملاً باید برای افرادی تعریف شود که پا به سن گذاشته اند و یا بازنشسته هستند نه برای جوانی که شور و نشاط جوانی دارد و می تواند در جامعه فعالیت داشته باشد.جوانی که نمی داند در اوقات فراغت چه کاری انجام دهد و هیچ جاذبه ای ندارد به هر برنامه ای که پیش آید گرویده می شود.
بهرامی به تهیه آسان کامپیوتر و دسترسی راحت جوانان به فضای مجازی اینترنت اشاره کرد و افزود: برای اینکه خانواده ها جوانان را از فضای به ظاهر آلوده اجتماع مصون بدارند آنها را مجبور در خانه ماندن میکنند و این امر میسر نیست جز اینکه جوان خود را با یک جعبه جادویی به نام مانیتور سرگرم کند. بیشترین آسیب این است که دنیای مجازی جوان را از دنیای خودش دور میکند.
در سالیان دور هنگامیکه زمان اوقات فراغت فرا میرسید جوانان در دنیای واقعی به حرفه آموزی میپرداختند اما در حال حاضر جوانان وارد مدرسه می شوند و بلافاصله به خانه می آیند و بدین ترتیب از اجتماع دور میشوند و با وارد شدن به دنیای مجازی با یک حالت کاذب روح و روان خود را رشد میدهند.
این روانشناس بزرگترین اشکال دنیای مجازی را دور کردن جوانان از خلاقیت دانست و خاطرنشان کرد: در این فضا جوانان کسب مهارت میکنند اما خلاقیت ندارند زیرا فقط در همان چارچوب میتوانند مانور دهند. اگر دنیای مجازی وجود نداشت فرزندان میتوانستند از یک وسیله و ابزار کوچک با خلاقیت خود دست به اختراع بزنند.
در آزمایشی که در امریکا انجام شد، نوجوانان 13 ساله را پشت دستگاه مجازی هدایت هواپیمای جنگی قرار دادند و خلبان های سابقه دار را هم طرف مقابل آنها گذاشتند اما در نهایت امتیازی که نوجوانان کسب کردند بیش از خلبانان بود. مهارت همراه با تجربه میتواند عامل موفقیت باشد. در اینجا خلاقیت مهم است. بنابراین نتیجه میگیریم در بازی های مجازی بزرگترین آسیب خلاقیت پیدا نکردن جوانان است.
عضو ارشد انجمن بین الملل تحلیل رفتار اضافه کرد: انسان گروه گرا است و باید در گروه باشد تا بتواند زندگی کند. جوانی که خود را از اعضای خانواده نیز دور میکند و دائم در اتاقش با کامپیوتر و اینترنت سرگرم است در این فضا با کسانی آشنا میشود که خواسته های سرکوب شده او را بتوانند جبران کنند. خواسته هایی که به نوعی به او آسیب جسمی، روحی و یا ارزشی وارد میکرده و شخص با انجام آن کارها دچار سرخوردگی از طرف خانواده میشده است هم اکنون در فضای مجازی مورد تحسین قرار میگیرد. به همین منظور با دوستان همسال خود که شخصیت هنجاری ندارند آشنا میشود.
باید توجه داشت؛ این سن و سال سنی است که جوان دوست دارد تجربه غیر همجنس هم داشته باشد تا بتوانند در کنار فرد غیر همجنس خواسته های سرکوب شده را سر باز کنند.در این فضا ارتباطات به دست آمده ارتباط خوبی نیست و اثبات شده کسانی که از طریق دنیای مجازی جفت پیدا کرده اند تا برای آینده زندگی تشکیل دهند هیچوقت موفق نبوده اند.
بهرامی معتقد است: جلوی این ناهنجاری ها نباید گرفته شود بلکه باید به صورت مساله توجه شود. جوانان نباید برای استفاده از فضای مجازی منع شوند بلکه باید تلاش کنیم مسایل فرهنگی را با کارهای فرهنگی اصلاح کنیم. اجبار والدین در این زمینه پاسخگو نخواهد بود و باید توجه داشته باشیم که اگر جذابیت های دنیای واقعی زیاد شود جوانان هیچوقت به دنیاس مجازی روی نخواهند آورد.