به گزارش خبرنگار «نیمرخ» برنا، زمانیکه کودکان و یا نوجوانان به دلایل مختلف پدر و یا مادر خود را از دست میدهند، از طریق بستگان نزدیک می توان از این محبت ها برخوردار شده و کمتر کمبود پدر و یا مادر را احساس کنند.«مصطفی تبریزی» دکترای تخصصی مشاوره و رواندرمانی و استاد دانشگاه علامه طباطبایی در اینباره به برنا میگوید: نیاز عاطفه برای همه فرزندان وجود دارد و این نیازی که والدین خود یادگرفته و همانندسازی کنند، بسیار طبیعی است. اگر دختر هستند بیشتر با مادر و اگر پسر باشند، از پدر خود الگو گرفته و همانندسازی کنند.
و حالا اگر یکی از این همسران فوت کرده و یا بنا به دلایلی از هم جدا شوند و فرزندان فقط با یکی از آنها زندگی کند، از محبت پدر و یا مادر محروم میشود.
توصیه درست این است که پدر و مادر خود را قربانی فرزند نکنند و بایستی زندگی شخصی خودشان را داشته باشند. بارها اتفاق افتاده است که پدر و یا مادر زندگی خود را وقف فرزندان کرده و از خود گذشته اند و به خاطر فرزندشان، خود را فدا کردهاند. این افراد معمولا توقعات غیر منطقی از فرزندان در آینده دارند و با آشیانهای خالی روبرو خواهند شد که بعدها دچار افسردگی میشوند.
در نتیجه روانشناسان توصیهای نمیکنند که این افراد ازدواج نکرده و وقت خود را فقط صرف فرزندان کنند. این افراد در صورتیکه فرزندان آنها در آرامش و آسایش به سربرند، باید ازدواج کنند.
اما اگر به هر حال و با توجه به شرایط خود ازدواج نکرده و تنها بمانند، درصورتیکه فرزند آنها دختر است و پدر خود را از دست داده است، حق طبیعی او است که نیاز به پدر و محبتهای او داشته باشد و حالا که پدر نیست میتوانند با معاشرت با اقوام نزدیک، مانند عمو، دایی خود را از این نیاز ارضاء کنند. هرچقدر با این افراد ارتباط قویتری داشته باشند، به نوعی جای پدر را برای او پر میکنند.
و اگر مادر فوت کرده و طلاق گرفته است و برعکس پدری فرزند پسری دارد، باید با خاله و عمه و یا معلمهای خانم، رابطه های عاطفی برقرار کرده و خلاء خود را پر کرد.