به گزارش سرویس ورزشی برنا، سایت باشگاه استقلال به مناسبت سی و دومین سالگرد درگذشت علی دانایی فرد مطلبی به شرح زیر را بر روی وب سایت رسمی خود قرار داد:
مرده آنست كه نامش به نكویی نبرند...
و این حكم شامل «علی آقا» كه زنده است و همیشگی است و در وجود شاگردانش تكرار می شود و مكرر می شود، شده است. جای معلم- مربیانی از جنس «علی دانایی فر» بیش از همیشه خالی به نظر می رسد ، هرگاه می بینیم، یك بازیكن خوب، یك استعداد خاص، راه را گم كرده و در این گمراهه به بیراهه كشیده شده یادمان می آید كه چه مردان مردسازی داشتیم. چه مربیان بازیكن ساز، قهرمان پرور و ستاره تربیت كنی داشتیم.
«علی آقا» یكی از آنها بود. یكی از بهترین آنها بود. یكی از تربیت كنندگان بزرگ كه فقط استپ، پاس، شوت، دریبل، اوورلپ و حفظ بازی یاد نمی دادند.
معلم بود و مدرسه اش زمین تمرین و محل مسابقه. انسانیت می آموخت و بزرگواری درس می داد، فوتبال برایش بهانه بود. بردن و نباختن برایش بهانه بود، تیمداری و تیمسازی هم برایش بهانه بود، آدم سازی می كرد، قهرمان سازی می كرد و پهلوان سازی می كرد.
مهربان بود و غمخوار. نكته بین بود و دقیق. از قدم اول همه چیز را درست بنا می كرد. از حركت نخست همه چیزش را صحیح آموزش می داد. آموزش دادن را بلد بود، به یاد دادن عشق می ورزید. به كشف استعدادها، به پرورش استعدادها شخصیت داد.
محود بیاتی، محمد بیاتی، عارف قلی زاده، پرویز كوزه كنانی، نمرود استواری، عباس كردنوری، ناصر حاج مختار، هدایت پیوندی، رضا زمینی، ناصر افشار، منوچهر شیپورچی و چپ پای بی همتا بیوك جدیكار...
پورحیدری هم طعم شاگردی او را چشیده است. شاگردانش بزرگان فوتبال ایران و آسیا شده اند. محمود و محمد بیاتی، حشمت مهاجرانی، عباس كردنوری، پرویز ابوطالب از جمله آن مربیان بزرگ هستند... مربیانی شاخص...
جای علی دانایی فر در فوتبال ایران خالی است. او كه بود مردانی نظیر او كه بودند، شاگردان او كه بودند، معلم های مربی شده كه بودند، هیچ از این خبرها كه بر سر هر بازاری هست، نبود. هیچ از این بی اخلاقی ها و بد اخلاقی ها نبود. شاگردان همه شاگرد و مربیان همه معلم بودند. روحت شاد علی آقا.