حرف زدن خوب است اما به شرطی که زوجها اصول حرف زدن را رعایت کنند؛ اگر قرار باشد که حرف بزنند و همدیگر را محکوم کنند، برابری میکند با زمانی که اصلا حرف نمیزنند، یعنی حرف زدن به این شکل همان قدر بد است که سکوت کردن بد است. زن و مرد باید یاد بگیرند که چطور با هم درد دل کنند و کمتر دلنگرانیهایی را که در خانوادههای یکدیگر، برایشان به وجود میآید را به زبان بیاورند و مورد بحث قرار ندهند یا اصلا از این مسئله بگذرند؛ چرا که اگر اطرافیان دانایی نداشته باشند، قطعا دخالتهای نامحسوسی را ایجاد میکنند.
معمولا خانمها سکوت نمیکنند، چرا که ویژگی حرف زدن مخصوص خانمهاست و با آن به آرامش میرسند؛ اما آقایان هستند که ممکن است حرف نزنند و این مسئله هم از ابتدای زندگی وجود ندارد. اگر چنانچه با عکسالعملهای بازدارنده مواجه شوند، یاد میگیرند که دیگر حرف نزنند که این موضوع به مهارت خانم بر میگردد. وقتی که مردی میل شنونده بودن داشته باشد که همسرش حرفی بزند و یا داستانی را از خارج خانه برایش تعریف کند، روشی صحیح است که همان شکل همدلانه صحبت کردن است.
این در صورتی است که زمانی که زوجها نتوانند با هم به روشی صحیح صحبت کنند، قطعا سبب آشفتگی ارتباط و ایجاد رگههای اختلافات جدی بین آنها شود.
***