کلود لوروا، مربی فرانسوی ۷۷ سالهای که بیش از چهار دهه از عمر حرفهای خود را در کسوت مربی در سطح ملی تیمهای مختلف آفریقایی سپری کرده، در نقش تازه خود به عنوان کارشناس تلویزیونی در جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ حاضر شد. لوروا که در طول این رقابتها برای شبکه فرانسوی «کانال آفریک» به تحلیل مسابقات میپرداخت، در اظهارنظری قابل تأمل، برخلاف نتیجه نهایی، تیم ملی مراکش، نایب قهرمان این دوره، را به عنوان «بهترین و باثباتترین تیم» کل تورنمنت معرفی کرد. از نظر این مربی باتجربه، که سابقه هدایت تیمهای ملی کامرون، سنگال، جمهوری دموکراتیک کنگو، غنا، کنگو و توگو را در کارنامه دارد، عملکرد کلی اسود الاطلس در طول مسابقات برتر از سنگال قهرمان بود. لوروا در توجیه نظر خود به یک عامل کلیدی اشاره کرد: خستگی فیزیکی و ذهنـی بازیکنان مراکش پس از مسابقه سخت و پرهزینه نیمهنهایی برابر نیجریه. به باور او، این خستگی مفرط، که در فوتبال مدرن اغلب تعیینکننده است، توان رقابتی مراکش را در فینال به شدت کاهش داد و در نهایت به سنگال اجازه داد تا با پیروزی ۱-۰ (با گل پاپ گای در وقت اضافه) فاتح جام شود.
نقش لوروا در این دوره از مسابقات تنها به تحلیل محدود نشد و در یکی از صحنههای حساس فینال، تجربه و نفوذ او نتیجه نهایی را تحت تأثیر قرار داد. در جریان فینال، پس از اینکه داور در دقیقه ۷۶ یک پنالتی قابل بحث به سود مراکش اعلام کرد، تمامی بازیکنان سنگال در اعتراض به این تصمیم، زمین مسابقه را به قصد اعتصاب ترک کردند. در این میان، سادیو مانه، ستاره و کاپیتان سنگال، برای مشورت به سمت لوروا که در نزدیکی زمین نشسته بود رفت. لوروا در توصیف این لحظه میگوید: «سادیو نزد من آمد و پرسید اگر جای من بودی چه کار میکردی؟ من به سادگی گفتم: اگر جای تو بودم، از همتیمیهایم میخواستم به زمین بازگردند.» این توصیه مستقیم و قاطع از سوی چهرهای که سابقه مربیگری سنگال (۱۹۹۲-۱۹۸۹) را دارد و نزد بازیکنان این کشور از احترام فراوانی برخوردار است، تأثیر فوری داشت. مانه با پذیرش این توصیه، همتیمیهایش را متقاعد به بازگشت به زمین کرد. در ادامه، ادوارد مندی، دروازهبان سنگال، ضربه پنالتی آرام و مهارتمند ایبراهیم دیاز (با روش پاننکا) را مهار کرد و این تیم را از یک شکست حتمی نجات داد. این حادثه نه تنها نقطه عطف فینال، بلکه به تعبیر بسیاری از ناظران، نقطه عطف سرنوشت ساز کل مسابقه بود.
سابقه درخشان لوروا در عرصه مربیگری آفریقا به دیدگاه او اعتبار بیچون و چرایی میبخشد. او که نخستین تجربه خود را در ۱۹۸۵ با هدایت تیم ملی کامرون آغاز کرد، تنها مربی غیرآفریقایی تاریخ است که تیمهای ملی هفت کشور مختلف قاره آفریقا را هدایت کرده است. موفقیتهای او شامل قهرمانی در جام ملتهای آفریقا ۱۹۸۸ با کامرون، نایبقهرمانی ۲۰۱۵ با کنگو و راهیابی به مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ با غنا میشود. این تجربه گسترده، به او توانایی بینظیری در تحلیل ظرایف فنی، تاکتیکی و روانشناختی تیمهای آفریقایی بخشید. انتخاب مراکش به عنوان تیم برتر از نگاه او، صرفاً بر اساس نتیجه یک بازی (فینال) نیست، بلکه بر پایه ارزیابی جامعنگرانه از فاکتورهایی مانند ثبات عملکرد در طول تورنمنت، کیفیت ترکیببندی، انسجام دفاعی و خلاقیت هجومی استوار است. مراکش در مسیر فینال، با نمایشی متقاعدکننده از مرحله گروهی صعود کرد و سپس تیمهای تاکتیکی قدرتمندی مانند مصر و نیجریه را پشت سر گذاشت. بازی نیمهنهایی آنها برابر نیجریه، که با حساب ۲-۱ به سود مراکش به پایان رسید، از نظر فنی یکی باکیفیتترین مسابقات این دوره قلمداد میشود.
اظهارات لوروا همچنین توجه را به یک واقعیت مهم در فوتبال مدرن جلب میکند: تأثیر فزاینده برنامه فشرده و حجم مسابقات بر آمادگی جسمانی تیمها. به نظر میرسد از دیدگاه او، مراکش تمام انرژی و منابع خود را در مسیر صعود به فینال مصرف کرد و دیگر ذخیره کافی برای رویارویی با سنگالی سرحال و مصمم نداشت. این تحلیل، فراتر از یک نظر شخصی، درس مهمی برای فدراسیونها و برنامهریزان مسابقات است. در نهایت، نظریه لوروا نه تنها یک ارزیابی فنی است، بلکه احترامی است به زیباییشناختی فوتبال و فرآیند یک ماهه رقابت، که در آن گاهی بهترین تیم، لزوماً قهرمان نمیشود. این دیدگاه، بحثهای جالبی را در میان جامعه فوتبال آفریقا درباره معیارهای واقعی برتری و تأثیر عوامل خارج از زمین بر قضاوت ما از تیمها برانگیخته است.
انتهای پیام/