به گزارش خبرگزاری برنا از مرکزی ، محمد هادی بیات ، روزنامه نگار و پژوهشگر حوزه مطالعات فرهنگی و رسانه در یادداشتی به این موضوع اشاره کرده است .
پارلمان شهری اراک؛ در جستوجوی اقتدار مفقوده و شفافیت گمشده
شورای شهر به عنوان تبلور اراده مردم در مدیریت محلی و اداره واقعی شهر، وظیفهای فراتر از تصویب لوایح روزمره دارد. نگاهی به عملکرد دوره فعلی شورای اسلامی شهر اراک نشان میدهد که این نهاد در ایفای نقش نظارتی و راهبردی خود با چالشهای جدی مواجه است که پیامد آن چیزی جز «سردرگمی مدیریتی» و «شکاف اجتماعی» نبوده است.
تزلزل در بدنه اجرایی: شهرداریِ سرپرستها
یکی از جدیترین نقدهای وارد بر شورا، انفعال در برابر شیوه انتصابات شهرداری و البته برخی حواشی مربوط به شائبه بازنشستگی شهردار است. اداره برخی پستهای کلیدی و میانی مدیریتی شهرداری اراک با «حکم سرپرستی»، نه تنها ثبات مدیریتی را از بین برده، بلکه باعث کاهش انگیزه و ناامیدی بدنه کارشناسی و عدم پاسخگویی دقیق شده است. شورا با نادیده گرفتن این «موقتگرایی»، عملاً بازوی اجرایی خود را در وضعیت تعلیق و تضعیف جدی قرار داده است.
پروژههای ویترینی بدون نقشه راه: چالش پیادهراهسازی
پروژه پیادهراهسازی مرکز شهر، که میتوانست نماد توسعه انسانمحور باشد، اکنون به دلیل طراحی و اجرای غیر اصولی، به فرصتی برای انتقاد تبدیل شده است. عدم نظارت شورا بر اولویتبندیها و چهارچوبهای اجرایی باعث شده تا این طرح به جای حل معضل ترافیک و بهبود زیست شهری، به کلافی سردرگم تبدیل شود. اجرای فازبندینشده و بدون در نظر گرفتن پیوستهای ترافیکی، گویای آن است که شورا در تحمیل استانداردهای فنی به شهرداری ناموفق بوده است.
تاریکخانه بودجه و طرحها: شعار شفافیت، عملکرد مبهم
در حالی که شفافیت باید رکن اصلی پارلمان شهری باشد، اما هنوز جزئیات هزینهکردهای پروژه های پر حاشیه و امور فرهنگی و مهمتر از آن، پیوستهای تخصصی (اجتماعی، اقتصادی، زیستمحیطی و پدافند غیرعامل) طرحهای کلان برای افکار عمومی و کارشناسان غایب است. محرمانه پنداشتن متن و جزییات طرحهایی که با زیست روزمره مردم گره خورده، بزرگترین ضربه را به اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی مدیریت شهری اراک وارد کرده است.
نخبگان در حاشیه؛ افول تابآوری اجتماعی
شورای شهر اراک در این دوره نشان داده است که چندان تمایلی به «مشارکتجویی ساختاریافته» از نخبگان ندارد. نادیده گرفتن سلیقه ای نظرات کارشناسی در مراحل نیازسنجی و امکانسنجی، منجر به اجرای پروژههایی شده که با واقعیتهای میدان و نیازهای واقعی شهر و شهروندان اراکی فاصله دارند. این بیتوجهی، موجب دلسردی سرمایههای فکری و گروه های مرجع شهر و کاهش تابآوری اجتماعی در برابر چالشهای شهری در شرایط فعلی جنگی کشور شده است.
بخشینگری و فقدان نگاه جامع به «برند شهر اراک»
علاوه بر موارد فوق، نقد جدی دیگری که میتوان بر عملکرد شورا وارد دانست، فقدان یک چشمانداز کلان برای هویتبخشی به شهر است. اراک به عنوان یک قطب صنعتی، با بحرانهای جدی زیستمحیطی و فقر فضاهای تفریحی خلاقانه و زیرساختهای فرهنگی شهری روبروست. شورای شهر به جای تمرکز بر «پروژههای کلانِ هویتساز» که بر اساس اصول تخصصی و کارشناسی طراحی شده، عمدتاً درگیر روزمرگیهای اداری و تقابلهای سلیقهای داخلی شده است که بازتاب واقعی این روزمرگی در تعدد و تنوع مشکلات شهری به شکل غیر قابل انکاری قابل مشاهده است.
شهر اراک در جستجوی «زندگی» و «رضایت»
شورای شهر اراک نیازمند بازنگری فوری در تعامل با گروههای مرجع و تقویت اقتدار نظارتی خود و البته بازگشت از مسیر اشتباه در زمان کوتاه باقیمانده تا انتخابات است. ادامه روند فعلی مدیریت شهری، بجز تضعیف سرمایه و تاب آوری اجتماعی، اراک را به شهری تبدیل میکند که در آن پروژهها اجرا میشوند، اما «زندگی» و «رضایت» در آن جریان ندارد.