در فاصله کمتر از ۱۰ سال (از ۹۶ تا ۱۴۰۵)، قدرت خرید این مبلغ بهطور نابودکنندهای کاهش یافته است. ۱۸۰ میلیون تومان که روزی سرمایهای برای راهاندازی یک نمایشگاه خودروی کوچک (با ۸ ماشین) بود، حالا تنها برای خرید یک وسیله سرگرمی دیجیتال کفایت میکند.
پراید؛ کالای سرمایهای: پرایدی که در سال ۹۶ حدود ۲۲ میلیون بود، در سال ۱۴۰۴ به ۳۵۰ میلیون رسیده؛ یعنی بیش از ۱۵ برابر افزایش قیمت. این نشان میدهد خودرو در ایران مدتهاست از یک کالای مصرفی به یک کالای سرمایهای برای حفظ ارزش پول تبدیل شده است.
پیام نمادین سال ۱۴۰۵: مقایسه ماشین با کنسول بازی در سال ۱۴۰۵، اوج فاجعه تورمی را نشان میدهد. این یعنی رؤیای خانهدار شدن یا حتی ماشیندار شدن برای نسل جوان، جای خود را به دلخوشیهای کوچکتر و البته گرانقیمت دیجیتالی داده است.
اگر به جدول دقت کنیم، بیشترین شیب سقوط بین سالهای ۹۹ تا ۱۴۰۱ و سپس ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ رخ داده است. این یعنی تورم نه تنها پایدار بوده، بلکه در مقاطعی دچار جهشهای غیرقابل کنترل شده است. ۱۸۰ میلیون تومانی که روزی ۸ خانواده را صاحب ماشین میکرد، حالا حتی یک جوان را هم به سختی صاحب یک کنسول بازی میکند.
این آمار نشاندهندهی فقیرتر شدن سیستمی جامعه است. وقتی قیمت پراید (به عنوان کفِ استاندارد خودرو در ایران) بیش از ۱۵ برابر میشود، اما درآمدها با چنین سرعتی رشد نمیکنند، نتیجهاش جدولی میشود که در آن خودروی ملی جای خود را به دستهی بازی میدهد.
انتهای پیام/