به گزارش خبرگزاری برنا از اصفهان، در سالهای گذشته، گلابگیری بیشتر با سفرهای فصلی به قمصر و کاشان شناخته میشد؛ اما حالا برخی فعالان این حوزه تلاش کردهاند این سنت را به فضای شهری بیاورند؛ اقدامی که به گفته آنها بیشتر پاسخی به تغییر سبک زندگی مردم و محدودیتهای سفر بوده است.
حسین روشنزاده، مدیر یکی از مجموعههای گلابگیری در اصفهان، میگوید طی سالهای اخیر تقاضا برای دیدن فرایند سنتی گلابگیری در داخل شهر افزایش پیدا کرده است. به گفته او، بسیاری از خانوادهها فرصت یا امکان سفر به مناطق گلابگیری را ندارند و ترجیح میدهند این تجربه را در فضای نزدیکتری دنبال کنند.
او معتقد است آنچه مخاطبان را جذب میکند، تنها خرید گلاب نیست بلکه تماشای روند تولید است؛ فرایندی که از آمادهسازی دیگهای مسی تا تقطیر نهایی، چند ساعت زمان میبرد و برای بسیاری از بازدیدکنندگان جنبهای نوستالژیک دارد.
روشنزاده با اشاره به محدود بودن فصل گلابگیری توضیح میدهد که این فعالیت تنها حدود یک ماه و نیم در سال رونق دارد و همین کوتاه بودن زمان، کار تولیدکنندگان را دشوارتر میکند. به گفته او، کیفیت گل محمدی نقش تعیینکنندهای در محصول نهایی دارد و گل باید در کوتاهترین زمان ممکن پس از برداشت وارد فرایند تقطیر شود.
فعالان این حوزه در عین حال از افزایش هزینههای تولید نیز گلایه دارند. هزینه تامین گل، حملونقل، انرژی و دستمزد، از جمله مواردی است که به گفته آنها فشار زیادی به کارگاههای سنتی وارد کرده است؛ بهویژه در شرایطی که این واحدها در فضای شهری فعالیت میکنند و با هزینههای جانبی بیشتری مواجهاند.
از سوی دیگر، برخی تولیدکنندگان معتقدند نبود حمایت مشخص برای معرفی این فعالیتها باعث شده کارگاههای سنتی کمتر دیده شوند. آنها میگویند محدودیتهای شهری و هزینه تبلیغات، ارتباط مستقیم با مخاطب را دشوار کرده است.
با این حال، گلابگیری شهری هنوز برای بسیاری از شهروندان تجربهای متفاوت به حساب میآید؛ تجربهای که در میان شتاب زندگی شهری، فرصتی کوتاه برای تماشای یک آیین قدیمی فراهم میکند؛ آیینی که هنوز هم با بوی گل محمدی و بخار دیگهای مسی شناخته میشود.
انتهای پیام