امروز که تاریخ، شاهد نبردی خطرناک و ایام پرآزمون ملت سرافراز ایران است، چشم جهان به تماشای نسلی خیره شده که در کوران حوادث، قد کشیدهاند و جنگ، اگرچه واژهای است که تداعیگر سختی است، اما برای دانشآموزِ ایرانی، نه بستر یأس، که میدان تبلور ارادههاست. در همین راستا به گفتگو نشسته ایم با اشکان مرادی کارشناس ارشد روان شناسی تربیتی و عضو خانه نخبگان سپاه ناحیه شهرستان صحنه که در زیر خلاصه آن را می خوانید
به نظر شما چگونه می توان حتی زیر سایهی تهدید در مسیر دانایی تلاش کرد
اشکان مرادی : هرچند که دشمن با آتش کینهتوزی، ثباتِ کشور را هدف گرفت و بستر آموزش را از کلاسهای درس به فضای مجازی کشاند، اما دریای معرفت دانشآموزان ما خشکیدنی نیست. این تغییرِ جغرافیایِ آموزش، نه تنها سدی در برابرِ پیشرفتِ علمی این نسل نشد، بلکه گواهی داد که برایِ یک ایرانی جویای دانش، هیچ مانعی جلودار نیست. آنان که شبها در تجمعات میدانی، با قلبی مالامال از عشق به وطن، فریادِ استقامت سر دادند، صبح فردا با همان شور و اشتیاق، پشت قاب گوشیها نشستند تا ثابت کنند: «جنگ، جبههی علمی را تعطیل نمیکند.»
دانشآموزان چه نقشی در وطن دوستی دارند
اشکان مرادی: پیام اصلیِ ما ساده اما عمیق است: تحصیل، برای ما یک جهادِ تمدنساز است. ما دیگر یادگیری را صرفاً یک امرِ فردی یا شغلی نمیبینیم؛ بلکه آن را یک وظیفهی حیاتی، یک مسئولیتِ ملی و یک «نبردِ مقدس» برای ساختنِ فردایی بهتر برای ایران تلقی میکنیم. ما آموختهایم که قلم، سلاحِ ماست و کلاسِ درس، سنگرِ مقاومتِ ما و در واقع معنای دقیق «وطندوستی» را در عمل معنا کردند
جهاد با عملیات راهبردی چه ارتباطی دارد؟
اشکان مرادی: دشمنانِ این آب و خاک، همواره سعی کردهاند تا با ایجادِ بحران، امید را از جامعه سلب کنند و مسیرِ پیشرفتِ علمی را مختل سازند. اما آنها اشتباه میکنند؛ آنها نمیدانند که در این سرزمین، هر دانشآموز، یک «رزمندهی علمی» است. وقتی دشمن تلاش میکند کلاسهای درس را ناامن کند، ما با ارادهای پولادین، آنها را به «سنگرهایِ استوارِ مقاومت» تبدیل میکنیم. وقتی تحریمها، مسیرِ دسترسی به ابزارها را دشوار میسازد، ما با خلاقیت و دانشِ بومی، راههایِ نوینی برای پیشرفت مییابیم. هر ساعت مطالعه، هر مسئلهی حل شده، هر آزمایشِ موفق، یک «عملیاتِ موفق» علیه توطئههایِ جهل و عقبماندگی است. ما در حالِ نبردی نابرابر اما سرنوشتساز هستیم، و دانش، سلاحِ استراتژیکِ ماست.
در شرایطی که از آن به عنوان «بحران» یاد میشود، چگونه توانستهایم انگیزه و روحیه خود را برای تحصیل حفظ کنیم؟ این استقامت از کجا نشأت میگیرد؟
اشکان مرادی: ریشهی این استقامت، در چند حلقهی متصل به هم قرار دارد:
۱. میثاق با خون شهدا: ما به عکسِ شهدایِ دانشآموز و معلم، به عزیزانی که جان خود را فدا کردند تا ما امروز بتوانیم در امنیتِ نسبی درس بخوانیم، نگاه میکنیم. این یادآوری، تعهدِ ما را به پیمانِ «ادامهی راهِ آنها» صدچندان میکند. هر فرمولِ علمی که یاد میگیریم، ادایِ دینی است به خونِ آنها.
۲. مسئولیتپذیریِ اجتماعی:ما درک کردهایم که تحصیلِ ما، صرفاً یک امرِ شخصی نیست. آیندهی کشور، پیشرفتِ تکنولوژی، حلِ مشکلاتِ اجتماعی و اقتصادی، همه و همه به دانشِ نسلِ ما گره خورده است. ما خود را در برابرِ این مسئولیت، خلعِ سلاح نمیبینیم، بلکه آن را انگیزهای قدرتمند برای تلاشِ بیشتر میدانیم.
۳. همبستگیِ مدرسهای:جنگ، ما را به هم نزدیکتر کرد. مدرسه، فراتر از یک مکانِ آموزشی، به «کانونِ همبستگی» تبدیل شد. ما آموختیم که چگونه در کنارِ هم، همدیگر را در مسیرِ تحصیل یاری کنیم. این روحیه، از ما یک «شبکهی مقاومتِ علمی» ساخته است که در آن، موفقیتِ هر کس، پیروزیِ جمع است.
نقش معلمان در این میان چه بود؟از آنها به عنوان «فرماندهانِ جبههی اندیشه» یاد می کنیم.
اشکان مرادی: معلمانِ ما، قهرمانانِ بیادعایِ این نبرد هستند. آنها نه تنها دانشِ علمی را به ما آموختند، بلکه «اراده»، «مقاومت» و «وطندوستی» را در وجودِ ما نهادینه کردند. کلاسهای درس، به لطفِ زحماتِ بیدریغِ آنها، به «اتاقهای فرماندهیِ فرهنگی» تبدیل شد. آنها به ما آموختند که در برابرِ جهل، تسلیم نشویم و با «نظمِ انقلابی» و «تلاشِ شبانهروزی»، مسیرِ پیشرفت را هموار سازیم. آنها فقط معلم نبودند؛ مربیِ روحِ ما بودند و ما را برای نبردهای بزرگتر در عرصهی علم و فناوری آماده کردند.
سخن پایانی شما چیست؟
اشکان مرادی: ما، «نسلِ ایستاده»، اعلام میکنیم که هیچ تهدیدی نمیتواند ارادهی ما را سست کند. کلاسهای درسِ ما، سنگرهایِ علمیِ فردایِ این سرزمین است و پیشرفتِ علمیِ ما، تضمینکنندهی اقتدار و سربلندیِ ایران. ما با اتکا به سلاحِ دانش، ایمانِ راسخ و همبستگیِ ملی، آیندهای روشن را برای ایرانِ عزیز رقم خواهیم زد.