به گزارش برنا از اصفهان، شب گذشته جهان شاهد نبردی بود که بیش از آنکه یک مسابقه فوتبال باشد، ضیافت اراده بود. ایستادن مقابل قدرت بلژیک با آن ستارههای نامدار، نه تنها ترسی در چشمان ملیپوشان ما ایجاد نکرد، بلکه آنها را به جنگجویانی تبدیل کرد که هر وجب از زمین را با خون دل حفظ میکردند.
آنچه دیشب در زمین رخ داد، فراتر از یک تساوی تاکتیکی بود. ما یک پیروزی اخلاقی و فنی بزرگ را تجربه کردیم؛ گلی که مهدی طارمی به ثمر رساند و با بدشانسی محض در تله آفساید گرفتار شد، تنها یک اتفاق بود. آنچه ماندگار شد، درخشش خیرهکننده علیرضا بیرانوند بود که با دستکشهای طلاییاش، دروازهی ایران را به قفلی ناگشودنی بدل کرد تا عنوان بهترین بازیکن زمین، برازندهی نام او باشد.
اما قاب طلایی بازی مقابل بلژیک، دقیقاً پس از سوت پایان رقم خورد؛ جایی که دیگر دوربینها به دنبال نتیجه نبودند، بلکه مجذوب اتحاد شدند. در حالی که امیر قلعهنویی، سرمربی تیم، آرام در گوشهای نشسته بود، بازیکنان، خودجوش حلقهای از جنس غیرت تشکیل دادند. تماشای مهدی طارمی در مرکز این حلقه، در قامت یک لیدر تمامعیار که با کلامش به تیم روحیه میداد، تصویر کلاسیک تیمهای بزرگی مثل ژاپن را برایمان تداعی کرد.
این حرکت، پیامی واضح به هواداران و رقبا بود؛ ما برای صعود، تنها به ساقها تکیه نکردهایم؛ ما قلبهایمان را به هم گره زدهایم!
دفاع جانانه، مدیریت طارمی در زمین و این همدلی خودجوش، ثابت کرد که این تیم، مرزهای توانایی خود را شکسته است. دیشب ما با بلژیک مساوی نکردیم؛ ما ثابت کردیم که با تکیه بر این روحیه و اتحاد، هیچ دیواری برای عبور کردن، زیاد بلند نیست. ایران، دیشب با سرِ بلند از زمین بیرون آمد؛ نه فقط به خاطر بازی، بلکه به دلیل اینکه نشان داد یکدل بودن، بزرگترین سلاح ما در مسیر رویایی صعود است. ما هنوز ایستادهایم؛ پرقدرتتر و متحدتر از همیشه!
انتهای پیام