به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، یزد را اگر کمی متفاوت نگاه کنیم، در هر گوشه آن میتوان سوژهای برای یک نمایش پیدا کرد؛ از کوچههای قدیمی و خانههای تاریخی گرفته تا بازارها، محلهها و آدمهایی که هر کدام بخشی از حافظه این شهر را با خود حمل میکنند.
تئاتر میتواند یکی از بهترین ابزارها برای بازخوانی این هویت باشد. هنری که به جای قرار دادن تاریخ پشت ویترین، آن را زنده میکند و اجازه میدهد مخاطب، گذشته و حال شهرش را در قالب داستان و شخصیت روی صحنه ببیند.
در سالهایی که نسل جدید فاصله بیشتری با برخی سنتها و خاطرات گذشته پیدا کرده، تئاتر میتواند پلی میان نسلها باشد. روایت قصههای یزد با زبان امروز، این امکان را فراهم میکند که بخشی از فرهنگ شفاهی و اجتماعی شهر، به جای فراموش شدن، دوباره شنیده و دیده شود.
البته منظور از تئاتر بومی، صرفاً استفاده از لهجه یزدی یا نمایش چند نشانه آشنا مانند بادگیر و قنات نیست. آنچه اهمیت دارد، پرداختن به انسان یزدی و مسائل، دغدغهها، روابط و تغییراتی است که جامعه این شهر در طول سالها تجربه کرده است.
یزد امروز نیز به اندازه گذشته، داستان برای روایت کردن دارد. مهاجرت، تغییر سبک زندگی، توسعه شهری، فاصله نسلها، حفظ بافت تاریخی، تغییر مشاغل سنتی و حتی نسبت مردم با شهر تاریخی خود، موضوعاتی هستند که میتوانند به نمایشنامههایی جدی و اثرگذار تبدیل شوند.
هنرمندان تئاتر یزد اگر به سراغ این سوژهها بروند، میتوانند آثاری خلق کنند که علاوه بر جذابیت برای مخاطب بومی، برای مخاطب خارج از استان نیز تصویری واقعیتر و انسانیتر از یزد ارائه دهد.
شاید وقت آن رسیده باشد که در کنار حفظ بناهای تاریخی یزد، به حفظ و روایت «قصههای انسانی» این شهر هم فکر کنیم. میراث فرهنگی فقط ساختمان و معماری نیست؛ آدمها، خاطرات، آیینها و روایتهایی که نسل به نسل منتقل شدهاند نیز بخشی از هویت یک سرزمین هستند.
تئاتر میتواند حافظ این بخش از هویت یزد باشد؛ به شرط آنکه خود را محدود به تکرار کلیشههای آشنا نکند و جسارت رفتن به سراغ قصههای تازه را داشته باشد.
یزد یک شهر تاریخی است، اما نباید تئاترش فقط درباره گذشته باشد. هنر نمایش میتواند همزمان گذشته، حال و آینده این شهر را روایت کند؛ شهری که اگر خودش را روی صحنه تماشا کند، شاید بهتر بتواند درباره آیندهاش تصمیم بگیرد.