به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، یکی از مشکلاتی که میتواند مسیر رشد تئاتر در استان یزد را با چالش مواجه کند، نگاه مناسبتی به این هنر است؛ اینکه تئاتر زمانی مورد توجه قرار بگیرد که جشنوارهای برگزار میشود یا مناسبت فرهنگی خاصی در تقویم وجود دارد.
تئاتر اما یک فعالیت مقطعی نیست. یک گروه نمایشی برای تولید اثر، هفتهها و گاهی ماهها تمرین میکند. نویسنده، کارگردان، بازیگر، طراح صحنه و دیگر عوامل، زمان و انرژی زیادی صرف میکنند تا در نهایت یک اثر برای چند شب روی صحنه برود.
اگر قرار باشد چرخه تئاتر فقط به چند اجرای محدود در طول سال وابسته باشد، طبیعی است که ادامه فعالیت برای گروههای نمایشی دشوار شود. تئاتر بیش از هر چیز به «جریان اجرا» نیاز دارد؛ جریانی که در آن تولید، اجرا، دیده شدن و بازگشت اقتصادی به شکل مستمر اتفاق بیفتد.
در این میان، نقش دستگاههای فرهنگی و اجرایی استان نیز بسیار مهم است. حمایت از تئاتر نباید صرفاً به برگزاری یک جشنواره یا اختصاص بودجه برای یک رویداد خلاصه شود. حمایت واقعی زمانی معنا پیدا میکند که به استمرار فعالیت گروهها و شکلگیری مخاطب کمک کند.
یکی از مهمترین حلقههای این زنجیره، مخاطب است. اگر مردم بدانند در طول سال میتوانند به سالنهای نمایش بروند و آثار متنوعی تماشا کنند، تئاتر به تدریج وارد سبد فرهنگی خانوادهها خواهد شد.
از سوی دیگر، تبلیغات و اطلاعرسانی نیز نباید دستکم گرفته شود. گاهی یک نمایش خوب روی صحنه است، اما بخش قابلتوجهی از مردم حتی از اجرای آن خبر ندارند. معرفی حرفهای آثار میتواند نقش مهمی در افزایش مخاطب و استمرار اجراها داشته باشد.
یزد برای رشد تئاتر به برنامهای فراتر از مناسبتها نیاز دارد؛ برنامهای که در آن سالن، گروه نمایشی، مخاطب، دستگاههای فرهنگی و حتی بخش خصوصی در یک مسیر مشترک قرار بگیرند.
اگر قرار است تئاتر در یزد به یک جریان فرهنگی تبدیل شود، باید از نگاه «رویداد» به نگاه «اکوسیستم» برسیم. یعنی تئاتر را مجموعهای بههمپیوسته ببینیم که هر بخش آن برای ادامه حیات بخش دیگر ضروری است.
تئاتر یزد استعداد و ظرفیت رشد دارد، اما این ظرفیت زمانی بالفعل میشود که نمایش از تقویم مناسبتها خارج شود و جای خود را در زندگی فرهنگی مردم پیدا کند.
تئاتر نباید فقط وقتی روی صحنه بیاید که مناسبتی در راه است؛ تئاتر خودش باید به یک اتفاق دائمی در زندگی فرهنگی یزد تبدیل شود.