نمایشگاه معماری قرار است چه چیزی را به مخاطب نشان دهد؟
ایده؟ پژوهش؟ تجربه؟ پروژه؟ فناوری؟ جریان‌های تازه فکری؟ یا صرفاً تصویری از آدم‌هایی که در یک رویداد حضور دارند؟
این پرسش زمانی جدی‌تر می‌شود که در برخی رویدادهای معماری، آنچه بیش از خود معماری دیده می‌شود، حاشیه‌های پیرامون آن است، از دورهمی و عکاسی گرفته تا فشن و تلاش برای دیده‌شدن.
به نظر می‌رسد در بخشی از این رویدادها، جای «آدم‌های تأثیرگذار» را «چهره‌های دیده‌شونده» گرفته و جای محتوای علمی، پژوهش و ارزش افزوده برای مخاطب را، ویترین و نمایش اجتماعی پر کرده است.
مسئله، حضور افراد با سبک پوشش متفاوت نیست. معماری اتفاقاً باید پذیرای تنوع فرهنگی، اجتماعی و فکری باشد. مسئله از جایی آغاز می‌شود که تفاوت ظاهری افراد، به سوژه‌ای برای تمسخر و سرگرمی در فضای مجازی تبدیل می‌شود.
در یکی از نمایشگاه‌های اخیر، ویدیویی از بازدیدکنندگانی با پوشش معمولی و همچنین لباس محلی کردی در فضای مجازی منتشر و وایرال شد؛ ویدئویی که در آن، پوشش این افراد به شکلی تمسخرآمیز به نمایش گذاشته می‌شد و این پرسش را ایجاد می‌کرد که آیا شأن یک نمایشگاه تخصصی معماری باید تا این اندازه تحت تأثیر حاشیه‌های ظاهری قرار بگیرد؟
این اتفاق شاید در نگاه اول یک حاشیه کوچک به نظر برسد، اما در واقع می‌تواند نشانه‌ای از یک مسئله بزرگ‌تر باشد: وقتی یک نمایشگاه تخصصی از محتوای خود فاصله می‌گیرد، طبیعی است که حاشیه‌های ظاهری جای آن را پر کنند.
نمایشگاه معماری نباید به جایی تبدیل شود که مخاطب بعد از خروج، بیشتر درباره لباس‌ها، عکس‌ها و چهره‌ها صحبت کند تا درباره پروژه‌ها، ایده‌ها، پژوهش‌ها و مسائل معماری.
معماری یک حوزه تخصصی و دانش‌محور است. نمایشگاه معماری نیز باید فرصتی برای مواجهه مخاطب با همین دانش باشد؛ فرصتی برای معرفی معماران و پژوهشگرانی که سال‌ها در این حوزه کار کرده‌اند، برای دیده‌شدن پروژه‌های ارزشمند، برای ارائه تجربه‌های تازه و برای ایجاد گفت‌وگو میان نسل‌های مختلف معماری.
نگرانی اصلی دقیقاً همین‌جاست.
وقتی حاشیه آن‌قدر پررنگ می‌شود که محتوای اصلی را کنار می‌زند، آدم‌های درست و پروژه‌های درست هم کمتر دیده می‌شوند. در نتیجه، نه‌تنها کیفیت یک رویداد تخصصی کاهش پیدا می‌کند، بلکه فرصت معرفی و توسعه دانش معماری نیز از دست می‌رود.
و این برای معماری ایران، با پیشینه و ظرفیت علمی، فرهنگی و تاریخی کم‌نظیرش، اتفاق کوچکی نیست.
ایران معماران، پژوهشگران، استادان، طراحان و پروژه‌های ارزشمندی دارد که می‌توانند در چنین رویدادهایی دیده شوند، درباره آنها گفت‌وگو شود و دانش آنها به نسل جدید منتقل شود.
نمایشگاه‌های معماری می‌توانند بخشی از این چرخه تولید و انتقال دانش باشند؛ اما به شرط آنکه «محتوا» دوباره به مرکز توجه بازگردد.
نسل جدید معماران بیش از هر زمان دیگری به الگوهای حرفه‌ای، دانش، نقد و گفت‌وگوی جدی نیاز دارد. اگر آنچه در یک نمایشگاه تخصصی به آنها نشان می‌دهیم، بیشتر از معماری، تصویرسازی از یک سبک زندگی، فشن و مناسبات اجتماعی باشد، نباید از سطحی‌شدن نگاه به معماری تعجب کنیم.
نمایشگاه معماری، صحنه مد و فشن نیست؛ هرچند می‌تواند زیبا، جذاب و معاصر باشد.
نمایشگاه معماری باید جایی باشد که در آن «ایده» دیده شود، «دانش» شنیده شود، «پروژه» مورد نقد قرار گیرد و «آدم‌های اثرگذار» فرصت صحبت کردن پیدا کنند.
معماری ایران برای دیده‌شدن، بیش از هر چیز به یک ویترین پرزرق‌وبرق نیاز ندارد؛ به دیده‌شدنِ درستِ آدم‌های درست، پروژه‌های درست و دانش درست نیاز دارد.
شاید وقت آن رسیده باشد که دوباره از خودمان بپرسیم:
قرار است در نمایشگاه‌های معماری، چه چیزی را به نمایش بگذاریم؛ معماری یا حاشیه‌های معماری؟
/انتهای پیام