آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند

به‌گزارش خبرگزاری برنا از کرمانشاه؛ متن‌های تهیه شده با کمک هوش مصنوعی (حتی با استفاده از کلمات حرفه‌ای و واژگان دهان‌ پُرکن) یک جای کارشان می‌لنگد؛ یک‌جورایی می‌شود گفت اتوی بیش از حد خورده‌اند، بوی ماشین می‌دهند، روح ندارند و طعم زندگی در آن‌ها نیست.

مخاطب امروز (مخصوصاً مخاطب ایرانی و کرمانشاهی خودمان که با اصالت و صمیمیت بزرگ شده) سریع می‌فهمد فلان یادداشت یا گزارش، دست‌رنج یک خبرنگار توی میدان است یا حاصل دو دقیقه کپی‌ پیست کردن از یک ربات.

بر اساس همین نگاه دلی و عامیانه، بیاییم چند سطری در خصوص این مهمان ناخوانده که در حال تولید خبرنگار فیک است، بخوانیم:

مرگ یا تکامل خبرنگاری تحقیقی؟

هوش مصنوعی شاید دستیار خوبی باشد، اما نمی‌تواند قلم یک خبرنگار متعهد و توانمند باشد.

این روزها هر جا می‌رویم صحبت از هوش مصنوعی است. از نوشتن نامه اداری گرفته تا تحلیل بودجه و تولید محتوا. برای قشر خبرنگارها هم این ابزار آمده تا کارها سریع‌تر  راه بیفتد. اما وقتی پای ((خبرنگاری تحقیقی)) وسط می‌آید، قضیه فرق می‌کند. خیلی‌ها می‌ترسند بگویند هوش مصنوعی جای خبرنگار را می‌گیرد؛ اما واقعیت این است که هوش مصنوعی اگر هم کسی را حذف کند، خبرنگار تنبل را حذف می‌کند، نه کسی که دلش برای کشف حقیقت می‌تپد.

بیایید تعارف را بگذاریم کنار. هر چقدر هم که به این ربات‌ها دستور بدهیم، کلمات فانتزی و قلمبه‌سلمبه ردیف کنیم، باز هم خروجی هوش مصنوعی یک‌جایی توی ذوق می‌زند.

به نظر بنده و خیلی از دوستان که پرس و جو کردم، متن ماشینی یا همان متن تهیه شده توسط هوش مصنوعی، روح ندارد؛ عِرق و عَرق پیشانی خبرنگار را ندارد که ساعت‌ها پشت در اتاق رئیس فلان اداره نشسته تا یک خبر داغ و تازه و دلچسب و پر مخاطب رو گیر بیاورد تا بشود گفت که ((آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند.))

مخاطب باهوش امروز، خیلی خوب می‌فهمد کلماتی که دارد می‌خواند مال دغدغه یک انسان درد کشیده است یا حاصل چند خط برگرفته از نظر جناب هوش مصنوعی که متن تَر و تمیز تحویل می‌دهد، اما ((نبض زندگی)) و ((رگ عصبانیت جامعه)) را ندارد و به هیچ عنوان دیگر نمی شود اصطلاح ((ارسالی مخاطبین)) برایش بکار برد و تاکید کرد که ((رسانه پل ارتباطی مردم با مسئولین است.)) و در یک جمله کوتاه می شود گفت: بوی ماشین از متن مصنوعی بلند است.

و اما حرف آخر
هوش مصنوعی ابزار خوب و بدردبخوری است؛ مثل یک آچار فرانسه که کمک می‌کند کارهای دم‌دستی‌مان سریع‌تر جلو برود تا وقت بیشتری برای رفتن به میدان داشته باشیم. اما قلمِ خبرنگار، امضای روح اوست. اگر خبرنگار میدان را خالی کند و بچسبد به صندلی و هوش مصنوعی، کم‌کم اصالت اسم خبرنگار از دست می‌رود و قلم، آن‌قدر ارزش دارد که خداوند متعال در قرآن کریم به آن قسم خورده است (ن وَالْقَلَمِ وَ مَا یَسْطُرُونَ _ نون و سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند)، از یاد می‌رود. بنابراین به یاد داشته باشیم که حقیقت را فقط خبرنگارِ با غیرت و متعهد و توانمند می‌تواند پیدا کند و بس نه یک ماشین بی روح.

علی مرادی
سردبیر خبرگزاری برنا کرمانشاه

انتهای پیام/