به گزارش برنا ، به گفته طاهرخانی، تمرکز دهههای گذشته بر مسکن ملکی، با غفلت از قانون استیجار (مصوب سال ۷۷)، منجر به انحراف در اهداف تامین مسکن برای اقشار کمدرآمد شد. وی اشاره کرد که بسیاری از گروههای کمدرآمد توان ورود به طرحهای ملکی را نداشتند و کسانی نیز که وارد این طرحها شدند، به دلیل فشارات معیشتی، مجبور به فروش امتیاز یا واحد خود شدند.
معاون وزیر راه و شهرسازی تاکید کرد که تمرکز صرف بر مالکیت، نه تنها به سوداگری در بازار مسکن دامن زد، بلکه باعث تشدید مهاجرت به کلانشهرها شد و پدیدههایی نظیر «خانههای خالی» در سایتهای دولتی را به دنبال داشت.
استراتژی اجرای طرح آشیان
طرح آشیان در دو مرحله اجرا میشود: ابتدا تمرکز بر کلانشهرها و در مرحله دوم مراکز استانها و سایر شهرها. هدف از این طرح، ایجاد «فرصت تنفس» برای زوجهای جوان است تا بتوانند در شرایط فعلی از مسکن استیجاری بهرهمند شوند و در سالهای آینده توانایی ورود به بازار مسکن ملکی را پیدا کنند.
سایر اقدامات در حوزه مسکن و اجارهبها
در کنار طرح آشیان، دولت در حال پیگیری دو اولویت دیگر است:
۱. تامین مسکن سازمانی برای پرسنل فاقد مسکن نیروهای مسلح (مطابق با قانون برنامه هفتم پیشرفت).
۲. تعیین سقف مجاز افزایش اجارهبها برای سال ۱۴۰۵ که تا کنون در ۱۰ استان توسط شورای مسکن استانی تعیین تکلیف شده و در سایر استانها در حال پیگیری است.
طاهرخانی در پایان تاکید کرد که مشکل مسکن در کشور تنها «کمبود واحد» نیست، بلکه دشواری دسترسی اقشار کمدرآمد به مسکن و ناکارآمدی بافتهای شهری است که نیازمند سیاستهای متنوع و بازآفرینی شهری است.
انتهای پیام/