به گزارش برنا، داود بیدار، فعال صنعت ساختمان، گفت: سالهاست مسئله مسکن را فقط از زاویه مالکیت نگاه کردهایم؛ در حالی که واقعیت اقتصادی امروز نشان میدهد بخشی از جامعه برای مدت طولانیتری مستأجر خواهد بود.
وی افزود: اگر قرار است یک جوان، یک زوج یا یک خانواده ۵، ۱۰ سال یا حتی بیشتر مستأجر باشد، نمیتوان پاسخ سیاستگذاری را به ساخت واحدهای کوچکتر و ارزانتر محدود کرد.
بیدار تأکید کرد: مستأجر فقط یک خانه نمیخواهد؛ امنیت، آرامش، خدمات، دسترسی، ثبات و کیفیت زندگی میخواهد.
«ارزانتر» اگر به قیمت حذف کیفیت تمام شود، شکست است
این فعال صنعت ساختمان گفت: نباید تصور کنیم هرچه متراژ کمتر و هزینه ساخت پایینتر باشد، مسکن استیجاری موفقتری ساختهایم.
عضو هیئتمدیره انجمن انبوهسازان و توسعهگران ساختمان استان تهران افزود: یک واحد ۵۰ مترمربعی میتواند محصول مناسبی باشد، اگر متناسب با نیاز ساکن طراحی شده باشد؛ همانطور که یک واحد بزرگتر نیز بدون خدمات و طراحی درست الزاماً کیفیت زندگی ایجاد نمیکند.
بیدار گفت: ما باید از ساخت «واحد مسکونی» عبور کنیم و به سمت طراحی «محصول سکونتی» برویم.
خانه کوچکتر، اما زندگی بزرگتر
وی افزود: وقتی در یک مجموعه فضای کار مشترک، فضای سبز، سالن ورزش، فضای بازی کودک، لاندری، خدمات تعمیرات و نظافت و سایر امکانات وجود داشته باشد، بخشی از نیازهای زندگی میتواند در فضاهای مشترک تأمین شود.
بیدار ادامه داد: در این صورت میتوان متراژ خصوصی را کاهش داد، بدون اینکه کیفیت زندگی کاهش پیدا کند. سؤال توسعهگر نباید فقط این باشد که چند متر میسازم؛ باید بپرسد با این متراژ چگونه زندگی بهتری طراحی کنم.
مستأجر فقط از گرانی نمیترسد؛ از «فردا» میترسد
بیدار گفت: یکی از مشکلات جدی بازار اجاره، نااطمینانی است. مستأجر نمیداند قراردادش تمدید میشود یا خیر، اجارهبها سال آینده چقدر خواهد شد و آیا دوباره مجبور به جابهجایی است.
وی افزود: خانهای که فرد هر سال نگران از دست دادن آن باشد، حتی اگر از نظر فیزیکی مناسب باشد، الزاماً برای او احساس خانه ایجاد نمیکند.
وی تأکید کرد: بازار حرفهای اجاره باید بتواند امنیت و قابلیت پیشبینی بیشتری برای مستأجر ایجاد کند؛ قراردادهای بلندمدتتر، قواعد شفاف افزایش اجارهبها و استاندارد مشخص خدمات میتواند بخشی از این مشکل را حل کند.
یک نسخه برای همه مستأجران؛ اشتباه بزرگ بازار مسکن
این فعال صنعت ساختمان گفت: زوج جوان، خانواده دارای فرزند، دانشجو، نیروی متخصص، فرد مجرد و سالمند، نیازهای یکسانی ندارند.
وی افزود: برای یک گروه حملونقل عمومی اهمیت بیشتری دارد، برای گروهی دیگر فضای بازی کودک و برای برخی افراد نیز فضای کار، اینترنت، امنیت یا خدمات سلامت. بنابراین باید از مدل یکسانسازی مسکن استیجاری فاصله گرفت.
بیدار گفت: دولت اگر میخواهد مسکن استیجاری را به یک راهکار جدی تبدیل کند، نباید صرفاً به ساخت واحدهای دولتی فکر کند.
افزود: دولت باید قواعدی ایجاد کند که سرمایه بخش خصوصی و سرمایهگذاران نهادی را به سمت اجارهداری حرفهای هدایت کند؛ از زمین و تراکم گرفته تا مالیات، تأمین مالی و قراردادهای بلندمدت.
اجارهنشینی نباید به سرنوشت قطعی تبدیل شود
این فعال صنعت ساختمان در پایان تأکید کرد: حرف زدن از مسکن استیجاری نباید به معنای پذیرفتن گرانی مسکن یا کنار گذاشتن هدف خانهدار شدن مردم باشد.
وی افزود: کسی که توان خرید خانه دارد باید مسیر معقولی برای مالکیت داشته باشد و کسی که برای بخشی از زندگی خود مستأجر است نیز نباید به دلیل نداشتن سند مالکیت، از کیفیت زندگی پایینتری برخوردار شود.
بیدار در پایان گفت: اگر اقتصاد امروز باعث شده بخشی از جامعه سالهای بیشتری مستأجر بماند، نمیتوان زندگی آنها را تا روزی که صاحب خانه شوند به تعویق انداخت. مستأجر فقط «چهاردیواری» نمیخواهد؛ او میخواهد زندگی کند.
انتهای پیام/