طرح ویژه توسعه و عمران مكران در دست مطالعه است

به گزارش خبرنگار برنا از هرمزگان،افشین بهرامی اظهار داشت: دریای عمان كه نیمی از سواحل جنوب كشور را در گستره ای به وسعت تقریبی یك هزار كیلومتر در بر می گیرد، عرصه گستره ای است كه از گذشته تا كنون، سهواً و یا عمداً در نظام توسعه كشور نقش آفرینی قابل توجهی نداشته است.

وی ادامه داد: این فضای سرزمینی كه از مزیت های نسبی گسترده ای برخوردار است، بنا به دلایل تاریخی و همچنین لحاظ ننمودن در تصمیم گیری های كلان ملی و فراملی نقش كمرنگ حتی در مقیاس منطقه ای داشته است. نقش محلی نیز بنا به وجود محدودیتهای ساختاری سواحل جنوب، همچنین كمبود منابع آب شیرین، نامناسب بودن اراضی كشاورزی و عدم وجود اقتصاد پویا، همواره سهم اندكی در جذب و نگهداشت جمعیت و به دنبال آن تجهیز و تأمین زیر ساختهای زیربنایی داشته است.

مدیر معماری و شهرسازی اداره كل راه و شهرسازی هرمزگان ضمن اشاره به اینكه كشور ایران از ظرفیت های بالقوه زیادی در عرصه سواحل برخوردار است، خاطرنشان كرد: در قیاس بین دو نیمه نیز بخش شرقی سواحل ایران به نسبت نیمه غربی از عدم توسعه بیشتری برخودار است. این مهم به طور عمده از لحاظ عدم وجود زیرساخت های توسعه و شكل نگرفتن توسعه اقتصادی اجتماعی است كه متأسفانه در عمده برنامه های توسعه ملی و منطقه ای مهجور مانده است و به طور عملی از توان های بالقوه این خطه از سرزمین كم ترین استفاده شده است.

بهرامی انجام مطالعات در قالب طرح ویژه توسعه و عمران مكران در محدوده استان های هرمزگان و سیستان و بلوچستان را فرصتی تاریخی برای جبران بخشی از اتفاقات گذشته و فرصتی برای حركت به سوی توسعه متوازن و هماهنگ با توسعه پایدار دانست و افق زمانی انجام مطالعات این طرح را 15 ساله عنوان كرد.

وی اضافه كرد: محدوده اولیه مكران با عنوان محدوده راهبردی شامل هفت شهرستان از دو استان هرمزگان و سیستان و بلوچستان كه در این میان چهار شهرستان سیریك، جاسك، كنارك و چابهار به عنوان محدوده عملیاتی و سه شهرستان بشاگرد، سرباز و نیك شهر به عنوان شهرستان های پسكرانه طرح معرفی شده است.

مدیر معماری و شهرسازی اداره كل راه و شهرسازی هرمزگان در پایان بیان کرد: عزم نظام جمهوری اسلامی ایران در مقطع كنونی و تأكید فرمانده محترم كل قوا به منظور توسعه این خطه سرزمینی، فرصتی است مغتنم كه در صورت نگرش همه جانبه و چند سویه می تواند جبران عقب ماندگی و گسست های تاریخی این بخش از سرزمین را فراهم نماید و در صورت هدایت متوازن، بخش زیادی از اهداف آمایش سرزمین و خصوصاً مرزهای كشور را از جمله امنیت پایدار، عدالت اجتماعی، توازن و تعادل منطقه ای و همچنین بهره وری مناسب از قابلیت های سرزمین، تحقق بخشد.