تمام ورزش ایران شده استقلال و پرسپولیس!/ زمستان پیست‌ها تعطیل است

دوچرخه سواری یکی از رشته های موفق ورزش ایران در آسیا به شمار می رود که در رده بندی بخش جاده نیز در رده نخست آسیا قرار دارد و ملی پوشان این رشته در تورهای مختلف آسیایی به عناوین خوبی دست پیدا می کنند. در ادامه همین تورها مسابقات دوچرخه سواری جام باشگاه های آسیا در تهران برگزار شد که در آن رکابزنان ایرانی توانستند به عنوان قهرمانی دست پیدا کنند.

یکی از این رکابزنان ملی پوش ایران، علیرضا حقی ملی پوش ماده پیست است که در قالب تیم تک اسپورت توانست به مقام قهرمانی دست پیدا کند.

حقی در گفت و گوی اختصاصی با خبرنگار ورزشی برنا از موانع و مشکلاتی که پیش روی دوچرخه سواری ایران به خصوص در بخش پیست وجود دارد، صحبت کرد.

*از شرایط برگزاری مسابقات جام باشگاه های آسیا راضی بودی؟
بله مسابقات در سطح خوبی برگزار شد اما تیم های کمی در این رقابت ها حضور داشتند که این موضوع باعث شد نتوانیم در آستانه مسابقات قهرمانی آسیا از لحاظ رکوردی خودمان را خوب محک بزنیم.

*علت استقبال کمرنگ تیم ها چه بود؟
این مسابقات زیرنظر کنفدراسیون دوچرخه سواری آسیا برگزار می شود اما نکته ای که وجود دارد این است که اکثر کشورهای آسیا مثل کشورهای استقلال یافته از شوروی سابق پیست ندارند و تنها ما قزاقستان و قرقیزستان در این محدوده پیست داریم و این موضوع در شرق آسیا هم تنها شامل کشورهایی مانند کره، ژاپن، چین، هنک کنگ و تایوان می شود و چون خیلی از کشورها پیست ندارند، در این بخش شرکت نمی کنند.

*در حال حاضر شرایط دوچرخه سواری ایران در بخش پیست چگونه است؟
ما نسبت به سال های 2006 و 2007 افت کرده ایم. وقتی در بازی های آسیایی 2010 گوانگجو شرکت کردیم فکر می کردیم چند مدال طلا و نقره به دست بیاوریم اما تنها با سه مدال برنز از این مسابقات برگشتیم. ما در بخش جاده در شرایط خیلی خوبی قرار داریم چون تیم های کنتینانتال زیادی داریم که در سفرهای برون مرزی زیادی شرکت می کنند اما این شرایط در بخش دوچرخه سواری پیست وجود ندارد.

*به غیر از تو که یک ملی پوش با سابقه هستی، دوچرخه سواران مطرح دیگری در بخش پیست معرفی شده اند؟
بله ما دوچرخه سواران خوبی مانند آروین گودرزی و بهنام خسروشاهی را داریم اما تفاوت ما با جاده در اینجاست که دوچرخه سواری پیست رکوردهایش روی هزارم ثانیه است و همین طور به روز می شود و مثل جاده نیست که ورزشکاران اختلاف 10،11 ثانیه ای با هم داشته باشند. ما یک مشکل بزرگ هم داریم و آن نداشتن پیست چوبی است و مجبوریم روی پیست های سیمانی سرباز تمرین کنیم و حالا هم که هوا رو به سرما می رود و باران می آید، دیگر نمی توانیم روی همین پیست های سیمانی هم تمرین کنیم و کارمان تعطیل می شود!

*از لحاظ مربی مشکل ندارید؟
از سال 1997 به این طرف که من عضو تیم ملی بودم مربیان خارجی خوبی داشتیم که باعث شدند سطح دوچرخه سواری ایران بسیار پیشرفت کنند. به عنوان مثال در بازی های آسیایی گوانگجو ما یک مربی آلمانی به نام مارکوس داشتیم که قبل از حضور در تیم ملی، 8 سال سرمربی تیم ملی سوئیس بود و در مسابقات قهرمانی اروپا و المپیک عناوین خوبی داشت یا در دوچرخه سواری جاده که یک مربی انگلیسی به نام مک لین هدایت ملی پوشان را برعهده داشت اما به خاطر بالا رفتن قیمت ارز و دلار، قرارداد این مربیان خارجی تمدید نشد و آنها از ایران رفتند.

*فکر نمی کنی برای بازی های آسیایی 2014 اینچئون نیاز به مربی خارجی داشته باشید؟
بله حتماً نیاز داریم و داشتن مربی خارجی از نان شب هم واجب تر است. ما در حال حاضر مربی در بخش پیست نداریم و تنها آقای محمود وفایی هدایت ملی پوشان را برعهده داشتند که ایشان هم رئیس سازمان لیگ دوچرخه سواری هستند و سرشان خیلی شلوغ است و ما نیاز به یک مربی خوب داریم و در بخش جاده هم که آقای حسن فرد مربی بود.

*تو در این مسابقات برای تیم تک اسپورت رکاب زدی. در حال حاضر وضعیت باشگاهی دوچرخه سواری ایران به چه صورت است؟
متاسفانه شرایط باشگاهی دوچرخه سواری خوب نیست و تیم هایی مانند دانشگاه آزاد و پیکان از تیمداری انصراف دادند و تیمی مانند پتروشیمی هم اما و اگر دارد و یک روز می گوید می آیم و روز دیگر می گوید نمی آیم. ما تا سال 2010، 2011 در شرایط خیلی خوبی قرار داشتیم اما در حال حاضر اسپانسرها دیگر از دوچرخه سواری حمایت نمی کنند و نمی آیند روی این رشته سرمایه گذاری کنند.

*رقم قراردادهای شما چقدر است؟
راستش خجالت می کشم که بگویم چقدر می گیریم! ما قبلاً قراردادهای خوبی می بستیم و قراردادهای بچه ها حدود 70، 80 میلیون بود اما الان بهترین قرارداد بچه های دوچرخه سواری حدود 20 میلیون تومان است.

*هزینه تیمداری در دوچرخه سواری سنگین است؟
حدوداً سالی 500 میلیون اما دیگر باشگاه ها نمی آیند چنین هزینه ای را انجام دهند چون دوچرخه ها بسیار گران است. به عنوان مثال من الان چهار دوچرخه دارم که اگر بخواهم آنها را بفروشم، 150 میلیون می توانم دربیاورم. دوچرخه سواری 11 رشته دارد که هر یک از آنها دوچرخه های مخصوص به خودش را دارد و در هر دو رشته تنها از یک دوچرخه می توان استفاده کرد و دوچرخه های بخش های تایم تریل و پیست از هم جداست و در این شرایط تیم ها نمی آیند دوچرخه هایی در انواع مختلف تهیه کنند تا رکابزنان با آنها در رقابت ها شرکت کنند. ما از طرف اسپانسرها حمایت نمی شویم و واقعاً در حق دوچرخه سواری کم لطفی می شود. ما از سال 90و 91 دیگر هیچ جایزه ای که شامل 80 سکه بهار آزادی بود، از وزارت ورزش و جوانان دریافت نکرده ایم و انگار دوچرخه سواری فراموش شده است و امیدوارم با مشخص شدن تکلیف وزیر ورزش و جوانان شرایط خوبی در این رشته حاکم شود.

*تو قبلاً یکی از لژیونرهای دوچرخه سواری ایران بودی. چرا حالا برای رکاب زدن به خارج از کشور نمی روی؟
بله من قبلاً عضو تیم تیانگو مالزی بودم و الان هم تعدادی از بچه ها در تایوان رکاب می زنند اما آنها هم شرایط مالی خوبی ندارند و دلیل آن هم این است که قراردادهای ما به سال میلادی بسته می شود. تعدادی از بچه ها قبلاً عضو تیم هایی مانند دانشگاه آزاد و پیکان بودند اما آنها اعلام کردند که دیگر تیمداری نمی کنیم و این موضوع در حالی عنوان شد که از فصل میلادی مدتی گذشته بود و دیگر قرارداد جدیدی بسته نمی شد و بچه هایی هم که به خارج از کشور رفتند با ما نتوانستند قراردادهای خیلی خوبی ببندند.

*پس با این شرایط، وضعیت دوچرخه سواری ایران نگران کننده است.
بله همین طور است. فدراسیون دوچرخه سواری ایران بودجه بسیار کمی در اختیار دارد و فکر می کنم از ابتدای سال تا به حال 200 میلیون نگرفته باشد. این در حالی است که تمام پول ورزش ایران به جیب استقلال و پرسپولیس ریخته می شود. من نمی خواهم بگویم فوتبالیست ها زحمت نمی کشند اما مگر یک کشتی گیر که قهرمان جهان می شود یا یک دوچرخه سوار که قهرمان آسیا می شود و یا یک وزنه بردار که آن وزنه های سنگین را بلند می کند، چه فرقی با آنها دارد؟ الان برای یک دروازه بان چند میلیارد تومان هزینه می شود. مگر یک دروازه بان چقدر کار می کند که این مقدار باید پول بگیرد ولی یک ورزشکار رشته دیگر فقط چند میلیون تومان. ما در زمان مدیریت آقای هاشمی طبا در سازمان تربیت بدنی در شرایط بسیار خوبی قرار داشتیم و به همه رشته ها رسیدگی می شد و امیدوارم که دوباره مدیری مانند ایشان برای وزارت ورزش و جوانان انتخاب شود که به همه رشته ها رسیدگی کند.