فیلم فاخر نمونه موردی خوبی برای تلفات فیلمسازی دولتی است / قرار است نخبهها نوکر دولت شوند!
امیر قادری منتقد سینما درباره کم رنگ شدن شرکتهای فیلمسازی بعد از انقلاب به خبرنگار سینمایی برنا گفت: هیچ بنگاه اقتصادی و شرکت فیلمسازی بعد از انقلاب در کشور نتوانسته به درستی شکل گیرد و این مشکلات در حوزه فرهنگ مضاعف شده است.
وی در ادامه افزود: این موضوع کاملا قابل درک است زمانیکه «سپ بلاتر» به عنوان نماینده فیفا به ایران میآید، به این نکته توجه میکند که باشگاههای ما باید به بنگاه اقتصادی تبدیل شوند زیرا آنها برپایه تولید استوارنیستند و از طریق تجارت و دلالی کسب درآمد میکنند ومعمولاً چندان روی خوش به تولید نشان داده نمیشود.
این منتقد سینما با بیان اینکه پول به تولید کننده قدرت میدهد توضیح داد: متاسفانه در کشور ما دل خوشی از بزرگ شدن آدمها وجود نداشته است و پول ما همواره در جیب دولت بوده و همین موضوع موجب شد تا آنها برای ادامه جیب خود احتیاجی به تولید کنندهها نداشته باشند و از طریق مالیات امورات خود را بگذرانند.
تهیه کنندهها دلال شدهاند
وی ادامه داد: این موضوع باعث شده تا تهیه کنندههای سینمای ما درعرصه فرهنگ مانند سایر حوزهها به جای اینکه تولید کننده باشد تبدیل به دلالهایی شود که از طریق دولت برای گرفتن پول نفت بیشتررقابت میکند و دولت هم از این روند راضی بوده ضمن اینکه اغلب این تهیه کنندهها و هنرمندها که به ظاهر مبارز هستند، کارشان را در دولت تعریف کنند یعنی به جای اینکه آثاری را تولید کنند که مانند هر تولید کنندهای برای مصرف مردم خلق شده باشد آثاری خلق میکنند که در حوزه سانسور و تابو شکنی باشد و اعتبارشان را از طریق سانسور میگیرند تا خلق یک اثر هنری.
قادری با بیان اینکه این سیستم متاسفانه روز به روز فاسدتر میشود، گفت: قبل از انقلاب اوضاع بهتر بود البته بعد از انقلاب هم این شرکتها شکل گرفتند اما شرایط طوری شد که به نوعی قرار است نخبهها به نحوی نوکر دولت شوند (از طریق سانسور و یا از طریق ساخت آثار سفارشی برای حاکمیت). در ادامه این روند حضور تهیه کنندگان بخش خصوصی که صاحب بنگاه اقتصادی هستند و قرار است از فروش محصول ارتزاق کنند از چرخه خارج میشوند و بدین ترتیب کسی که میخواهد مانند هر شرکت تولید کننده دیگر محصولی برای مصرف مخاطب باشد از دور خارج میشود و در نتیجه نهادهای بزرگی مانند ارشاد، شهرداری و حوزه هنری باقی میماند و نخبههای واقعی که تولید کننده آثار هنری هستند از بین میروند.
این منتقد سینما خاطر نشان کرد: تلقی چپ گرایانه از آثارهنری که مثلا برای مصرف مردم نیست و برای این است تا هنرمندان از بالا به مردم حکم کنند و اینکه اقتصاد برای آثار هنری زشت است و تهیه کننده با یک عنصر مزاحم روبرو است وطبیعتا شرکتهای فیلمسازی که تا به امروز بهترین شکل تولید آثار تاریخ سینما بودند جلوی خلاقیت هنر را میگیرند و باعث میشود تا هنرمند در خانه بنشیند و به ایدههای خودش بپردازد.
وی درباره حضور فیلمهای فاخر در سینمای ایران نیز توضیح داد: بنده معتقدم با وجود مخلوقات مشهول الهویه و بیمصرف دولتی به هر حال هر سیستمی میتواند فیلم خوب تولید کند.
برای ساخت فیلم فاخر پولها تلف میشود
قادری در ادامه افزود: فیلم فاخر از نمونههای چشم گیرتر تولیدات مصرف دولتی، نمونههای موردی خوبی برای بحث تلفات فیلمسازی به شیوه دولتی است و فرق چندانی با بقیه آثار ندارد. بیمصرف بودن و تلف شدن پول از طریق این پروژهها واضح شده است و گفتن دوباره هدر دادن پولها از طریق حاکمیت است تکراری شده است.
وی همچنین گفت: آخرین دفاعیهای که مدافعان این آثار دارند این است که دولت میتواند بر روی پروژههایی سرمایه گذاری کند که بخش خصوصی در این زمینه حضور ندارند. اگر موضوع مورد بحث دغدغه مردم باشد تهیه کننده بخش خصوصی با پشت کار بیشتری انجام میدهد و به جای سیستم از راه خارج شده و ناکارآمد بخش خصوصی قویای میتواند داشته باشد.
این منتقد سینما ادامه داد: دولت زمانی با مشارکت با آدمهای خلاق و پر انرژی روبرو خواهد شد که پول نفت در بین آنها نبوده و ذهنیت آنها را فاسد نکرده باشد. آن زمان با بخش خصوصی میتوان آثاری را ساخت که بسیار بهتر از آثار بیمصرف کنونی است.
قادری خاطر نشان کرد: زمانیکه مردم این فیلمها را نمی بینند هیچ منفعتی هم برای آنها و کشور ندارد و تنها منفعت برای همان دلالهایی است که امروز تولید کنندههای آثار هنری در کشور شدهاند.
