ذوب فقر در ۵۰ درجه!/اینجا خبری از پول نیست

به گزارش سرویس ورزشی برنا، کشور پهناور ما با تنوع فرهنگی و جغرافیایی خود سرشار از استعداد های بزرگ ورزشی است. بی تردید این استعدادها در ورزش های رزمی به شکل برجسته تری خود را نشان داده است. حالا می خواهیم از تحول یکی از رشته های رزمی در یکی از شهرستان های محروم سخن بگوییم. از کاراته دهلران، شهری مرزی در جنوب غربی کشورمان، دومین شهرستان مهم در استان ایلام که هر وقت نام این شهرستان را می شنویم، جنگ تحمیلی و حملات پی در پی رژیم بعثی در هشت سال دفاع مقدس و دفاع جانانه مردم این سرزمین از خاک کشورمان به خاطرمان می آید.

شهرستانی با مردم خونگرم کرد، لر و عرب که مهمان نوازی آنها زبانزد همگان است. این شهرستان گرمسیر که در تابستان ها گاهی دمای هوایش به بالای 50 درجه بالای صفر می رسد پر از استعداد های کشف نشده است. فرزندان دامنه سیاه کوه با وجود کمبود امکانات و محیط مناسب تفریحی، سالن های ورزشی را برای پر کردن اوقات فراغتشان برگزیده اند. ما نیز به باشگاه کاراته دهلران رفتیم تا از نزدیک شاهد سختکوشی نوجوانان و جوانان علاقه مند کاراته دهلران باشیم. کاراته دهلران در مسیری بزرگ قدم گذاشته و سال ها است که به عنوان ورزش اول این شهرستان خود را مطرح کرده است. از سال 1371 و در روزهایی که هنوز خاطرات تلخ جنگ، تازگی داشت کاراته شهرستان تاسیس شد تا نوجوانان و جوانان علاقه مند با رویای قهرمانی، این رشته جذاب را برگزینند. حالا پس از گذشت سال ها، این رشته رزمی به بلوغ رسیده و بچه های کاراته دهلران سکوهای قهرمانی کشور و آسیا را به نام این شهر محروم فتح می کنند. تا جایی که این روزها خانواده های دهلرانی تمایل بیشتری پیدا کرده اند تا فرزندانشان در این رشته نام نویسی کنند.

19 مدال کشوری و 11 مدال آسیایی سهم اراده دهلرانی ها!
باشگاه کاراته آوای رزم دهلران پر از نونهالان و نوجوانان علاقه مندی است که با علاقه ای وصف نشدنی چشم به موفقیت های بزرگ و حضور در تیم ملی دوخته اند.  محمد حسین اسکندری،غلامرضا بختیاری،ابوذر جابری و سعید پیره، مربیان پرتلاش باشگاه بدون چشمداشت مالی با صبر وحوصله ساعت هایی زیادی از وقت خود را صرف آموزش هنرجویان می کنند. از سال گذشته تاکنون، کسب19 مدال کشوری و 11 مدال آسیایی توسط نوجوانان کاراته باشگاه آوای رزم نشان می دهد که قدرت اراده و فعل خواستن هر ناممکنی را ممکن می سازد. نداشتن فضای تمرینی مناسب و گرمای طاقت فرسا کوچکترین خللی در اراده نوجوانان و جوانان کاراته این شهرستان ایجاد نکرده است. نام محمد حسین اسکندری، دانیال محمدی فر،علی قاسمی،محمد معین احمدی،امیر مهدی نوروزی،امیر حسین صحرایی،محمد رضا صحرایی،امیرحسین کیادی،حسین پورمند و آرش کیانی فر که در رقابت های آسیایی کاراته سبک شین دای به میزبانی تهران در اسفندماه سال 92، 11 مدال رنگارنگ را به گردن آویختند به عنوان یک سند افتخار در تاریخ ورزش این شهرستان ثبت شده است. اشکان یونسی یکی از هنرجویان این باشگاه نیز پس از موفقیت در رقابت های قهرمانی کشور، به اردوی تیم ملی کاراته دعوت شد تا ثابت شود در میان 48 رشته ورزشی فعال این شهرستان کاراته ممتازترین بوده است.

علامت های سوال در ذهن افتخار آفرینان
اما دل هنرجویان پرافتخار این رشته رزمی پر از گلایه است، گلایه از بی توجهی مسئولانم ورزش استان در طول هشت سال گذشته. حرف دلشان این است که چرا با وجود این همه افتخار از آنان قدردانی نشده است؟ اینکه چرا پس از موفقیت در مسابقات آسیایی هیچ مراسمی برای آنها در نظر گرفته نشد و ده ها چرای دیگر که هرکدام قابل تامل است.
 
گلایه های مربی باشگاه آوای رزم
محمد حسین اسکندری یکی از مربیان باشگاه،که خود دارای کمر بند مشکی دان سه از فدراسیون کاراته کشورمان است گلایه هایش را اینطور مطرح کرد: ما حتی هزینه بنر تبریک موفقیت های ورزشی هنرجویان را خودمان پرداخت کردیم. برای اعزام به مسابقات تمام هزینه ها را خود هنرجویان پرداخت می کنند و حتی وقتی یکی از شرکت ها را جهت اسپانسری باشگاه پیدا کردیم؛ به دلایل و بهانه های مختلف از ارائه معرفی نامه خود داری کردند. در این مدت تنها دوتن از اعضای شورای شهر، آقایان محمد رحیمی و محسن زروار که از خانواده ورزش هستند، با ما همکاری کرده اند.

این مربی در ادامه صحبت های خود افزود:بسیاری از نوجوانان کاراته از خانواده های محروم هستند که از پرداخت هزینه ها ناتوانند. ولی تمام هدف ما این است که به آنها روحیه بدهیم تا در ادامه راه بی انگیزه نشوند. اما دوست داریم کسی باشد تا صدای ما را بشنود و بداند که با وجود این همه مشکلات چه کارهای بزرگی برای رشد ورزش کاراته شهرمان کرده ایم.

خوشحال و نگران!
وقتی از هنرجویان و مربیان باشگاه خداحافظی کردیم هم خوشحال شدیم و هم نگران. خوشحال از موفقیت های بزرگ نوجوانان و جوانان علاقه مند شهرستانی محروم دریکی از استان های غربی ایران که رنگ محرومیت را می توان از در ودیوار همه جای آن دید. هنرجویانی که ثابت نموده اند الگوی شجاعت و سختکاری هستند اما این دلیل نمی شود تا نگران نباشیم. بیم آن داریم که با وجود این همه مشکلات اجتماعی و کمبود امکانات، با ادامه بی توجهی، انگیزه ها در وجود آنها خشک شود.