قاب روز

نوابغ همیشه انگشت شمارند. آنها که در هر عرصه ای و در هر عصر یگانه و فناناپذیر هستند و گرد مرگ و نسیان هرگز چهره تابناک آنها را زنگار نمی بندد. آنها که آوازه شان تاریخ را درنوردیده و در ظرف زمان و البته مکان جای نمی گیرند. مستطیل سبز از این دست نوابغ چند 10 تایی به خود دیده اما امروز بی تردید سیاهپوش و عزادار یکی از بزرگترین نوابغ تاریخ است. نابغه ای عصر افلاطون که در نبوغ دست کمی از انیشتین، دکارت و اقلیدس ندارد. آلفردو دی استفانو بی تردید انیشتین فوتبال بود. مردی با چهره ضد ستاره خود روی تمامی انگاره های فوتبال هاشور قرمز کشید. مردی که همه قله ها را فتح کرد و هیچ قله ای را دست نخورده باقی نگذاشت و رکوردهایی را خلق کرد که تا ابد هیچکس، بله هیچکس حتی به نزدیکی های آن نیز نخواهد رسید و نام او را برای ابد جاودانه کرد. رکوردهایی دست نیافتنی و تاریخی، 5 قهرمانی متوالی لیگ قهرمانان اروپا با رئال مادرید از 1956 تا 1960، گلزنی در تمامی فینال‌های پنج قهرمانی پیاپی رئال مادرید، 16 جام قهرمانی با رئال مادرید، 2 توپ طلای اروپا در سال های 1957 و 1960، 308 گل در 396 بازی برای رئال مادرید از جمله رکوردهای خیره کننده ای هستند که دی استفانو خلق کرده. او یک رکورد عجیب دیگر در عرصه ملی نیز خلق کرده، بازی برای سه تیم ملی آرژانتین، اسپانیا و کلمبیا! رکوردی که بی تردید هیچ ابرستاره های دیگری حتی نیمی از آنها را تکرار نخواهد کرد. افتخارات و رکوردهای او به تنهایی از همه افتخارات مسی و رونالدو بر روی هم بیشتر است. فوتبال امروز برای از دست دادن چنین نابغه ای عزادار است. نابغه ای که برای همیشه نام خود را بر تارک کتاب قطور تاریخ فوتبال سنجاق کرد. مردی که رونالدو او را استاد خطاب می کند، مسی او را نابغه می خواند، پله او را یک اسطوره می داند، ژوزه مورینیو او را آقای خاص قلمداد می کند، بابی چارلتون او را مرد بزرگ می نامد، سپ بلاتر او را کامل‌ترین بازیکن تاریخ می داند، پرز او را بهترین بازیکن تاریخ معرفی می کند و سرالکس فرگوسن از او به عنوان یک سمبل نام می برد. انیشتین فوتبال البته سزاوار این همه تمجید و ستایش هست.