«گویا، گویا گویهایش را گم کرده است» پس از ۶ سال انتظار در جشنواره تئاتر فجر؛ رسولیزاده: اجرا در تالار حافظ نمایش ما را ابتر میکند
فریبرز رسولیزاده، نویسنده و کارگردان نمایش «گویا گویا گویهایش را گم کرده است» که از تنکابن در بخش دیگرگونههای اجرایی چهل وچهارمین جشنواره تئاتر فجر حضور دارد؛ درخصوص ایده شکلگیری این اثر به خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا گفت: این نمایشنامه درخصوص زندگی و آثار فرانسیسکو گویا، نقاش اسپانیایی قرن هجدهم است که آغازگر هنر مدرن بود. زیست این نقاش در زمانی بود که ناپلئون بناپارت به اسپانیا حمله کرد. خیلی از هنرمندان نگاهشان به حمله ناپلئون این بود که رنسانس در اروپا شکل میگیرد.
نگاه فرانسیسکو گویا به هنر مدرن موجب شکلگیری نمایش «گویا...» شد
وی در ادامه افزود: مدام به این فکر میکردم که نقاشی چون گویا که در دوران کلاسیک بوده اگر به دوران مدرن و این زمانه بیاید؛ هنر و نقاشی را چگونه میبیند؟ همین مسائل موجب شد که بخواهم نمایشی را با نگاه به او به صحنه ببرم.
اجرا در تالار حافظ نمایش ما را ابتر میکند
وی در پاسخ به این سوال «با توجه به اینکه نمایش شما در بخش دیگرگونههای اجرایی است؛ آیا تالار حافظ را برای اجرایتان مناسب میبینید یا نه؟» توضیح داد: با احترام به دبیرخانه فجر از این مسئله ناراضیم. واقعیت این است که من به دنبال فضای دیگری بودم چرا که اجرای نمایش ما در طبقات، پیش میرود و اجرایی چرخشی است. در «گویا گویا گویهایش را گم کرده است» مخاطب باید با ما همراه شود، همانطور که در یک گالری هنری قدم میزند. متاسفانه تالار حافظ یک بلکباکس است و اجرای نمایش در این مکان نمایش را صحنهای میکند و دیگر نباید در بخش دیگرگونهها داوری شود. حقیقتا همه این موضوعات کار من را با چالش مواجهه کرده است و اجرا در تالار حافظ نمایش من را ابتر میکند.
اجرای نمایش «گویا...» پس از ۶ سال انتظار
این کارگردان با اشاره به گزینش بازیگران این نمایش بیان کرد: با این گروه بازیگران(۲۳) دو سه سال است که کار میکنیم اما پروسه شکلگیری گویا... پروسهای ۶ ساله بود. بارها تا نزدیک اجرا میرفتیم اما به اجرا نمیرسیدیم. البته امروز به بهترین شکل از این نمایش رسیدیم و از بهمن ماه ۱۴۰۴ تا مهر ماه مشغول تمرینات بودیم.
مخاطب امروز میخواهد خودش وارد صحنه شود
رسولیزاده در پایان، در پاسخ به این پرسش که برگزاری چنین جشنوارههایی چه تاثیر و نقشی در بهبود تعامل با مخاطب دارد؛ گفت: اگر نگاهی عمیق به دوران کلاسیک، یونان باستان و جشنوارهها تا امروز داشته باشیم؛ متوجه میشویم که تئاتر و مخاطب تغییر کرده است. تماشاگر امروز دیگر درگیر آن شکل کلاسیک از تئاتر در یک سالن نمیگردد و میخواهد که وارد صحنه شود چرا که خودش را در صحنه میبیند. با اضافه شدن بخش دیگرگونهها، مخاطب تئاتر را امروز به شکلهای دیگری هم میبیند و این شکل از ارائه، احترام گذاشتن به سلیقه مخاطبان موجب جذب آنها میشود. از سوی دیگر دیدن کارهای دوستان و آثار پیشرو از مزایای برگزاری جشنوارههاست.
انتهای پیام/
