گسل دیپلماتیک در پاریس/ اولتیماتوم الیزه به بروکسل برای اصلاحات ساختاری

کاخ الیزه شاهد دیداری غیرمنتظره میان رئیس‌جمهور فرانسه و مقامات ارشد نظامی اتحادیه اروپا بود که جزئیات آن لرزه بر اندام دیپلماسی سنتی اروپا انداخته است. بر اساس گزارش‌های درز یافته، پاریس به طور رسمی اعلام کرده است که در صورت عدم تصویب بودجه مستقل برای «صندوق دفاعی اروپا» تا پایان فصل بهار، فرانسه مشارکت خود را در ساختار‌های یکپارچه فرماندهی ناتو به حالت تعلیق درخواهد آورد. این اقدام که تداعی‌کننده سیاست‌های دوران دوگل است، در واکنش به بن‌بست هسته‌ای میان واشینگتن و مسکو و احساس ناامنی فزاینده در مرز‌های شرقی اروپا اتخاذ شده است. برخلاف گزارش‌های عمومی که تنها به همکاری‌های اقتصادی اشاره دارند، پاریس اکنون به دنبال رهبری یک قطب نظامی مستقل است که مستقیماً نفوذ سنتی ایالات متحده را در ساختار امنیتی اروپا به چالش می‌کشد.

ابعاد دقیق‌تر این گزارش نشان می‌دهد که فرانسه مخفیانه در حال رایزنی با برلین برای ایجاد یک «واحد پول دفاعی» مشترک جهت تأمین مالی پروژه‌های تسلیحاتی نسل ششم است تا وابستگی به زنجیره تأمین آمریکا را به حداقل برساند. این استراتژی جدید که در بروکسل با مخالفت شدید کشور‌های حوزه بالتیک و لهستان رو‌به‌رو شده، اروپای غربی را به دو اردوگاه «استقلال‌گرایان» و «آتلانتیک‌گرایان» تقسیم کرده است. در حالی که رسانه‌های جمعی بر بحران‌های معیشتی تمرکز دارند، پشت در‌های بسته، نبرد بر سر بازتعریف مرز‌های ژئوپلیتیک اروپا در جریان است. نهم فوریه ۲۰۲۶ احتمالا به عنوان تاریخی شناخته خواهد شد که در آن، پاریس با استفاده از خلأ ناشی از انقضای پیمان‌های اتمی بزرگ، تلاش کرد تا ردای رهبری نظامی قاره را بر تن کند و نظم نوین اروپایی را بدون اتکا به چتر امنیتی فرادریایی پایه‌ریزی نماید.

طرح «حاکمیت استراتژیک» فرانسه در اتحادیه اروپا، موضوعی است که بحث‌های قابل توجهی را در مورد نقش اروپا در دفاع و امنیت خود برانگیخته است. این طرح که از سوی رئیس‌جمهور فرانسه مطرح شده، بر لزوم تقویت قابلیت‌های دفاعی اروپا و کاهش وابستگی به قدرت‌های خارجی، از جمله ایالات متحده از طریق ناتو، تأکید دارد.

استدلال حامیان این طرح بر این پایه استوار است که اروپا باید بتواند در مواجهه با چالش‌های امنیتی فزاینده، به صورت مستقل عمل کند. این دیدگاه معتقد است که تحولات ژئوپلیتیکی اخیر، از جمله تغییر تمرکز قدرت در جهان و نیاز به پاسخگویی سریع‌تر و مؤثرتر به بحران‌ها، ایجاب می‌کند که اروپا ابزار‌های دفاعی و نظامی خود را تقویت کند و در تصمیم‌گیری‌های امنیتی از استقلال بیشتری برخوردار باشد. حامیان این طرح همچنین بر پتانسیل همکاری‌های دفاعی عمیق‌تر میان کشور‌های اروپایی، توسعه مشترک تسلیحات پیشرفته و ایجاد یک صنعت دفاعی اروپایی قوی تأکید دارند.

با این حال، این طرح با مخالفت‌ها و نگرانی‌هایی نیز رو‌به‌رو است. برخی کشورها، به ویژه آنهایی که در نزدیکی مرز‌های شرقی اروپا قرار دارند، همچنان ناتو را ستون فقرات امنیت خود می‌دانند و نگرانند که تضعیف پیوند با ناتو، امنیت آنها را به خطر اندازد. همچنین، برخی منتقدان معتقدند که ایجاد یک ساختار دفاعی کاملاً مستقل از ناتو، هزینه‌های زیادی را به اروپا تحمیل خواهد کرد و ممکن است به شکاف در اتحاد فراآتلانتیکی منجر شود.

این بحث‌ها نشان‌دهنده تفاوت دیدگاه‌ها در مورد آینده نقش اروپا در امنیت جهانی و چگونگی مواجهه با چالش‌های دفاعی در محیط پیچیده امروزی است. طرح «حاکمیت استراتژیک» فرانسه، چه به طور کامل اجرا شود و چه منجر به اصلاحات تدریجی‌تر در ساختار‌های دفاعی اروپا گردد، تأثیر قابل توجهی بر مسیر آینده امنیت در قاره سبز خواهد داشت.

انتهای پیام/