استراتژی خیابان، تاکتیک موشک/ اینبار اقتدار از خیابان میگذرد
خبرگزاری برنا البرز - در معادلات جنگهای امروز، آنچه بیش از هر سلاح و تجهیزاتی تعیینکننده است، «اراده ملتها»ست. تجربه تقابل با آمریکا و رژیم اسرائیل بار دیگر این واقعیت را برجسته کرد که پیروزی، به موازات آنکه در میدان نبرد رقم میخورد، با حضور میدانی مردم تحکیم و مستمر میشود.
با شرایط خاص کشور قبل از آغاز جنگ تحمیلی سوم این حضور، نه یک واکنش مقطعی، بلکه یک راهبرد مستمر برای حفظ اقتدار و تثبیت دستاوردهاست. در واقع این بار حضور آگاهانه و مردمی "استراتژی" و موشک "ابزار جنگی و تاکتیک" است که انشاءالله در آینده سایر ابزارها و جنگافزارها نیز به تسخیر جمهوری اسلامی ایران در خواهد آمد.
مردم در این مقطع حساس، نقشی فراتر از ناظر دارند؛ آنان خود به بازیگران اصلی صحنه تبدیل شدهاند. حضور خستگیناپذیر و پرشور در خیابانها، راهپیماییها و اجتماعات مردمی، پیام روشنی به دشمن مخابره میکند؛ این ملت ایستاده است و عقبنشینی در قاموس آن جایی ندارد. همین تصویر از انسجام و عزم عمومی، بسیاری از محاسبات طرف مقابل را بر هم زده و هزینههای تقابل را برای او بهشدت افزایش داده است.
اما این حضور دو تفاوت چشمگیر با همه موارد مشابه در سه دهه گذشته -که به نوعی دوره ثبات و تحکیم نظام بود- دارد:
تفاوت اول در مردمی بودن ابن حضور است. سازماندهی و پشتیبانی رویدادهایی از این جنس مناسب است اما در سنوات گذشته این سازماندهی نوعی غلبه حاشیه بر متن بود و از رنگ و بوی مردمی تجمعات و راهپیماییها کاسته بود اما تجمعات این روزها به معنی واقعی کلمه "مردمی" است که جلوههای آن کاملا مشهود است و قطعا پس از پایان جنگ برکات تداوم این حضور مردمی را در بسیاری از عرصهها شاهد خواهیم بود.
تفاوت مهم دوم که اهمیت مضاعف دارد، تداوم و استمرار این حضور است. در کدام تاریخ و با کدام ملت شاهد این میزان تکرار حضور مردمی بودیم که در سختترین شرایط به سر میبرند؟ اما تاریخ نشان داده است که لحظات سرنوشتساز، نیازمند استمرار در کنش جمعی هستند.
حضور مردم در خیابان، صرفاً یک نمایش نیست؛ یک ابزار قدرتسازی است. این حضور، روحیه نیروهای مدافع را تقویت میکند، جبهه داخلی را منسجم نگه میدارد و در عرصه بینالمللی، تصویری از یک ملت متحد و مصمم ارائه میدهد.
در برابر جنگ ترکیبی که ابعاد نظامی، رسانهای و روانی را همزمان در بر میگیرد، حضور مردم به یک سپر چندلایه تبدیل شده است.
دشمن تلاش میکند با ایجاد تردید، خستگی و شکاف اجتماعی، از درون ضربه بزند؛ اما خیابانهای پرشور و حضور آگاهانه مردم، این پروژه را ناکام میگذارد. هر تجمع، هر راهپیمایی و هر حضور جمعی، در واقع یک پاسخ مستقیم به این راهبردهاست.
نکته کلیدی آن است که این حضور، زمانی بیشترین اثرگذاری را دارد که با آگاهی، هدفمندی و استمرار همراه باشد.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیاز به حفظ این سرمایه اجتماعی احساس میشود. خیابان، بهعنوان یکی از مهمترین عرصههای بروز اراده ملی، باید همچنان زنده، پویا و پررنگ باقی بماند.
تجربههای پیشین نشان داده است که هر جا مردم در میدان بودهاند، پیروزی نهتنها ممکن، بلکه حتمی شده است. این یک قاعده ثابت در معادلات قدرت است: ملتی که در صحنه حضور دارد، شکستناپذیر میشود. بنابراین، تداوم این حضور، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت راهبردی برای حفظ دستاوردها و عبور از چالشهاست.
امروز، خیابان صرفاً یک مکان نیست؛ نماد اراده ملی است. هر گامی که در این مسیر برداشته میشود، بخشی از یک پازل بزرگتر برای تثبیت اقتدار و استقلال است.
این حضور باید ادامه یابد، تقویت شود و به یک جریان پایدار تبدیل گردد؛ چرا که آینده این تقابل، بیش از هر چیز، به همین اراده جمعی گره خورده است.
قطعا بعدها در تاریخ خواهند نوشت که ملت ایران در سختترین شرایط و خارج از همه معادلات با استراتژی_خیابان و تاکتیک_موشک، ورق جنگ با ابرقدرت جهان را برگرداندند.
