جهان نگران توهمات هالیودی ترامپ

به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین؛ ولی الله حسین زاده خبرنگار آزاد در یادداشت خود آورده است:

تورق تاریخ نشان می‌دهد که در هر عصر و سرزمینی، حاکمان بسیاری بر جوامع مختلف فرمان رانده‌اند؛ چهره‌هایی همانند چنگیز، اسکندر، هیتلر، موسولینی، استالین، و ... که امروز تنها نامی از آنان در سطور کتب تاریخی باقی‌ مانده است. 

با این حال، شیوه حکمرانی آنان در روزگار خود، سرنوشت ملت‌ها را دگرگون کرده؛ گاه تا آنجا که روایت شقاوت، جنایت‌ و خشونت برخی از آنان، پس از گذشت قرن‌ها نیز آزاردهنده و تلخ است.

در قرون معاصر نیز دیکتاتورها و فرمانروایانی همانند بوش، صدام و ... بر کشورها سلطه یافته‌اند که حاصل حضورشان، چیزی جز جنگ، ویرانی، خشونت، نفرت، بدنامی و خاطراتی تیره در حافظه جمعی ملت‌ها نبوده است و بی‌تردید تاریخ در آینده، پرده‌های سنگین‌تری از جنایات و تاریکی‌های چنین دوران‌هایی را کنار خواهد زد.

اما پرسش بنیادین اینجاست: چه می‌شود که برخی حاکمان، پادشاهان و رؤسای جمهور مسیر خشونت، سرکوب و تصمیماتی ویرانگر را در پیش می‌گیرند و نه تنها سرنوشت یک ملت بلکه دیگر کشورها را به تباهی می‌کشانند؟

تحلیلگران عوامل متعددی را برمی‌شمرند، اما شاید یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌ها، «توهم خودبزرگ‌بینی و خودشیفتگی» و غروری باشد که مرزهای عقلانیت را درمی‌نوردد. حاکمی که خود را عقل کل و تافته‌ای جدا‌بافته می‌پندارد، یا خویشتن را تجسم اراده‌ای ماورایی تصور می‌کند، طبیعی است که دیر یا زود خطوط قرمز انسانیت را پشت سر بگذارد.

در روزهایی که تقابل نظامی میان ایران و آمریکا به اوج رسیده، بررسی تحلیل‌ها و اظهارنظرهای کارشناسان، مسئولان و رسانه‌های بین‌المللی و نه صرفاً منابع داخلی ـ حکایت از آن دارد که بخشی از تشدید این بحران، ریشه در شخصیت مغرور، متوهم، خودشیفتگی،  خود بزرگ‌ بینی و قلدرمآبانه دونالد ترامپ دارد؛ شخصیتی که تصمیماتش به بهای جان صدها انسان تمام شده است.
 
نگاهی به سخنرانی‌ها، مواضع و حتی زبان بدن ترامپ در گذشته بویژه یک ماه اخیر نشان می‌دهد که بیش از هر چیز، «توهم و خود شیفتگی سیاسی» ،((خودستایی‌ها و اغراق‌ها )) (( توهین و تحقیر ها )) ، (( واروانه جلو دادن واقعیت ها ))  (( گلایه‌ها، همراه با بیان دروغ  های آشکار )) در کانون رفتارهای او قرار دارد. 

آخرین سخنرانی ترامپ در ۱۳ فروردین 1405  که با محوریت جنگ ایران انجامید، چنان آکنده از تناقض و خودبزرگ‌بینی بود که بسیاری از تحلیلگران سیاسی و نظامی پس از آن، او را فردی با ذهنیتی متوهم توصیف کردند.

ترامپ به دلیل خودشیفتگی افراطی استانداردهای خود را استانداردتر از همه استانداردهای اخلاقی و بین المللی تصور می کند، به 
عنوان مثال برای شروع جنگ علیه ایران نمی تواند هیچ دلیل و مدرک قانع کننده و یا هدف مشخصی را بیان و تعیین کند مشخص می شود که تصمیمات و قضاوتش ریشه در ذهن متوهم وی دارد.

این توهم ،غرور و خود بزرگ بینی است که به ترامپ اجازه می دهد با تاریخ 250 ساله کشورش همگان از دوستان، همفکران، هم پیمانان تا ملت های دیگر را تهدید ، توهین و تحقیر کند و در نهایت کشوری با تاریخ و تمدن چند هزار ساله ایران با جمعیت بیش از 90 میلیون نفری را تهدید به محو از کره زمین و یا بردن به عصر حجر کند.

ترامپ در یک ماه گذشته همواره در یک بخش سخن خود از «پیروزی قاطع» می‌گوید، در میانه راه از ناتو درخواست کمک می‌کند، سپس همان متحدان را به دلیل عدم همراهی مورد نکوهش قرار می‌دهد و دقایقی بعد از ادامه جنگ و نابودی زیرساخت‌ها سخن می‌راند و سپس از دادن مهلت سخن می راند، این زنجیره تناقض‌ها بیش از هر چیز نشانه پریشانی ذهنی و فقدان راهبرد منسجم وی دارد.

علیرغم روشن شدن برخی از واقعیت های جنگ که حتی خود ترامپ بدان اعتراف کرده که تصور او از جنگ با ایران جنگ سه روزه بوده است اما با گذشت یک ماه از شروع جنگ و تحمل تلفات و خسارت های غیر منتظره بویژه انهدام بسیاری از پایگاه های نظامی در منطقه خلیج فارس و سقوط جنگنده های پیشرفته از جمله یک جنگنده فوق پیشرفته نسل ۵ اف-۳۵ آمریکا و پهبادهای راهبردی ام‌کیو-۹ و هرمس، و دو موشک کروز پنهانکار توانسته از میزان توهم او بکاهد.

قطعا توهم بیماری بزرگ برای ترامپ است چرا که ترامپ در روزهای گذشته و حتی بنا بر تحلیل کارشناسان برای خروج از باتلاقی که خود درست کرده تلاش دارد با دستاورد سازی از این باتلاق خارج شود که این رویکرد وجه مشترک شخصیت های متوهم و دیکتاتور است.

به نظر می‌رسد این خود بزرگ‌بینی افسارگسیخته، نه‌تنها به تصمیماتی پرهزینه منجر شده، بلکه می‌تواند به نقطه ضعف اصلی و زمینه‌ساز سقوط سیاسی او تبدیل شود؛ دوره‌ای که بی‌شک تاریخ و نسل‌های آینده در آمریکا و سایر کشورها درباره آن بسیار خواهند نوشت و آن را به‌عنوان یکی از تاریک‌ترین برهه‌ها به خاطر خواهند سپرد.

در نهایت، «توهم و غرور» شاید همان پاشنه‌آشیل ترامپ باشد؛ ضعفی که می‌تواند سرنوشت سیاسی او را رقم بزند و او را به عنوان یکی دیگر از  روسای جمهور بد نام و جنایت کار آمریکا در تاریخ به ثبت برساند.

سخن پایانی اینکه امروز نه تنها مخالفان ترامپ توهم این هیتلر زمانه را مایه نگرانی می دانند بلکه با اعیان تر شدن چهره جنایت کارانه این فرد انسان نما حتی بسیاری از مردم و رهبران دیگر کشورها و حتی فعالان سیاسی خود امریکا را نگران کرده است که ادامه حضور چنین شخصیتی در قدرت بسترهای چه جنایت هایی را به همراه خواهد داشت و جهان تا چه اندازه می تواند هزینه های چنین شخصیتی را تحمل کند.

انتهای پیام