خیمه هنر در خیابان هفتتیر؛ روایت دانشجویانی که برای کودکان میناب پرچم میدوزند
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ در روزی از هفته که تبوتاب شهر دوباره به روال عادی بازگشته، خیابان هفتتیر تهران برخلاف روزهای پرتنش گذشته، نه با هیاهوی همیشگی اما همچنان زنده و پررفتوآمد دیده میشود. در میان شلوغی، یک خیمه سفید بزرگ در میانه پیادهرو، هر رهگذری را کنجکاو میکند.
قدمزنان به سمت مترو میروم و همین کنجکاوی مرا به درون خیمه میکشاند؛ جایی که فرشی سرخ، عکسهایی از کودکان شهید میناب و دانشجویانی پرشور در سه غرفه، فضایی متفاوت ساختهاند.
دانشجویان هنر گرد هم آمدهاند تا یاد آن کودکان را زنده نگه دارند. غرفهها در سه بخش فعالیت میکنند: دوخت پرچم و سربند، تهیه و رنگآمیزی «پیکسل» و ترمیم قرآنهای سوخته. حدود ۱۵ دانشجوی دختر و پسر با عشق مشغول کارند. هزینه تجهیزات را مردم تامین کردهاند و محصولات نهایی به میادین میرود تا به علاقهمندان اهدا شود. عکاس و فیلمبردار هم در حال ثبت این لحظهها هستند.
پیکسلهایی برای ماندن
به سراغ غرفه پیکسل میروم؛ جایی که فاطمه بهارمست با دستانی ماهر، پیکسلهای رنگی میسازد.
او درباره مدت فعالیت خیمه میگوید: «این مکان حدود یک هفته است که راهاندازی شده و فعلا در شعبه هفتتیر فعال هستیم. بخشی از هزینهها مردمی است و بخشی هم بهصورت ستادی تامین میشود.»
حرفهای مدیر اجرایی؛ از پرچم تا پویش لباس
در ادامه، محسن ابراهیمی، مدیر اجرایی خیمه، در گفتوگو با ما جزئیات بیشتری را بیان میکند: «نزدیک به یک هفته است که دانشجویان بسیجی دانشگاه تهران اینجا جمع شدهاند. سه سکو داریم؛ یکی پارچهنویسی و پرچمنویسی برای مساجد، میادین و درِ دانشگاهها به درخواست گروههای جهادی و مردمی. سکوی دوم متعلق به قرارگاه تبلیغات جنگ است؛ جایی که خود دانشجویان، پرچم ایران، حزبالله و انصارالله را برش میزنند و میدوزند. سکوی سوم هم کار اساتید است؛ مقواها و پلاکاردهایی که شبها در میادین استفاده میشود. در کنار اینها، یک بخش فرهنگیهنری هم داریم که پیکسل، سربند و استیکر موبایل و خودرو تولید میکند.»
ابراهیمی درباره نحوه توزیع محصولات تاکید میکند: «بخشی از هزینهها از نذرهای مردمی تامین میشود اما خیمه هیچ هزینهای دریافت نمیکند. هر مجموعه فرهنگی یا مردمی مراجعه کند تا جایی که بتوانیم محصولات را در اختیارش میگذاریم.»
او همچنین درباره برنامههای تازه میگوید: «ساخت سیلک در دستور کار است و میخواهیم پویشی راه بیندازیم تا مردم لباسهای ساده خود را بیاورند و ما روی آنها طرح سیلک بزنیم.»
شعارها را مردم مینویسند
ابراهیمی در پاسخ به این پرسش که شعارهای روی پلاکاردها و پرچمها چگونه انتخاب میشود، میگوید: «بیشتر جملات را گروههای دانشجویی، متناسب با شرایط روز و مسائل سیاسی مینویسند. بخشی از پلاکاردها هم بهصورت خام به میادین برده میشود تا مردم خودشان شعار دلخواهشان را بنویسند.»
در خروجی خیمه، پذیرایی سادهای عابران را حتی برای مکثی کوتاه به داخل میکشاند؛ مکثی که گاهی به تماشا و گاهی به همراهی میانجامد. اینجا، در دل رفتوآمد شتابزده شهر، چیزی آرام و ماندگار در حال شکلگیری است؛ پیوندی از هنر، همدلی و یاد کودکانی که نامشان در قاب عکسها مانده اما روایتشان در دستان این دانشجویان ادامه پیدا میکند.
انتهای پیام/
