هنر در چمدان یک دختر شیرازی/ روایت «ملیکا» از سفر، استقلال و فروش دستسازهها در شهرهای گردشگری
به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین؛ داشتن اراده و سخت کوشی در زندگی از عوامل موفقیت است و هر فردی چه دختر و پسر اگر برای آینده خود برنامه ریزی کند و از سختی راه نهراسد حتما به موفقیت خواهد رسید.
با همه چالش هایی که در این شرایط در حوزه اشتغال و کسب و کار وجود دارد، هستند انسانهایی که از سختی راه نمی ترسند و با تلاش و کوشش خود با امید به آینده در مسیری گام برمی دارند که حتما با توکل به خداوند می تواند به دستاورد خوبی برسند.
در سفری که برای تعطیلات به شمال کشور داشتم به طور اتفاقی با دختر جوانی آشنا شدم که بسیار با انگیزه رنج سفر را به خود خریده بود تا زندگی را با کسب و کاری کوچک و در معبری خیابانی تجربه کند و با فروش دست سازه های خود ضمن گذران زندگی ، یک دوره استقلال و کسب درآمد را نیز بر تجربه خود بیفزاید.
ملیکا فتحی، هنرمند ۲۷ ساله شیرازی، چند سالی است که با تکیه بر هنر دست و عشق به خلق آثار تزئینی، مسیر متفاوتی را برای زندگی خود انتخاب کرده است.
او این روزها در شهر رامسر، میان رهگذران و گردشگران، دستسازههایش را عرضه میکند و معتقد است آنچه او را در این مسیر نگه داشته، بیش از درآمد، عشق به هنر و ارتباط با مردم است.
در گوشهای از یک فضای گردشگری در رامسر، جایی میان رفتوآمد مسافران و صدای موجهای شمال، بساطی کوچک اما پر از رنگ و نقش پهن شده است. آینههای نقاشیشده، دیوارکوبهای دستساز، سفالهای رنگارنگ و مگنتهایی که هر کدام داستانی در دل خود دارند، نگاه رهگذران را به سمت خود میکشانند.
پشت این آثار هنری، دختری ۲۷ ساله از شیراز ایستاده است؛ «ملیکا فتحی» که از ۱۸ سالگی وارد دنیای هنر شده و حالا تلاش میکند با دستسازههای خود، مسیر زندگیاش را بسازد.
او که فارغالتحصیل رشته گرافیک است، میگوید: هنر برایش تنها یک شغل نیست، بلکه بخشی از هویت و زندگی اوست. همین علاقه باعث شده سالها در حوزه آموزش هنر فعالیت کند، مدرک صنایع دستی و گردشگری بگیرد و در آموزشگاهها نیز تدریس کند.
اما روحیه او با کار پشت میز و محیطهای ثابت سازگار نبوده به همین دلیل تصمیم گرفته هنر را به خیابانها، شهرهای گردشگری و میان مردم ببرد.
«ملیکا» درباره انتخاب رامسر برای عرضه آثارش به خبرنگار برنا میگوید: «شیراز شهر گردشگری است، اما امسال بازار کار آنطور که انتظار داشتم نبود. قبلاً مدتی در رشت کار کردم و حالا برای تجربهای تازه به رامسر آمدهام. دوست دارم شهرهای مختلف را ببینم و با آدمهای جدید آشنا شوم.»
او معتقد است بخش جذاب این سبک زندگی، فقط فروش آثار نیست؛ بلکه گفتوگو با آدمهایی است که هر کدام داستانی برای گفتن دارند.
به گفته این هنرمند جوان، بسیاری از طرحهایی که خلق میکند زاییده ذهن خودش هستند. مدل لباسها، چهرهها و شخصیتهایی که روی آثارش نقش میبندند، اغلب حاصل تخیل و طراحی شخصی او هستند؛ هرچند گاهی نیز از ایدههای موجود الهام میگیرد.
«ملیکا» از دشواریهای فعالیت هنرمندان صنایع دستی نیز گلایه دارد. او میگوید بسیاری از هنرمندان توانایی اجاره مغازه یا فضای دائمی برای عرضه آثار خود را ندارند و در عین حال، فعالیت در فضاهای عمومی نیز با محدودیتها و برخوردهای مختلف روبهرو است.
به باور او، حمایت از هنرمندان تنها در قالب تسهیلات مالی خلاصه نمیشود، بلکه فراهم کردن فرصتهای قانونی برای عرضه آثار نیز میتواند نقش مهمی در رونق فعالیتهای هنری داشته باشد.
این هنرمند شیرازی توسعه فعالیت در فضای مجازی را یکی از راههای موفقیت میداند و میگوید بسیاری از دوستانش از یک بساط کوچک شروع کردهاند و امروز کسبوکارهای موفقی در شبکههای اجتماعی دارند.
با وجود تمام سختیها، خانواده مهمترین پشتوانه او هستند. خانوادهای که اگرچه نگران سفرهای تنهایی دخترشان هستند، اما علاقه و اشتیاق او به هنر را درک کردهاند و از تصمیمهایش حمایت میکنند.
ملیکا در پایان پیامی برای هنرمندان جوان دارد؛ پیامی که از دل سالها تجربه و عشق به هنر بیرون آمده است: «خیلیها میگویند هنر درآمد ندارد، اما اگر کسی واقعاً به کارش پایبند باشد و آن را رها نکند، میتواند از هنر هم به موفقیت برسد. هنر فقط یک شغل نیست؛ بخشی از زندگی و حال خوب آدم است.»
گفتگو با ملیکا را که با چهره ای بشاش و امیدوار بساط کوچک و اما جذابیش را اداره می کند در حالی به پایان رساندم که براستی عزم و اراده و تلاش این دختر جوان را تحسین کردم و امیدوارم جوانان با خواندن این گزارش هرگز توانمنمدی خود را در هیچ کاری دست کمنگرفته و امید را از دست ندهند و بدانند با کمترین سرمایه اما با سخت کوشی می توان کسب وکاری هرچند کوچک را رقم زد و زندگی را با نشاط و ادامه داد.
گزارش: زینب کلهر
انتهای پیام
