دلنوشته سخنگوی شورای نگهبان در فراق امام شهید امت: از دل خاکستر شعله برمیخیزد
به گزارش برناهادی طحان نظیف، سخنگو و عضو حقوقدان شورای نگهبان، در آستانه تشییع قائد شهید امت، حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای، دلنوشتهای منتشر کرد.
در بخشی از این دلنوشته آمده است که در این روزهای وداع، هر خیابان دفتر خاطرات مردمی است که با اشک سخن میگویند. اشک، اما از سر درماندگی نیست؛ از جنس بلور دلتنگی است، از جنس عهدی که در سکوت بسته میشود.
متن کامل این دلنوشته به شرح زیر است:
«وداعی برای استمرار یک راه
گاه تاریخ دیگر رشتهای از رویدادها نیست؛ باری است سنگین که لاجرم باید بر دوش کشید. در چنین روزهایی، واژهها پیش از آنکه بر زبان جاری شوند، از خود میپرسند آیا هنوز توان آن را دارند که حقیقت اندوه را حمل کنند؟ این روزها از همان روزهای تاریخ است.
چه دشوار است باور اینکه آن قامت آشنا، دیگر در برابر ازدحام چشمان مشتاق دیده نخواهد شد؛ همان نگاه آرامی که در سهمگینترین حادثهها، دلها را به ساحل اطمینان میرساند، اکنون خود خاطرهای است که هرچه دورتر میشود، نزدیکتر مینشیند.
سالها دلهرهای پنهان داشتیم؛ مبادا روزی برسد که آسیبی بر او عارض شود و ما باشیم و تماشاگر باشیم. گمان میکردیم نوبت فداشدن اگر برسد، از آن ماست. تقدیر، اما تصمیم دیگری نوشت بسیار ناگوار؛ او جانفدای ما شد و ما را با امانتی بزرگتر از همیشه تنها گذاشت: مقاومت و ایستادگی.
در این روزهای وداع، هر خیابان دفتر خاطرات مردمی است که با اشک سخن میگویند. اشک، اما از سر درماندگی نیست؛ از جنس بلور دلتنگی است، از جنس عهدی که در سکوت بسته میشود؛ و بغض، وقتی رنگ ایمان بگیرد، دیگر گرهای در گلو نیست؛ پرچمی است که بر فراز دلها افراشته میشود.
دشمن، اگر زبان این اشکها و بغضها را میشناخت، هرگز در صبح نهم اسفندماه دست به آن اقدام هولناک نمیزد. این قطرهها سالهاست که پیش از آنکه بر گونه بنشینند، در جان مردمان به اراده بدل میشوند و ملتی که سوگ را چنین زندگی میکند، شکست را به رسمیت نخواهد شناخت.
او در این راه، جان عزیز خود را برای آرمانی بزرگ تقدیم کرد و ما داغدار غم فراق او هستیم، اما قامتهایی که در وداع او خم شدهاند، فردا در پاسداری از آرمانش استوارتر خواهند ایستاد. این رسم این سرزمین است؛ از دل خاکستر، شعله برمیخیزد و از دل مصیبت، حماسه.
امروز امت اسلام، امام مظلوم و مقتدر خویش را بر دوش گرفته است؛ با چشمانی اشکبار و دلی آکنده از داغ. فردا، اما همین ملت، همان پرچم را که لحظهای بر زمین نیفتاد، برخواهد افراشت؛ زیرا راه اولیای خدا با رفتن آنان پایان نمییابد و در گامهای مردمی که به آنان ایمان آوردهاند، ادامه پیدا میکند.»
انتهای پیام/
