رضایی: جلوی منتقدین تعظیم می‌کنم/ دوست داشتم در کادر اسپانیا و آرژانتین باشم/ مربیگری سیلقه است چه کی‌روش باشد و چه قلعه‌نویی

رحمان رضایی در گفت و گو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری برنا، در خصوص درس‌هایی که از حضور در جام جهانی گرفته گفت: با یک سفر یک روزه هم انسان می‌تواند چیزهای زیادی یاد بگیرد؛ چه برسد به جام جهانی. از اردو رفتن تا بحث‌های مدیریتی و فنی همه یک کلاس درس هستند. بازیکنان تیم ملی هر کشوری از جایی می‌آیند و از آن‌ها هم می‌توان چیزی یاد گرفت. جام جهانی یک دنیا است و هر کسی می‌تواند بنا به استفاده خود چیزی از آن برداشت کند. مخصوصا از نظر تاکتیکی و فنی. همه این‌ها مسائلی است که می‌توانستم از نزدیک آن را لمس کنم و چیزی یاد بگیرم.

وی افزود: خیلی از تیم‌ها از نظر فنی سطح بسیار بالایی داشتند. مثل اسپانیا و آرژانتین و فرانسه که مدعی قهرمانی بودند. مثلا فرانسوی‌ها از نظر اتحاد تیمی عالی و آرژانتینی‌ها از نظر تعصب فوق‌العاده بودند. همه آن‌ها برای مسی بازی می‌کردند و بدون اجازه او جلو یا عقب نمی‌رفتند. از بازی‌های اسپانیا هم به شدت لذت بردم.

مربی تیم ملی درباره اینکه دوست داشت در کادر فنی کدام تیم بود عنوان کرد: همه تیم‌های مدعی در تمام زمینه‌ها سطح بالایی دارند. چه از نظر بدنی و چه فنی. آرزوی من تنها حضور در کادر فنی ایران بود نه تیم دیگری. پیشتر به عنوان بازیکن در تیم ملی در جام جهانی بودم و این بار دوست داشتم به عنوان مربی در تیم حضور پیدا کنم. از نظر سبک فوتبالی اما اسپانیا و آرژانتین تیم‌هایی بودند که دوست داشتم در کادرشان حضور داشته باشم.

رضایی درباره تفاوت‌های حضور در جام جهانی به عنوان بازیکن و مربی توضیح داد: به عنوان بازیکن حاشیه کمتری در جام جهانی دارید. فشار زیادی از بیرون می‌آید اما از فشاری که به سرمربی می‌آید کمتر است. دغدغه‌ها به عنوان یک بازیکن کمتر است و وقتی بازی می‌کنی تمرکزت روی خود و اطرافیانت داشت اما در مربیگری این مساله بیشتر است.

وی درباره اینکه کدام مربی روی تفکرات فوتبالی‌اش بیشترین تاثیر را داشته اظهار داشت: هر مربی به نحوی روی تفکرات من تاثیر داشت. یک نفر از نظر اخلاقی تاثیر گذاشت و یک نفر فنی. یک نفر نبوده است. مربیان زیادی داشتم؛ چه در زمان بازی کردن و چه مربیگری. به طور کلی اما نمی‌توانم یک نفر را به عنوان کسی که بیشتر از هر کس دیگری روی من تاثیر گذاشت یاد کنم. از هر کدام از مربیانم چیزی یاد گرفتم.
زمانی است که بحث باشگاهی داریم و کسی انتقاد می‌کند که آن زمان می‌تواند نظر درست باشد یا خیر اما تیم ملی متعلق به یک کشور است. هر کسی می‌تواند انتقاد دارد بیان کند اما نحوه بیان آن مهم است. اگر سازنده باشد فوق‌العاده است و به پیشرفت کمک می‌کند اما اگر مخرب باشد به کار نمی‌آید.

مربی تیم ملی درباره منتقدین گفت: جلوی منتقدین تعظیم می‌کنم و می‌گویم که حق دارند. مطمئنا کسانی که کارشناسی می‌کنند دوست دارند روی برخی فاکتورها نقد خود را ابراز کنند اما اگر بی‌اساس باشد تاثیر ندارد و برای بازیکنان قابل قبول نیست. بیرون که می‌رویم هر کسی در هر صنفی یک انتقادی می‌کند که چرا آن بازیکن بود یا نبود. امیدوارم انتقادات از سر دلسوزی باشد.

رضایی درباره اختلافات در کادرفنی عنوان کرد: هیچ مجموعه‌ای کامل نیست و در یک خانواده ۳ نفره یا ۴ نفره اختلاف وجود دارد چه برسد در یک لیگ و فوتبال که متعلق به ۹۰ میلیون نفر است. خود سرمربی هم حق دارد سلیقه خود را اعمال کند. در یک باشگاه شما می‌توانید نظر بپرسید اما در نهایت نظر نهایی با شماست؛ چه قلعه‌نویی سرمربی باشد و چه کی‌روش. هر کدام‌شان سلیقه خاص خود را دارند و بر اساس این سلیقه کار می‌کنند. در بحث مربیگری مطلق وجود ندارد. ممکن بود با گل شجاع خلیل‌زاده صعود کنیم و آن زمان با ۵ امتیاز صعود کنیم و به به بشنویم. همین تیم هم حذف شد. نمی‌توانیم ایراد بگیریم؟ چرا می‌شود. انتقاد می‌شود که چرا این بازیکن در تیم حضور دارد یا نه اما همه نظر شخصی است. در باشگاه‌‌ها همین است. انتقاد وجود دارد اما نظر شخصی است.

وی درباره مشکلات تیم ملی گفت: تا یک هفته قبل از حضور در جام جهانی حضورمان قطعی نبود و نمی‌دانستیم می‌رویم یا خیر. شایعات زیاد بود. تیم‌های برتر دنیا روانشناس دارند و کارهای روحی انجام می‌دهند تا ذهنیت برتر در تیم بوجود بیاید اما ما حتی حضورمان هم قطعی نبود. همین مساله در ذهن بچه‌ها تاثیرگذار بود. کادر فنی ما نهایت استفاده را کرد اما نشد. امیدورام انتقادات سازنده باشد نه مخرب.

رضایی در پایان درباره آینده خود گفت: در بازی‌های مقدماتی ۹۸ دانشجو بودم و تیم ملی به جام جهانی صعود کرد. همان روز تصمیم گرفتم جام جهانی بعدی در تیم ملی باشم و توانستم به جام جهانی برسم. این مساله برای خودم باورنکردنی بود. در سال ۸۰ به تیم ملی رسیدم و تازه در لیگ بازی کرده بودم. الان هم برای آینده‌ام برنامه دارم اما بهتر است آن را نگویم. امیدوارم اتفاقات خوبی رخ دهد و آینده شغلی خوبی داشته باشم.

انتهای پیام/