مدالهای شنا اتفاقی نیستند؛ مسیر آرام آبی، روشن شد
به گزارش برنا، در نگاه نخست، کسب دو مدال طلا، دو نقره و پنج برنز در شنا، نتیجهای قابل قبول به نظر میرسد؛ اما وقتی مسیر رسیدن به این موفقیت را مرور کنیم، ارزش آن بیشتر آشکار میشود.
فدراسیون ورزشهای آبی در شرایطی وارد این مسابقات شد که فرصت چندانی برای آمادهسازی تیم در اختیار نداشت. انتخابات فدراسیون ۲۷ اردیبهشت برگزار شد و محسن رضوانی با رأی قاطع اعضای مجمع بار دیگر سکان هدایت این فدراسیون را در دست گرفت. پیش از آن نیز شرایط ناشی از جنگ تحمیلی اخیر و دوره سرپرستی، بخش مهمی از زمان برنامهریزی و آمادهسازی را از شناگران گرفت؛ زمانی که در رشتهای مانند شنا، به سادگی قابل جبران نیست.
با این وجود، مسابقات انتخابی در اصفهان برگزار شد، رکوردها با دقت مورد ارزیابی قرار گرفت و در نهایت تیمی شش نفره راهی بانکوک شد. محدودیت زمانی پس از برگزاری انتخابات، عملاً فرصت برگزاری مراحل متعدد انتخابی یا اردوهای طولانی را از فدراسیون گرفته بود و به همین دلیل، عملکرد شناگران در مسابقات اصفهان به مهمترین معیار انتخاب ملیپوشان تبدیل شد. حاصل این فرآیند، دو مدال طلا، دو نقره و پنج برنز بود؛ نتیجهای که نشان داد تصمیمگیری فنی، اتکا به رکوردها و مدیریت صحیح زمان محدود، حتی در چنین شرایطی نیز میتواند به خروجی قابل قبول منجر شود.
البته این پایان راه نیست. شاید اگر زمان بیشتری برای آمادهسازی وجود داشت، امروز از مدالهای خوشرنگتری سخن گفته میشد؛ اما آنچه بیش از رنگ مدالها اهمیت دارد، ظهور نسلی از شناگران است که میتوانند آینده این رشته را رقم بزنند. جوانانی که هنوز در ابتدای مسیر قهرمانی قرار دارند و ظرفیت ارتقای رکوردهای خود را نشان دادهاند.
در کنار این موفقیت، یک نکته دیگر نیز قابل توجه است؛ گسترش جغرافیای استعدادهای شنای ایران. برای نخستین بار، کیارام کیانی، شناگر نیشابوری پس از کسب عنوان ششم مسابقات انتخابی اصفهان و با تشخیص کادر فنی، در ترکیب تیم ملی قرار گرفت و در این رویداد حضور یافت. در کنار او، شناگرانی از استانهای تهران، فارس، خراسان و کردستان نیز در ترکیب تیم ملی حضور داشتند؛ ترکیبی که نشان میدهد مسیر استعدادیابی و انتخاب ملیپوشان، بیش از گذشته از انحصار چند منطقه خارج شده و دامنه آن در حال گسترش است. این تنوع جغرافیایی، در صورت تداوم، میتواند پشتوانهای ارزشمند برای آینده شنای ایران باشد.
این موفقیت نیز یک اتفاق مقطعی نیست. روندی که از سال گذشته آغاز شده، حاصل برنامهریزیهای گذشته است و امروز نشانههای روشنتری پیدا کرده است.
در سومین دوره بازیهای آسیایی جوانان بحرین، شنا دو مدال طلا برای ایران به ارمغان آورد و پرافتخارترین ورزشکار کاروان ایران از همین رشته معرفی شد.
در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی نیز نخستین طلای کاروان ایران توسط شنا به دست آمد و کسب یک مدال طلا، یک نقره و سه برنز، جلوهای متفاوت از همیشه برای شنای ایران رقم زد و اکنون نیز سهم قابل توجه شنا از مدالهای مسابقات آسیایی ردههای سنی، ادامه همان مسیر است.
در سوی دیگر، واترپلو سالها زودتر این مسیر را آغاز کرده است. مدال برنز بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا، پس از چهار دهه، نقطه عطفی برای واترپلوی ایران بود و از آن زمان تاکنون این تیم همواره یکی از مدعیان آسیا بوده است. نایبقهرمانی بزرگسالان آسیا پس از شکست در ضربات پنالتی برابر چین و قهرمانی تیم زیر ۱۸ سال آسیا و صعود به مسابقات جهانی، نشان میدهد موفقیتهای واترپلو نیز حاصل یک برنامه مستمر بوده است.
شیرجه نیز آرامآرام در حال رسیدن به جایگاهی متفاوت است. ظهور استعدادی مانند سام واژیر که در رقابتهای جوانان جهان تا جایگاه چهارم پیش رفت و در آسیا نیز مدالهای ارزشمند انفرادی کسب کرد، این امید را ایجاد کرده که این رشته نیز در بازیهای آسیایی ناگویا بتواند در جمع مدالآوران ایران قرار گیرد.
وقتی این سه رشته را کنار یکدیگر قرار میدهیم، تصویر بزرگتری شکل میگیرد؛ تصویری که نشان میدهد فدراسیون ورزشهای آبی، بدون هیاهوی رسانهای، آرامآرام در حال تبدیل شدن به یکی از مجموعههای اثرگذار ورزش ایران است؛ فدراسیونی که امروز در هر سه رشته المپیکی خود نشانههایی از پیشرفت را به نمایش گذاشته است.
بیتردید هنوز فاصله قابل توجهی با استانداردهای روز آسیا و جهان وجود دارد و این موفقیتها نباید مانع از نقد، آسیبشناسی و مطالبهگری برای توسعه زیرساختها، افزایش اردوهای برونمرزی و سرمایهگذاری بیشتر در ردههای پایه شود.
اما در مقابل، نادیده گرفتن روند رو به رشد این فدراسیون نیز منصفانه نیست.
در کنار برنامههای فنی، حفظ کرسی بینالمللی ایران در هیأترئیسه فدراسیون جهانی ورزشهای آبی توسط محسن رضوانی نیز ظرفیت مهمی برای ورزش ایران محسوب میشود؛ ظرفیتی که در صورت بهرهگیری صحیح، میتواند در توسعه ارتباطات بینالمللی و تقویت جایگاه ورزشهای آبی کشور نقش مؤثری ایفا کند.
این مدالها پایان راه نیستند؛ شاید مهمتر از خود مدالها، مسیری باشد که طی سالهای اخیر شکل گرفته است. مسیری که نشان میدهد با ثبات مدیریتی، برنامهریزی مستمر، انتخاب بر پایه شایستگی و اعتماد به نسل جوان، ورزشهای آبی ایران میتواند سهم بیشتری از سبد افتخارات ورزش کشور داشته باشد.
اکنون زمان شتابزدگی نیست؛ زمان حمایت از مسیری است که نشانههای نتیجهبخش بودن آن، آرامآرام در حال آشکار شدن است.
انتهای پیام/
