تیم های لیگ برتری و فرصت استفاده از برندهای پوشاک ایرانی؛ از حصاری و عقیلی تا مارک‌های جدید
به گزارش برنا، این روزها تمام باشگاه‌های ایرانی لباس تولید داخل استفاده می‌کنند و به نوعی شاهد یکی از ایرانی‌ترین ادوار تاریخ لیگ برتر هستیم. در سالیان اخیر برندهای نوظهور زیادی برای تولید البسه تیم‌های فوتبالی فعالیت کرده‌اند و این مساله برای فوتبالدوستان دهه شصتی و هفتادی جای تعجب دارد زیرا آن زمان برندهای محدودی در حوزه فوتبال وجود داشت. درست برعکس سالیان اخیر اما آیا این مساله بد است؟
از آل اشپورت تا جیووا؛ نام‌هایی که ماندگار نشدند
تیم‌هایی ایرانی به دلیل مسائل کپی رایت هیچ‌وقت به سراغ برندهایی چون نایک و آدیداس نرفته‌اند و انتخاب‌شان برندهای درجه دو بود. تیم ملی اما عمدتا با درجه یک‌ها کار می‌کرد.
در اواخر دهه ۹۰ اما برندهای ایرانی دوباره نیرو گرفتند و شاهد حضور فعال‌شان بودیم؛ برندهایی تازه تاسیس که می‌خواستند جای همان نام‌های همیشگی حاضر در اذهان فوتبالی را بگیرند. راستی از نام‌های قدیمی خبری دارید؟
حصاری؛ برندی برای سرخ‌پوشان
رمضان حصاری موسس این برند در سال ۴۴ است که خودش در سال ۹۸ درگذشت و حالا تولیدی لباسش به فرزندان به ارث رسیده. حصاری آخرین بار در اواسط دهه هشتاد البسه پرسپولیس را تولید کرد و حالا مدتی است که از این نام خبری نیست.
یکی از فرزندان وی به برنا گفت: دلیل اصلی روی آوردن باشگاه‌ها به برندهای ایرانی را لطف آنها ندانید. بخاطر عدم حضور برنهای خارجی است که این اتفاق رخ داده. پدر من سال‌ها در این حیطه فعالیت داشت و روزگاری بود که حتی مصطفی دنیزلی مستقیما از ما تشکر می‌کرد. پدرم هیچ چشم‌داشتی نداشت و بخاطر رفاقت با عباس انصاری‌فرد خیلی از البسه را رایگان در اختیار پرسپولیس می گذاشت. حتی خیلی از قراردادهای بازیکنان پرسپولیس در دفتر ما بسته می‌شد تا رسانه‌ها متوجه نشوند و هیاهویی در کار نباشد.
وی افزود: از کودکی ستاره‌های زیادی را در دفترمان دیده‌ام و سرد و گرم این زمینه را چشیده‌ام. تولید کردن البسه پرسپولیس هم یکی از علاقه‌های شخصی پدرم بود. ای هیچ‌وقت با استقلال همکاری نداشتیم و حتی بازیکنان‌شان هم به دفترمان نمی‌آمدند. پدرم آن سال‌ها برای یک دست لباس، به چند محل می‌رفت. از گلدوزی گرفته تا چاپ و مسائل دیگر. حالا اما جنس لباس‌ها متفاوت شده و همه در یک تولیدی ساخته می‌شود. آن زمان لباس‌ها عمر زیادی داشت و از پدر به پسر می‌رسید.
حصاری در پایان گفت: لباس راه راه پرسپولیس در دربی با اسپانسری ایکات را زیباترین لباسی که طراحی کردیم می‌دانم. هنوز هم بسیاری آن را می‌پوشند و درخواست کرده‌اند تا آن را بازتولید کنیم. ما هم این کار را کردیم.
عقیلی؛ برندی با سمت و سوی آبی
۳ برادر با نام خانوادگی عقیلی در سال ۶۲ برندی تاسیس کردند که تا سال‌ها البسه استقلال و پرسپولیس را تامین کند. یکی از این ۳ برادر حالا فوت کرده اما میراث عقیلی همچنان تحت نظر دو برادر دیگر به فعالیت می پردازد.
یکی از این دو برادر به برنا می‌گوید: ما هنوز فعالیت داریم اما سن و سال‌مان بالا رفته و آن‌قدر آزار یده‌ایم که فعالیت مان در دیگر شاخه‌عای ورزش و پوشاک است. ما سال‌ها هم برای استقلال لباس تولید می‌کردیم و هم برای پرسپولیس اما رابطه‌مان با استقلالی‌ها بهتر بود و انگار آنها بیشتر به دل‌مان می‌نشستند. در استقلال همیشه حرف اول را مدیریت می‌زد و بازیکن سالاری در آن جایی نداشت.
وی افزود: اولین طرح لباس ملوان با شکلی شبیه به ناخدا را ما تولید کردیم. به راه آ‌هن هم لباس می‌دادیم. چند روز پیش یک نفر با همان لباس‌های ۲۰ سال پیش وارد مغازه شد و طبیعتا حس خوبی به من داد. هنوز هم با برخی پیشکسوتان دو تیم مثل علی منصوریان و استیلی در ارتباط هستیم.
آیا این رقابت سالم است؟
این روزها برندهای داخلی زیادی در فوتبال ایران فعالیت دارند و در واقع هیچ تیمی از برندهای خارجی استفاده نمی‌کند. این مساله می‌تواند موجب یک رقابت سالم شود.
یکی از صاحبان برندهای ایرانی اما با گلایه از این وضع می‌گوید: ما تمام تلاش‌مان را می‌کنیم تا بهترین کیفیت را داشته باشیم اما دلیل اصلی روی آوردن به برندها، عدم واردات است نه حمایت از تولید ملی. احتمالا اگر واردات لباس به راحتی انجام می‌شد، هیچ‌کدام از آنها به سراغ برندهای داخلی نمی‌آمدند چون سودی برای‌شان نداشت. در واقع حمایت واقعی از ما، از سوی آنها صورت نمی‌گیرد.
در نهایت باید اشاره کرد، برندهای ایرانی باید از فرصت بوجود آمده نهایت استفاده را انجام دهند تا اگر روزی باز هم برندهای خارجی وارد ایران شدند، استفاده از «برند ایرانی» یک انتخاب دلی باشد و همه باشگاه‌ها این برندها را یک آپشن بدانند. همان‌طور که هنوز هم نام شرکت‌های تولید البسه قدیمی به دلیل کیفیت و خلاقیت در طرح، در اذهان اهالی فوتبال باقی مانده است.
انتهای پیام/
