از افت بدنی در ناگویا تا حقوق ۲۵ میلیونی؛ گلایه‌های صریح قویدل از شرایط قایقرانی ایران
حسین قویدل ملی‌پوش کایاک ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی برنا در خصوص عملکرد خود در بازی‌های آسیایی ناگویا و کسب مدال برنز در ماده کایاک دونفره ۵۰۰ متر اظهار داشت: ما در ماده تک‌نفره می‌دانستیم که جزو سه نفر برتر هستیم و در ماده دونفره هم برای کسب مدال طلا رقابت می‌کردیم. در مجموع، عملکرد تیم ایران در بازی‌های آسیایی با افت مواجه شد و اگر رکوردهای واقعی خودمان را ثبت می‌کردیم، شرایط می‌توانست متفاوت باشد. تقریبا تمام قایقرانان ایران، چه در بخش مردان و چه زنان و حتی در مواد میکس، حدود پنج ثانیه از رکوردهای اصلی خود فاصله گرفتند. ما در ماده دونفره هم با وجود ثبت یکی از بهترین رکوردهای خودمان، دو تا سه ثانیه بالاتر از زمان معمولمان پارو زدیم. اگر پنج ثانیه از رکورد واقعی‌مان فاصله می‌گرفتیم، شاید حتی همین مدال برنز را هم به دست نمی‌آوردیم. با این حال، معتقدم عملکرد ما در کایاک دونفره خوب بود و توانستیم با وجود شرایط دشوار، روی سکو برویم.
وی در مورد هماهنگی با علی آقامیرزایی و دلایل افت بدنی در مسابقات افزود: هماهنگی ما در قایق دونفره خوب بود و مشکل اصلی به شرایط آماده‌سازی و زمان‌بندی رسیدن به اوج آمادگی مربوط می‌شد. ما برای مدت طولانی در ارتفاع تمرین کردیم و بعد از بازگشت از اردبیل، نباید دوباره به تهران برمی‌گشتیم. شرایط آب‌وهوایی و کیفیت محل تمرین اهمیت زیادی دارد. برای مثال، انزلی به دلیل شرایط آب و آب‌وهوا می‌توانست گزینه مناسب‌تری برای ادامه آماده‌سازی باشد. تیم‌های دیگر حدود دو هفته زودتر در محل مسابقات حضور پیدا کردند و این فرصت را داشتند که در همان‌جا تمرین کنند و بدنشان به شرایط مسابقه عادت کند. اما برای ما زمان رسیدن به اوج آمادگی با زمان برگزاری رقابت‌ها هماهنگ نشد. وقتی مسابقه ما آغاز شد، بدنمان تازه در مسیر بازیابی و رسیدن به آمادگی مطلوب قرار داشت و به نظرم حداقل ۱۰ روز دیگر زمان نیاز داشتیم تا به اوج برسیم. رکوردی که من و علی آقامیرزایی ثبت کردیم، با وجود هوای سرد، طوفان و شرایط نامناسب، یکی از بهترین رکوردهای ما بود. در تمرینات معمولا زمان‌هایی ثبت می‌کردیم که حتی برای کسب مدال طلا کافی بود و معتقدم توانایی ما بیشتر از نتیجه‌ای بود که در ناگویا به دست آوردیم.
ملی‌پوش قایقرانی ایران با اشاره به اهمیت حضور در رقابت‌های تدارکاتی و آماده‌سازی در شرایط مشابه مسابقه ادامه داد: ما در یک سال و نیم گذشته حدود پنج یا شش مسابقه را از دست دادیم. حتی برای حضور در یک مسابقه در لهستان نیز ویزا و مقدمات اعزام فراهم شده بود، اما در نهایت به مسابقات نرفتیم. این رقابت‌ها برای ما بسیار مهم بود؛ چون می‌توانستیم خودمان را محک بزنیم و در شرایطی مشابه با محل مسابقات اصلی اردو داشته باشیم. اگر فرصت حضور در آن مسابقات را پیدا می‌کردیم، شرایط آماده‌سازی‌مان متفاوت می‌شد. به نظرم این مسائل در نتیجه نهایی تأثیر زیادی داشت.
قویدل در مورد فاصله فنی قایقرانی کشورمان با قدرت‌های آسیا و دلایل موفقیت رقبایی مانند کره جنوبی، ازبکستان و قزاقستان گفت: ما از نظر تجربه و توانایی چیزی از آن‌ها کم نداریم، اما تفاوت در برنامه‌ریزی و شرایطی است که ورزشکاران در اختیار دارند. آن‌ها مسابقات زیادی شرکت می‌کنند و برای رسیدن به بهترین عملکرد در روز رقابت، برنامه‌ریزی دقیقی دارند. اگر مربی خارجی جذب می‌کنند، حداقل سه تا چهار سال با آن مربی کار می‌کنند تا شناخت و هماهنگی لازم شکل بگیرد. اما در ایران معمولاً ۱۰ ماه یا یک سال مانده به مسابقات مربی خارجی به تیم اضافه می‌شود؛ در حالی که نه ما شناختی از او داریم و نه او شناخت دقیقی از ورزشکاران پیدا کرده است. مربی خارجی با تصور وجود امکانات و زیرساخت‌های حرفه‌ای وارد ایران می‌شود، اما در عمل شرایط متفاوت است و ورزشکاران بیشتر با قایق و پارو و تمرینات روزمره سر می‌کنند.
وی با انتقاد از نحوه هزینه‌کرد در قایقرانی و شرایط مالی ورزشکاران خاطرنشان کرد: تصور می‌کردیم شاید مشکل اصلی کمبود بودجه باشد، اما وقتی می‌بینیم برای مربی خارجی ماهانه حدود پنج هزار دلار هزینه می‌شود، متوجه می‌شویم که منابع مالی قابل توجهی وجود دارد. کشورهای دیگری مانند کره جنوبی یا از مربیان بومی خود استفاده می‌کنند یا اگر مربی خارجی می‌آورند، چند سال با او همکاری دارند. مسأله فقط جذب مربی نیست، بلکه باید شرایطی فراهم شود که او بتواند در یک برنامه بلندمدت با ورزشکاران کار کند. من از فدراسیون ماهانه ۲۰ میلیون تومان حقوق می‌گرفتم که با شروع سال جدید به ۲۵ میلیون تومان رسید. در شرایطی که نرخ ارز و هزینه‌های زندگی به‌شدت افزایش پیدا کرده، این میزان افزایش عملاً پاسخگوی نیازهای ورزشکار نیست. این مبلغ حتی برای تأمین هزینه‌های یک هفته زندگی هم کافی نیست. من در کنار ورزش، کارمند تربیت‌بدنی هم هستم و از آن محل ۱۷ میلیون تومان درآمد دارم، اما باز هم ورزشکار مجبور است به فکر یک منبع درآمد دیگر باشد. ما علاوه بر استرس مسابقه باید دغدغه خانه، زندگی و حفظ شرایط بدنی خودمان را هم مدیریت کنیم.
مدال آور مسابقات آسیایی ناگویا با مقایسه شرایط مالی ورزشکاران ایرانی با رقبای خارجی تصریح کرد: در صحبت با برخی ورزشکاران کشورهای دیگر متوجه شدم حتی ورزشکاران پایه و تازه‌وارد آن‌ها حدود سه هزار دلار و ورزشکاران دیگرشان حدود پنج هزار دلار دریافت می‌کنند. وقتی درآمد ورزشکار ایرانی را با این ارقام مقایسه می‌کنیم، تفاوت شرایط کاملاً مشخص می‌شود. اگر مشکل مالی ورزشکار برطرف شود، دیگر نیازی نیست هزینه‌های مختلفی برای او در نظر بگیرند تا دغدغه‌هایش را مدیریت کند. من می‌گویم حقوق مناسبی به ورزشکار بدهید تا خودش بتواند شرایط زندگی و تمرینش را مدیریت کند. در کنار آن، حضور یک مدیر و مربی توانمند که شرایط ورزشکاران را پیگیری کنند، اهمیت زیادی دارد. ما حتی در اردوها و مسابقات از امکاناتی مانند روان‌شناس ورزشی و ماساژور هم به شکل مناسبی برخوردار نیستیم.
قویدل در ادامه درباره پاداش مدال‌آوری و شرایط پس از بازگشت از ناگویا گفت: برای مدال برنز دونفره، به هر کدام از ما ۸۰۰ میلیون تومان پاداش تعلق گرفت. البته تفاوت پاداش مدال‌ها زیاد است؛ برای مدال طلا شش میلیارد تومان و برای نقره سه میلیارد تومان در نظر گرفته شده است. مسأله اینجاست که ورزشکار سال‌ها برای رسیدن به این جایگاه تلاش می‌کند، اما از نظر شرایط زندگی و درآمدی تغییر چندانی نمی‌کند. می‌بینم بسیاری از افراد در مشاغل مختلف در طول این سال‌ها پیشرفت کرده‌اند، اما ورزشکاری که مدال می‌گیرد و تمام توانش را برای موفقیت می‌گذارد، همچنان با همان شرایط قبلی زندگی می‌کند. گاهی تمام امید ما به نتیجه مسابقه و پاداش آن گره می‌خورد تا شاید بتوانیم کمی شرایط زندگی‌مان را تغییر بدهیم. حتی پس از بازگشت از مسابقات هم به جای حمایت و همدلی، گاهی با گلایه‌هایی درباره اینکه چرا به دیدار فلان مسئول یا شخص نرفته‌ایم مواجه می‌شویم؛ در حالی که همه ما برای موفقیت ورزش ایران تلاش می‌کنیم.
وی در مورد برنامه‌های آینده و مطالبه خود از مسئولان ورزش تأکید کرد: با وجود تمام سختی‌هایی که پشت سر گذاشته‌ام، اگر دوباره به گذشته برگردم باز هم این مسیر را انتخاب می‌کنم. من باید در زندگی برای رسیدن به هدفم بجنگم و تلاش کنم. شاید نهایتا یک دوره دیگر فرصت حضور در مسابقات را داشته باشم و امیدوارم بتوانم در ادامه مسیر به مدال طلا برسم. من شرایط بسیار سختی را پشت سر گذاشته‌ام و شاید دیگر انتظاری برای خودم نداشته باشم، اما ورزشکاران جوان نباید مجبور باشند در کنار تمرین و مسابقه، تمام مشکلات زندگی را هم به دوش بکشند. کاری کنید که ورزشکار فقط دغدغه ورزش کردن داشته باشد. اجازه بدهید مسیر قهرمانی برای نسل بعد، مسیری حرفه‌ای و همراه با آرامش باشد؛ این بچه‌ها گناه دارند و نباید شرایطی را تجربه کنند که ما پشت سر گذاشتیم.
گفتگو: ترنم کشاورز
انتهای پیام/
