پرسپولیس تارتار؛ امیدهای بزرگ در کنار چند نگرانی جدی

گروه ورزشی برنا/ پرسپولیسِ مهدی تارتار را می‌توان یکی از تیم‌های جذاب این فصل دانست، تیمی که برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها، خیلی زود توانسته شکل و شمایل یک مدعی جدی را به خود بگیرد. تارتار تیمی هجومی ساخته، در فاز دفاعی نسبت به فصل گذشته پیشرفت محسوسی داشته و ترکیبی از بازیکنان جوان و باتجربه را در اختیار دارد.

حمایت هواداران از تاتار هم نشان می‌دهد که عملکرد این تیم تا اینجای فصل توانسته رضایت بخش قابل توجهی از سکوها را جلب کند. اگر روند پیشرفت پرسپولیس ادامه پیدا کند، شاید حتی از همین حالا بتوان این تیم را در جمع مدعیان اصلی قهرمانی قرار داد.

با این حال پرسپولیس تارتار در کنار نقاط قوتش، چند علامت سوال جدی هم دارد، ایرادهایی که اگر برطرف نشوند، ممکن است در ادامه فصل هزینه سنگینی برای تیم داشته باشند.

چرا سرگیف همچنان انتخاب اول خط حمله است؟

یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها، فیکس بودن ایگور سرگیف در اکثر مسابقات است. مهاجم ازبکستانی پرسپولیس از ابتدای فصل تنها یک گل زده و یک پاس گل داده و از نظر تأثیرگذاری در خط حمله، فاصله زیادی با انتظارات دارد.

مشکل فقط آمار گل و پاس گل نیست. سرگیف در جریان بازی هم فشار چندانی روی خط دفاع حریف ایجاد نمی‌کند. پرس موثری ندارد، در بازی پشت به دروازه چندان موفق نیست و در زدن ضربات سر اول نیز نتوانسته آن عملکردی را که از او انتظار می‌رود ارائه کند.

این عملکرد زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که آن را با نیم‌فصل دوم فصل گذشته مقایسه کنیم، دوره‌ای که سرگیف برای پرسپولیس عملکرد بسیار بهتری داشت و یکی از مهره‌های موثر تیم بود.

نکته قابل توجه این است که او در بسیاری از مسابقاتی که فیکس بوده، در ادامه بازی از زمین خارج شده است. اتفاقی که خودش نشان می‌دهد عملکرد سرگیف چندان رضایت‌بخش نبوده! بنابراین این سوال کاملا منطقی مطرح می‌شود که چرا باید سرگیف همچنان انتخاب ثابت خط حمله باشد؟ شاید زمان آن رسیده که تارتار گزینه‌های دیگرش را هم جدی‌تر امتحان کند.

موقعیت‌هایی که یکی‌یکی از دست می‌روند

دومین نگرانی پرسپولیس هدر دادن موقعیت‌های گلزنی است. این تیم موقعیت‌های زیادی ایجاد می‌کند اما در تبدیل آنها به گل، به اندازه کافی موفق نیست.

این مساله در بازی‌هایی مثل دیدار مقابل خیبر خودش را به شکل واضحی نشان داد. مسابقه‌ای که پرسپولیس می‌توانست با استفاده بهتر از فرصت‌هایش به سه امتیاز برسد اما در نهایت دو امتیاز مهم را از دست داد.

در یک فصل طولانی، تیمی که موقعیت ایجاد می‌کند اما آنها را به گل تبدیل نمی‌کند، دیر یا زود مجازات خواهد شد. اگر پرسپولیس می‌خواهد تا هفته‌های پایانی در کورس قهرمانی بماند، باید برای این مشکل چاره‌ای جدی پیدا کند.

کناره‌ها؛ سلاحی که کمتر از آن استفاده می‌شود

یکی دیگر از ایرادهای قابل توجه پرسپولیس، کم‌رنگ بودن ارسال‌ها از کناره‌هاست. این در حالی است که تیم بازیکنی مانند ابوالفضل جلالی را در اختیار دارد، مدافع چپی که از نظر توانایی‌های هجومی و ارسال از جناحین می‌تواند یکی از بهترین‌های فوتبال ایران باشد.

با این حال، در دو بازی اخیر فرصت چندانی برای استفاده از جلالی فراهم نشده و او مقابل خیبر نیز تنها چند دقیقه به میدان رفت. البته تیکدری در دفاع چپ بسیار خوب ظاهر شده اما در ارسال از کناره‌ها ضعف دارد.

کاهش استفاده از ارسال‌های کناری در عمل یعنی پرسپولیس یکی از مسیرهای رسیدن به گل را از دست داده است. تیمی که در جریان مسابقات مالکیت و موقعیت ایجاد می‌کند، باید بتواند از عرض زمین هم نهایت استفاده را ببرد، به‌خصوص وقتی بازیکنی با کیفیت ارسال جلالی در اختیار دارد.

چرا وینگرهای تکنیکی جوان بازی نمی‌کنند؟

موضوع دیگری که باید درباره آن از تارتار سوال کرد، نحوه استفاده از وینگرهای سرعتی و تکنیکی جوان است.

محمدحسین صادقی از ابتدای فصل تنها پنج دقیقه مقابل خیبر خرم‌آباد فرصت بازی پیدا کرده است. بازیکنی سرعتی و تکنیکی که توانایی بازی یک‌به‌یک و عبور از مدافع مستقیمش را دارد، اما عملا فرصت چندانی برای نشان دادن توانایی‌هایش پیدا نکرده است.

امیرحسین محمودی نیز شرایط چندان متفاوتی ندارد. بازیکنی که فصل گذشته یکی از پدیده‌های پرسپولیس بود و حتی به آخرین اردوی تیم ملی هم دعوت شد، بیشتر زمانی وارد زمین می‌شود که پرسپولیس حداقل دو گل از حریف پیش افتاده باشد.

این تصمیم‌ها این تصور را ایجاد می‌کند که تارتار فعلا اعتقاد چندانی به استفاده از وینگرهای جوان، سرعتی و یک‌به‌یک‌ بردار خود ندارد.

اما در طول یک فصل، پرسپولیس قطعا به چنین بازیکنانی احتیاج پیدا خواهد کرد. وقتی حریف عقب می‌نشیند و فضاها بسته می‌شود، داشتن بازیکنی که بتواند در موقعیت یک‌به‌یک مدافع را از پیش رو بردارد، یک امتیاز بزرگ است.

صادقی و محمودی نباید صرفا بازیکنان نیمکت‌نشین باشند که در دقایق پایانی و پس از قطعی شدن نتیجه وارد زمین شوند. تاتار باید در ادامه فصل به آنها فرصت واقعی بدهد تا مشخص شود آیا می‌توانند بخشی از راه‌حل مشکلات هجومی تیم باشند یا خیر.

عدم پیروزی در بازی‌های بزرگ!

یک نگرانی دیگر هم وجود دارد که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. پرسپولیس در سه مسابقه بسیار دشوار این فصل هنوز به پیروزی نرسیده است.

این تیم در تبریز مقابل تراکتور شکست خورده، برابر استقلال به تساوی رسیده و در خرم‌آباد مقابل خیبر هم متوقف شده است.

البته گرفتن امتیاز مقابل تیم‌های قدرتمند یا در زمین‌های دشوار، به خودی خود اتفاق بدی نیست اما برای تیمی که قرار است مدعی اصلی قهرمانی باشد، پیروزی در مسابقات بزرگ اهمیت ویژه‌ای دارد. پرسپولیس در ادامه فصل باید نشان دهد که می‌تواند در چنین بازی‌هایی فقط مقاومت نکند، بلکه برای کسب سه امتیاز هم قدم به میدان بگذارد.

تارتار فعلا نمره قبولی گرفته است

با وجود تمام این نگرانی‌ها، مهدی تارتار تا اینجای کار نمره قبولی گرفته است.

او تیمی ساخته که هم فوتبال هجومی ارائه می‌دهد، هم نسبت به فصل گذشته در کارهای دفاعی پیشرفت کرده و هم توانسته ترکیبی از بازیکنان جوان و باتجربه را کنار هم قرار دهد. همین موضوع باعث شده پرسپولیس، برخلاف بسیاری از مقاطع فصل گذشته تیمی باشد که بتوان به آینده‌اش امیدوار بود.

اما فاصله میان یک تیم خوب و یک قهرمان، دقیقا در همین جزئیات مشخص می‌شود. مهاجمی که باید بهتر شود، موقعیت‌هایی که نباید از دست بروند، ارسال‌هایی که باید بیشتر مورد استفاده قرار بگیرند و وینگرهای جوانی که باید فرصت بازی پیدا کنند.

اگر تارتار بتواند این ایرادها را برطرف کند، پرسپولیس نه‌تنها می‌تواند یکی از مدعیان قهرمانی باشد، بلکه حتی می‌تواند در ادامه فصل به تیمی تبدیل شود که هواداران با اعتمادبه‌نفس بیشتری به آن نگاه کنند.

گزارش از سعید میرزائیان

انتهای پیام/