بهرام پروین‌گنابادی: صدای «بهروز رضوی» صدایی با «دیرینگی، سنت و میراثی ریشه‌دار» است
به گزارش گروه فرهنگی و هنری برنا، آیین رونمایی از لوح فشرده مجموعه «هزاره ادب پارسی» و مراسم بزرگداشت زنده‌یاد بهروز رضوی، صدای ماندگار فرهنگ و هنر ایران سه‌شنبه ۱۹ آبان در سالن جلسات معاونت صدا برگزار شد.
مراسم «هزار و دویست روایت از ادب پارسی؛ به یاد صدایی که ماندگار شد» با حضور بهرام پروین‌گنابادی پژوهشگر، نویسنده و عضو هیات علمی دانشگاه، محمود شالویی، مشاور وزیر و رئیس انجمن آثار و مفاخر ملی کشور، احمد پهلوانیان، معاون صدای رسانه ملی جمهوری اسلامی ایران، محسن حبیبی، مدیر شبکه رادیویی فرهنگ، محمدجعفر محمدزاده، دبیر شورای پاسداشت زبان فارسی معاونت صدا، عباس مقتدایی، نماینده مردم اصفهان، جرقویه، کوهپایه، ورزنه و هرند در مجلس شورای اسلامی، علی ایلنت، مدیر پاسداشت و ترویج زبان فارسی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و رامان رضوی، فرزند استاد زنده یاد بهروز رضوی برگزار شد.
بهرام پروین‌گنابادی عضو هیات علمی دانشگاه با بررسی راز پیوستگی و ماندگاری زبان پارسی در مسیر ۱۱ قرن شعر و ادب، بر لزوم انتقال درست این میراث به نسل آینده تاکید کرد.
او در بخشی از این آیین با اشاره به مبانی فلسفی و شناخت‌شناختی زبان گفت: فلاسفه می‌گویند مبنای شناخت ما از پدیده‌ها، زبان است؛ زبان وسیله‌ای است که ما با آن جهان را می‌شناسیم. همان‌طور که کودکی ابتدا کلمات و سپس مفهوم‌شان را یاد می‌گیرد، هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید من ذهن پیشرفته‌ای دارم، اما زبانم الکن است یا برعکس؛ ذهن و زبان یکی هستند و زبان، ذهن ما را شکل می‌دهد و شناخت ما را به جهان گسترده می‌کند.
پروین‌گنابادی با اشاره به جایگاه شعرا و اندیشمندان در گسترش زبان افزود: فقط فلاسفه و شعرا حق دارند واژه بسازند؛ چرا که وقتی واژه می‌سازند به آن عمق می‌دهند و می‌دانند کجا به کار ببرند. از رودکی و ابوشکور بلغی تا شاعران معاصری، چون مرتضی امیری‌اسفندقه، کسانی بوده‌اند که شناخت ما از جهان و مفاهیم آن را با ذهنی گسترده، به زبانی عمیق تبدیل کرده و به ما عرضه کردند. ما وقتی شاهنامه را می‌خوانیم، تمام تفکرات قوم ایرانی و برخوردش با هستی را در زبانی عمیق درمی‌یابیم؛ شعر، بزرگ‌ترین، قوی‌ترین و مهم‌ترین رسانه ما بوده است.
این پژوهشگر در پاسخ به این پرسش که راز ماندگاری زبان فارسی چیست، بیان کرد: زبان فارسی هیچ‌گاه از بین نخواهد رفت، زیرا اندیشمندانی به این زبان سروده‌اند، سخن گفته‌اند و جهان را به بهترین شکل درک و بیان کرده‌اند. زبان‌هایی مثل اردو را اگر بررسی کنید، شاعر‌های درجه چهار و پنج ما هم با آنها قابل قیاس نیستند؛ چرا که آن زبان‌ها گوینده‌ای مثل فردوسی، نوابغی زبانی، چون سعدی و حافظ، و کسی مثل ایرج‌میرزا نداشته‌اند که زبان چنان در دستش نرم باشد که شعرش بر دل بنشیند.
او در ادامه به ریشه‌های تاریخی «سنت راویان» در ادبیات کهن فارسی اشاره کرد و گفت: در دربارها، امیرالشعرا یا شاعران شعر خود را می‌گفتند، اما گاهی لحن بیان مناسبی برای خواندن نداشتند؛ بنابراین آن را به «راوی» می‌سپردند. در متون کهنی، چون چهارمقاله نظامی عروضی نیز آمده است که راوی شعر شاعر را در حضور پادشاهان و دیگران چنان با لحن و القای درست می‌خواند که مخاطب از خود بی‌خود می‌شد. در روزگار ما نیز خوانندگان بزرگی، چون محمدرضا شجریان و گویندگان برجسته‌ای، چون زنده‌یاد بهروز رضوی، ادامه‌دهندگان همین سنت راویان هستند.
پروین‌گنابادی در پایان با تمجید از ویژگی‌های هنری بهروز رضوی در رادیو گفت: رضوی معروف بود که سخت‌ترین متن را در کوتاه‌ترین زمان نگاه و آن را به بهترین شکل القا می‌کرد. اهمیت بهروز رضوی تنها در صدای آسمانی و زنگ صدای او نیست؛ بلکه در صدای او «دیرینگی، سنت و میراثی ریشه‌دار» نهفته است که به شنونده منتقل می‌شود. زبان فارسی هیچ‌وقت از بین نخواهد رفت، مگر اینکه ما کوتاهی کنیم و از درون به آن صدمه بزنیم.
بهروز به هر متنی اعتبار می‌بخشید
فرهنگ جولایی، تهیه‌کننده پیشکسوت رادیو با مرور بیش از دو دهه همکاری مستمر با زنده‌یاد بهروز رضوی در برنامه‌های ماندگاری، چون «یکشنبه سبز»، به بیان خاطرات شنیدنی از سخت‌گیری‌های حرفه‌ای، ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد این استاد گویندگی و دغدغه‌های احترام به پیشکسوتان پرداخت و تاکید کرد جای خالی او در رادیو هرگز پر نخواهد شد.
او با ادای احترام به دوست دیرین خود گفت: همه شما درباره بهروز سخنان درستی گفتید. من بیش از ۵۰ سال با او زندگی کردم و بیش از ۲۰ سال در رادیو و تلویزیون به صورت ثابت و روتین با او برنامه داشتم. تصور عموم بر این است که توانایی بهروز رضوی فقط محدود به شعر و ادبیات بود، اما این‌گونه نبود؛ ما در برنامه‌ای با محوریت محیط زیست و طبیعت با هم کار می‌کردیم. زمانی که کار را شروع کردیم، مدیر وقت رادیو اعلام کرد صدای بهروز برای یک برنامه صبحگاهی سنگین است و مناسب نیست، اما آن‌قدر توانایی، مهارت و هماهنگی میان ما بالا بود که همان برنامه به یکی از موفق‌ترین و شناخته‌شده‌ترین برنامه‌های رادیویی در سراسر کشور تبدیل شد.
این تهیه‌کننده پیشکسوت با اشاره به خاطرات شیرین و پروسه کاری خود با بهروز رضوی بیان کرد: بهروز ویژگی‌های برجسته فراوانی داشت، اما یک خصلت شناخته‌شده هم داشت و آن تاخیر در رسیدن به استودیو بود! برنامه اگر ساعت هفت صبح بود، با تأخیر می‌آمد؛ ساعت را به هشت یا نه هم تغییر می‌دادیم باز هم دیر می‌رسید و همواره با مهربانی و شرمندگی عذرخواهی می‌کرد و می‌گفت «نمی‌دانم چرا مسیر را این‌طور محاسبه می‌کنم». من هم در کار به شدت جدی بودم و تعارف نداشتم؛ چند بار مجبور شدم بگویم «بهروز جان، برنامه را با گوینده شیفت ضبط می‌کنم و اجازه نمی‌دهم وارد استودیو شوی». خودش می‌خندید و وقتی شب با او تماس می‌گرفتم و عذرخواهی می‌کردم، با خوش‌رویی می‌گفت هفته آینده می‌آیم و باز هم می‌گفتم اگر دیر بیایی باز هم همین کار را خواهم کرد!
جولایی در پایان با تمجید از جایگاه بی‌بدیل صدای بهروز رضوی تصریح کرد: در عین حال، با برخی از بزرگان باید کنار آمد؛ بهروز رضوی آن‌قدر شان، توانایی و تسلط بالا داشت که به هر متنی اعتبار می‌بخشید. وقتی با مسئولی پشت خط صحبت می‌کرد، هیبت کلامش مسئولان را به پاسخگویی دقیق وامی‌داشت. جای خالی بهروز امروز در رادیو به شدت احساس می‌شود و بسیار خوشحالم که این جمع فرهیخته به یاد رفیق دیرین ما و برای اعتلای شعر و ادب پارسی دور هم گرد آمده‌اند.
زمان حضور انسان‌های بزرگ، از وجودشان بهره ببریم
محمود شالویی مشاور وزیر فرهنگ و رئیس انجمن آثار و مفاخر در این مراسم گفت: باید مِهر و قدردانی نسبت به مفاخر و ستاره‌های ادب در زمان حیات آنان صورت گیرد؛ چرا که پس از درگذشت آنان، هم کار دشوارتر و هم اثرگذاری‌اش کمتر است.
او با گرامیداشت یاد بهروز رضوی و با اشاره به دیدار دو سال پیش وی در انجمن آثار و مفاخر برای طرح موضوع مشترک درباره مرحوم حسین منزوی، با بیت «ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌رود» در سوگ او سخن گفت.
شالویی تاکید کرد: میل و رغبت باطنی ما بر این است که در زمان حضور انسان‌های بزرگ، از وجودشان بهره ببریم؛ چرا که وقتی از میان ما رفتند، نه فقط کار دشوارتر، بلکه کم‌اثرتر نیز می‌شود.
مرز‌های فرهنگی به اندازه مرز‌های جغرافیایی حرمت دارند
احمد پهلوانیان معاون صدا، در این مراسم با اشاره به گستردگی و غنای میراث فرهنگی و ادبی ایران، این میراث را گنجینه‌ای بی‌بدیل و کم‌نظیر توصیف کرد و گفت: یکی از استادان ما در دوره کارشناسی ارشد ارتباطات همواره این تعبیر را به کار می‌برد که «ما مانند ماری خفته بر گنجی هستیم»؛ گنجی که چیزی جز میراث فرهنگی و تمدنی ما نیست.
معاون صدا با تاکید بر اینکه میراث ادبی فارسی را نباید فقط مجموعه‌ای از آثار هنری و ادبی دانست، اظهار کرد: این میراث، منظومه‌ای فکری و معرفتی و اقیانوسی از اندیشه است؛ چراکه خالقان آن از بزرگان، حکما و اندیشمندانی همچون حکیم ابوالقاسم فردوسی، حکیم نظامی، حکیم سنایی، حافظ و سعدی بوده‌اند.
پهلوانیان با اشاره به جایگاه علمی و معرفتی بزرگان ادب فارسی تصریح کرد: حافظ، خود فقیهی بزرگ و مفسری برجسته بود و سعدی نیز در کنار جایگاه ادبی، فقیه، متکلم و اندیشمندی جهان‌دیده به شمار می‌رفت. این بزرگان با وجود تفاوت‌ها و ویژگی‌های فکری خود، گنجینه‌ای آفریده‌اند که معرفی آن، در حقیقت معرفی بخش گسترده‌ای از اندیشه، فرهنگ، تمدن و میراث فکری بشریت است.
او با تاکید بر ضرورت تبدیل پاسداشت زبان فارسی از یک شعار به رویکردی عملی در رسانه‌ها خاطرنشان کرد: بار‌ها درباره اهمیت این موضوع سخن گفته شده است، اما لازم می‌دانم بار دیگر بر آن تاکید کنم. همان‌گونه که پرچم جمهوری اسلامی ایران و سرود ملی برای ما حرمت و قداست دارند و هنگام احترام به آنها می‌ایستیم و دست بر سینه می‌گذاریم، باید برای مرز‌های فرهنگی و زبانی خود نیز همین اندازه حرمت قائل باشیم.
زبان فارسی باید به یک دغدغه عمومی و همگانی تبدیل شود
علی ایلنت دبیر شورای پاسداشت و ترویج زبان فارسی در وزارت فرهنگ گفت: پاسداشت زبان فارسی نباید دغدغه صرفِ نهاد‌ها باشد، بلکه باید به یک گفتمان و دغدغه همگانی تبدیل شود تا از پسِ چالش‌های عصر هوش مصنوعی و تمدن دیجیتال جان سالم به در ببرد.
او با تاکید بر اینکه هر گفت‌وگویی درباره زبان فارسی به نفع آن است و نوعی «عطرپراکنی» در فضای فرهنگی کشور محسوب می‌شود، گفت: یکی از دغدغه‌های اصلی ما در شورای هماهنگی پاسداشت زبان فارسی، تبدیل این موضوع به دغدغه عمومی است.
ایلنت با اشاره به چالش عقب‌ماندگی زبان فارسی از حوزه تمدن دیجیتال و هوش مصنوعی، خواستار درگیر کردن مردم با موضوع انس ملی با زبان فارسی شد و با ذکر اصطلاح تاجیکان «زبان‌داری، جهان‌داری» و بازگشت آنان به خط نیاکانی، بر ضرورت حفاظت از میراث خطی و زبانی ایرانیان تأکید کرد.
چراغ زبان فارسی در رادیو پرفروغ می‌سوزد
محمدجعفر محمدزاده دبیر شورای پاسداشت زبان فارسی در معاونت صدا با تاکید بر اینکه ادبیات تنها هنر و زیبایی نیست بلکه حکمت، فلسفه و حامل حافظه تاریخی یک ملت است، گفت: برای درک روح واقعی یک روزگار، دغدغه‌ها و نظام فکری مردم در ادوار مختلف تاریخی، گریزی جز نگریستن به تاریخ از دریچه ادبیات نداریم.
او با قرائت ابیاتی توحیدی از حکیم نظامی گنجوی «ای همه هستی ز تو پیدا شده/ خاک ضعیف از تو توانا شده...» سخنان خود را آغاز کرد و گفت: ادبیات ما فقط از جنس زبان، ذوق و آرایه‌های ادبی نیست؛ بلکه سرشار از حکمت، اندیشه و فلسفه است. سایر علوم نیز در دل این ادب گران‌سنگ نهفته‌اند؛ از همین رو، مجموعه «هزاره ادب پارسی» تنها هزاره شعر و ادب نیست، بلکه از لابلای آن، زوایای پنهان تاریخ ما نیز رخ می‌نمایاند.
وی با تبیین تمایز گزارش‌های تاریخی با روایت‌های ادبی اظهار داشت: تاریخ معمولا وقایع رسمی و ظاهری مانند پادشاهی‌ها، جنگ‌ها، لشکرکشی اسکندر یا یورش مغولان را ثبت می‌کند؛ اما اگر بخواهیم بدانیم یک رویداد با روان، ذهن، نگرانی‌ها و نظام ارزشی مردم چه کرده است، باید تاریخ را در آینه ادبیات تماشا کنیم. ادبیات، حامل حافظه تاریخی و خاطره جمعی یک ملت است که سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود.
صدای بهروز رضوی نباید به هوش مصنوعی سپرده شود
رامان رضوی، فرزند زنده‌یاد استاد بهروز رضوی با انتقاد صریح از فضای مبتذل حاکم بر فضای مجازی و عقب‌ماندگی در قدرشناسی از هنرمندان در زمان حیات، هشدار داد که صدای فاخر پیشکسوتان نباید با ابزار هوش مصنوعی شبیه‌سازی و دست‌مایه سودجویی شود، چرا که فایل‌های اصیل و آرشیو‌های گران‌بهای رادیو سند زنده هنر این سرزمین است.
او با ابراز گلایه از تفاوت‌های ساختاری و اقتصادی عرصه فرهنگ و فضای عمومی جامعه افزود: پدرم بیش از نیم قرن از عمر پربرکت خود را با نجابت، شرافت و عشق پای مکتب زبان و ادب پارسی در رادیو گذاشت؛ اما امروز جای تاسف است که در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، بلاگر‌ها و تولیدکنندگان محتوا‌های مبتذل، درآمد‌هایی به مراتب فراتر از هنرمندان اصیل این رسانه دارند و نظام ارزش‌گذاری اقتصادی و فرهنگی دچار آسیب جدی شده است.
رضوی با تاکید بر لزوم ریشه‌ای شدن آموزش ادبیات در مدارس کشور گفت: اگر می‌خواهیم فرهنگ و زبان این ملت حفظ شود، پرورش گوینده و نویسنده نباید فقط به دست اتفاقات سپرده شود، بلکه باید از پایه و از دوران مدرسه و دبیرستان برای تربیت نسل آینده فرهنگ‌ساز سرمایه‌گذاری کرد.
وی در ادامه با انتقاد شدید از تلاش برخی افراد برای استفاده از فناوری هوش مصنوعی برای شبیه‌سازی و بازسازی صدای بهروز رضوی تصریح کرد: برخی به دنبال آن هستند که با هوش مصنوعی صدای پدرم را تقلید و بازسازی کنند؛ در حالی که رادیو و رسانه ملی گنجینه‌ای غنی از فایل‌ها و صدا‌های اصیل و بی‌نظیر پیشکسوتان را در آرشیو خود دارد و نیازی به این‌گونه شبیه‌سازی‌ها نیست. این مسیر، اصالت هنر را خدشه‌دار می‌کند و امیدوارم با حفظ حرمت آثار اصیل، اجازه ندهیم هنر رادیو به بیراهه برود تا نسل‌های آینده نیز شنونده اصالت و شرافت در رسانه باقی بمانند.
بهروز رضوی چراغ راه گویندگان رادیو بود
فاطمه رکنی گوینده برنامه «هزاره ادب پارسی» با تمجید از جایگاه والای زنده‌یاد بهروز رضوی، این برنامه را دانشگاهی بزرگ برای آموختن اخلاق، شرافت و فن بیان دانست و تاکید کرد که همراهی با این اساتید بزرگ، افتخاری ماندگار در کارنامه فعالیت رسانه‌ای است.
او با گرامیداشت یاد و خاطره بهروز رضوی گفت: حضور در کنار بزرگان و پیشکسوتان عرصه صدا به‌ویژه بهروز رضوی، در برنامه «هزاره ادب پارسی»، بیش از آنکه یک کار حرفه‌ای و رادیویی باشد، حضور در کلاس درس عشق، تعهد و اخلاق حرفه‌ای بود.
وی با اشاره به ویژگی‌های برجسته اخلاقی و هنری زنده‌یاد رضوی افزود: استاد رضوی با آن صلابت صدا و نگاه ژرف به ادبیات کهن، همواره با حوصله، مهربانی و فروتنی راهنمای همکاران جوان‌تر بود و هر بار خوانش در کنار ایشان، درس تازه‌ای از عمق بخشیدن به کلام و درک درست واژگان را به همراه داشت.
این گوینده رادیو در پایان تصریح کرد: استمرار ۱۲۰۰ قسمت از برنامه «هزاره ادب پارسی» در گروه ادب و هنر رادیو فرهنگ، حاصل تلاش جمعی گروهی همدل و عشق سرشار به فرهنگ و زبان فارسی است و امیدواریم با پاسداشت این میراث گران‌بها، راه روشن آن استاد فقید همچنان پرچمدار اعتلای ادب پارسی در رسانه ملی باشد.
«هزاره ادب پارسی» اوج لذت در ۳۹ سال گویندگی من بود
مریم واعظ‌پور، گوینده باسابقه رادیو و برنامه «هزاره ادب پارسی» با تاکید بر اینکه برنامه «هزاره ادب پارسی» یکی از لذت‌بخش‌ترین و ماندگارترین تجارب کاری او در طول ۳۹ سال فعالیت حرفه‌ای بوده است، یاد و خاطره استاد بهروز رضوی را گرامی داشت و خواستار قدرشناسی واقعی و به‌موقع از مفاخر و پیشکسوتان عرصه صدا در زمان حیاتشان شد.
او با گرامیداشت یاد آن صدای ماندگار گفت: امروز جای خالی بهروز رضوی در میان ما به شدت احساس می‌شود، اما یاد و خاطره‌اش همواره در دل‌های ما زنده است و طنین آن صدای فاخر و تکرارنشدنی تا سالیان سال در گوش مخاطبان رادیو خواهد ماند و آثار ارزنده‌اش چراغ راه نسل‌های آینده است.
این گوینده پیشکسوت رادیو درباره تجربه اجرای برنامه «هزاره ادب پارسی» بیان داشت: در طول ۳۹ سال فعالیتم در عرصه گویندگی و برنامه‌سازی رادیو، اجرای برنامه «هزاره ادب پارسی» از معدود برنامه‌هایی بود که از تک‌تک واژه‌ها و خوانش آن بی‌نهایت لذت می‌بردم و هیچ‌گاه احساس خستگی نمی‌کردم؛ حتی گاهی که زمان ضبط به پایان می‌رسید، همچنان شور و انرژی خواندن متن‌های این برنامه در من جاری بود.
صدای بهروز رضوی، پژواک یک فرهنگ کهن بود
نرگس اصفهانی، گوینده رادیو و برنامه «هزاره ادب پارسی» با قرائت متنی ادیبانه در ستایش کارکرد تمدنی برنامه «هزاره ادب پارسی»، صدای زنده‌یاد بهروز رضوی را گوهری ناب و پژواک هویت و تاریخ زبان فارسی دانست و بر رسالت رادیو در پیونددادن گنجینه‌های مکتوب ادب کهن با گوش‌های تشنه نسل امروز تأکید کرد.
او با ابراز خرسندی از حضور در جمع عوامل این اثر فاخر و مدیران رسانه ملی گفت: آغاز همکاری در این برنامه ارزشمند در کنار تهیه‌کننده محترم، حسینی باغسنکانی، برای من افتخاری بزرگ بود. برای گرامیداشت نام و یاد بهروز رضوی، احساس کردم صرف بیان خاطره حق مطلب را ادا نمی‌کند؛ از این رو متنی را تنظیم کردم تا به ریشه‌های اصیل این جایگاه رفیع و چرایی ماندگاری این نام‌های بزرگ پرداخته شود.
این گوینده رادیو در ادامه افزود:رادیو، این رسانه صمیمی و دیرآشنا، در قالب این اثر کوشید تا پلی استوار میان گذشته پرافتخار و امروزِ ما باشد؛ پلی میان شاعران دیروز و مخاطبان امروز، و پیوندی میان گنجینه‌های مکتوب ادب پارسی با گوش‌هایی که همچنان تشنه شنیدن سخن نیکو هستند. چه رسالتی ارزشمندتر و والاتر از آنکه صدایی از حنجره گوینده‌ای برخیزد که در حقیقت، صدای یک تمدن، یک تاریخ و یک فرهنگ کهن باشد؛ و بی‌تردید، زنده‌یاد بهروز رضوی دُرّی گران‌بها و بی‌همتا در این عرصه بود.
اصفهانی در پایان با ابراز تاثر از جای خالی این استاد پیشکسوت و یادآوری تجارب مشترک گویندگی در سال‌های گذشته، نام و یاد بهروز رضوی را تا ابد در حافظه شنیداری ایران‌زمین گرامی و جاودانه خواند.
بهروز رضوی حکیم حقیقی استودیو بود
محمدحسین باغسنگانی، تهیه‌کننده برنامه «هزاره ادب پارسی» با استناد به شاهنامه فردوسی و جایگاه تاریخی راویان ادب، زنده‌یاد بهروز رضوی را دانای کل و حکیم واقعی استودیو خواند و تأکید کرد که عظمت کارنامه او و عمق اثرگذاری این برنامه فاخر، سال‌ها بعد درک خواهد شد.
او با استناد به شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی گفت: حکیم توس در انجام شاهنامه می‌فرماید: از آن پس نمیرم که من زنده‌ام/ که تخم سخن را پراکنده‌ام؛ پراکندن تخم سخن دقیقاً همان رسالت بنیادینی بود که استاد بهروز رضوی همواره بر آن تاکید داشت و تمام عمر حرفه‌ای خود را صرف آن کرد.
تهیه‌کننده برنامه «هزاره ادب پارسی» با اشاره به ستایش فردوسی از یارانش افزود: حکیم ابوالقاسم فردوسی در بخش هفدهم شاهنامه از علی دیلمی و یارانی که او را در سرایش این شاهکار همراهی کردند قدردانی می‌کند. باور من این است که ما همکاران برنامه، در برابر بهروز رضوی نقشی همانند علی دیلمی داشتیم؛ چرا که حکیم و دانا و صاحب خرقه اصلی استودیو، خودِ استاد بهروز رضوی بود و همه ما به اشکال گوناگون تنها ستایشگر دانایی و هنر بی‌بدیلی بودیم که از وجود ایشان می‌تراوید.
او با اشاره به ناشناخته ماندن ابعاد کامل شخصیت این هنرمند فقید تصریح کرد: متاسفانه در زمان حیات، قدر بهروز رضوی آن‌چنان که شایسته بود شناخته نشد. ارزش کاری که در برنامه هزاره ادب پارسی با صدای او انجام گرفت، شاید در هزار سال آینده شناخته و درک شود؛ درست همان‌طور که مظاهر مصفا روزگاری هشدار داد که مبادا روزی برسد که برای فهم سخن خودمان، محتاج تشریح مستشرقان باشیم.
در پایان مراسم ضمن دعوت از مدیران و استادان حاضر برای اهدای تابلوی یادبود به رامان رضوی (فرزند استاد بهروز رضوی) مطرح شد که فارغ از اینکه تجلیل‌ها در زمان حیات باشد یا پس از آن، گرامیداشت نام و یاد پیشکسوتان ریشه در فرهنگ اصیل ایرانی دارد و این تابلوفرش، نشانه‌ای از پیوند هزاره‌های فرهنگ و ادب ایران با صدای ماندگار استاد بهروز رضوی است.
